Sander en Liesbeth

Ready for my first half marathon?

2010-09-13T13:19:00.005-06:00

In Calgary I started doing slow long runs in January and February with Sarah. We did 10, 11 and 13 km runs, each two or three weeks apart. I had never run more than 12 kilometers ever in my life, so it felt great to accomplish this. But I had to admit that the combination of the long runs with the last Calgary Road Runners XC runs of 8 km hilly, slippery or snowy terrain was a bit too much. My muscles started to ache too much.
However, Sander and I took up the long runs after the end of XC season. We managed to do a couple of 10-1 runs varying from 10 to 14 kilometers. Our last run in Calgary was on June 13th, a very hot day, it was about 13 km along the Bow river from city centre to the weir and back. In the Netherlands we started with a 10 km race, picked up interval training again and used some dunes and tiny tiny short hills for our "hill training". During these past three months I did runs of 13, 14, 16, 10, 18, 15, 12 and 21 km's, Sander joined me on most of them. One and a half week ago we ran 21 km in 10/1's, so I know I can handle the half marathon distance. My Polar footpod may be a little bit off, the distance took 2 h and 26 min, better than I expected. Of course some muscle aches afterwards, but no ankle or achilles pains like I would have had a year ago.
Overall, I think I am ready for the race, it's in 3 weeks time, October 3th. It is nice to know I have already run the distance once, but on the other hand I think I am starting to underestimate the distance a little bit now. I still have to decide on a race strategy, should I stick with 10/1's, try 15/1's, just start running and only walk where the water stations are? Before the test run I had imagined it would take me 2h and 45 min to do the half marathon distance in my slow training pace and just finishing a half marathon was my goal. With 2h26min clocked I suddenly start thinking about the time I want to do now, very very bold, I admit. So, here it is: my goal is 2h and 20 min, and with 2h 15 min I would be extatic!! Ayy, now I'll have to live up to it ....
Well, two more training runs this week and then I can start to taper. I love tapering!!

House pics

2010-09-07T02:38:00.012-06:00

We finally signed for our house yesterday, it has taken more than two weeks to finalize the contract. Last week we hired a guy to check the entire building from cellar to roof top (the "bouwtechnische keuring" for our Dutch friends). The only distressing finding was a (small) leak in the roof but the owners will have to repair that before we get the keys. Apart from that all other repairs the man advised were regular maintenance and can be done over time. Of course a house 80 years old always has some maintenance to be taken care off!
Why buy such an old house? Because we love the atmosphere in houses like that. Of course for Dutch standards this house is not very very old, lots of inner city houses are built around 1900. There is a lot of knowledge and craftmanship around to take care of them. Only find the right people! We can probably do some paint jobs ourselves, repair some wooden floors etc. Just enough to be able to move in our furniture. Next year we want to do some more maintenance, knock down a wall and built a new kitchen.
We hope to get the keys by the end of next week, worst case scenario October 1st.
First bookings for our guest room(s) are accepted from now on!!

Here are some pictures of our house, the furniture is from the current owners and is gone now, of course. Lovely eh!

And this is the link for Google, activate street view to take a peek: Google street view

Amusement park Duinrell

2010-08-26T03:30:00.017-06:00

Because they missed out on birthday gifts we took our nephews Stijn and Jochem to Duinrell, an amusement park plus waterslide centre near The Hague. We had a blast!

I was in the (sickening) Ship Ahoy and Falcon, I let Sander do the climbing stuff, Jochem was not tall enough for the Katapult, we did the mono rail and reuzenrad (the wheel), we all had fun on the slides and see-saw (for NL people: wip) in the play garden, the kids did the bumper boats (bots bootjes) and we swam for 3 hours in the pool. Well, a little bit of swimming in the tidal pool and lots of gliding, gliding and gliding on the water slides. Luckily the kids were too young for the most dearing slides, because some looked pretty scary to me! And since the boys are 10 and 8 years old and we wanted to bring them home in one piece we accompanied them on most attractions and slides. And I discovered a new Sander: he is OK with scary and fast water slides, although he is a weeney when it comes to thrill rides in roller coasters! Chapeau darling! Luckily I enjoy roller coasters and other sickening fast moving rides. By the way, we handed the boys over to their parents safe and sound!

We were very lucky that Jochem was about 1.23 m, since lots of attractions in the park and slides are not allowed for kids under 1.20m. I guess we'll have to visit again since we haven't done all the rides yet. You have to be at least 1.50m to be allowed in all rides and slides (pfff..., I qualify being 1.56m), also a great place for teenagers. So there is plenty of time to take the nephews and niece there while they grow up.
These kids were very daring, they enter rides and slides many grown ups would never have thought of. My compliments boys!

Yes!!!!!

2010-08-25T03:54:00.002-06:00

In the end everything works out fine, of course!
Yesterday we agreed on a house, depending on financing we will buy the house September 15 or October 1st. I am in such a good mood!!!
Now I can work hard again on making arrangements, I am WAY better at working hard than at being patient and waiting.

To top it all off we also ordered a new car last Friday evening. It is a Skoda Fabia Combi Greenline, unknown for our Canadian friends I guess. Skoda is an old Tjech car brand which now has Volkswagen motor and parts in it. Very solid, very fuel efficient. The only bad thing is we'll have to wait for the car until November. It's a new model which has proved to be pretty popular, so it will be produced in 10 weeks time, we are on the wait list.

We'll keep you posted!!

We're getting there, I think .....

2010-08-02T03:34:00.013-06:00

I realize I did not write regularly on my blog or on Facebook lately. First of all because I have the misunderstanding this is very time consuming (not true, I can limit myself to a few lines only) and there is noting to write about (not true, of course days go by and although maybe not very exciting stuf happens, every day is filled with something). Not writing does not help to keep in touch with all our Canadian/blog/Facebook friends. So I will write about regular day stuf, sometimes pretty insignificant but it helps to keep you all posted on our (new?) life.

Sander is accustomed to working in Rijswijk already. He still knows part of the people working there form before his Calgary time so he already has a nice social cirle. Startup was not always easy but now work seems to progress and he has frequent and great contacts with the Calgary colleagues.
Every weekend we meet either family or old friends now, of course that is one of the best parts of being home again. Together we run frequently, we did a bike tour and last Sunday we hiked 17 or 18 kms to Hoek van Holland, a little town on the sea south of The Hague. We want to stay just as fit as we were in Calgary!

What have I been up to these past weeks? We viewed a lot of houses in different neighbourhoods in and around Rotterdam. We want to live close to Rotterdam because we feel at home in that city and travel time to work and family (especially parents) is acceptable. I, Liesbeth, travel to my parents by train once or twice a week. It takes approximately 90 minutes. A week ago I received my Dutch drivers license so renting or buying a car is again an option now. Since a major part of the route is through heavy traffic areas the train is a very relaxing way of travelling right now. When I need it I rent a bike or a small car at the train station after arriving there. For a car we joined the green wheels network, a car share system becoming more and more popular in the major cities over here. While visiting my parents I also take my mom grocery shopping, a good mother-daughter bonding experience and my dad and I think this guidance is quite useful for my mom with her dementia. In some cabinets I found stashes of 8 packages of the same grocery item (note to self: do not buy this item for an additional 2 months, at least!). Both my mom and dad do not really grasp the idea of quickly renting bikes or cars via internet or the automatic transit system pass (one pass for train, bus, tram and subway, directly deducted form your bank account via the pass), so every week they are quite amazed how I get that car, bike or bus pass. It clearly shows how older people have a hard time following all new IT-based possibilities.

The house-buying task is going into the right direction. It has taken us a couple of weeks to find houses we are enthousiastic about. The area were we wanted to live turned out to be too expensive for us, we could only afford apartments in that area. Since we do not want neighboors underneath or above us we had to put aside our dreams on heigh-ceiling 60 m2 living rooms in 100 year old houses. It took a while to adjust our views, lower our standards and focus on other possibilities.
Now we have three houses lined up we would like to live in. Two weeks ago we put in our first bid but the owner was a bit too greedy and I do not think we will ever be able to make a deal with him. So this Wednesday we will go to the second house with our real estate broker to estimate the right value of the house in order to start bidding on that house. In other words, things are starting to move in the "housing-area" and I do not feel so paniced any more about not having a nice place to live in.

In the mean time I am getting to know the town of The Hague pretty well. My moms bike is here now so I can get around very easily. It's a blast to buy fruits and veggies at the outdoor The Hague market, open four days a week. Like all the etnic people on the market I invested in a wheeled shopping cart so I can buy kilo's, kilo's and kilo's of stuff over there. You could nearly imagine yourself shopping somewhere in Marocco when you're there, but only the fact there is no hassle and negotiating about the price tells you you're in the Netherlands. By the way, I still think of every supermarket over here as very very tiny. Nothing compared to grocery shopping in Canada! And although tiny I do admit that it really is not very useful to pick from 10 or 15 brands of peanut butter, 2 or 3 brands will do. That saves space!

Next time I hope to blog about the house we've bought and that I can tell you which day the container with our household stuf will be unpacked. Not for you of course, but because I do start to miss my own belongings and look forward to having our own place very much.

See you!!

What will this week bring us?

2010-07-13T13:53:00.007-06:00

July 12
My week started out good. Yesterday (Monday) I joined Irene, my sister-in-law, and her children David (8 yr), Lucas and Elisabeth (twins, 3 yr) on a visit to Madurodam. This is a miniature city close to our place in The Hague. For kids it is just one big big doll house with moving cars, planes and trains. For growns ups it is a way to visit every tourist-place in the Netherlands in one morning since they have rebuilt about every popular Dutch site you can think of. The palace of the queen, airport, train stations, wind mills, tullip fields, lots of middle age buildings, the Delta waterworks etc etc. In this way it also shows and teaches stuff about Dutch everyday life. Visiting it with the kids was fun because they look at everything with so much enthousiasm. Therefore I automatically watched way more closely than I would normally do on my own.
Irene, thanks for inviting me!

What will the rest of the week bring? We have been pretty bummed about the houses we have viewed so far. In the middle of summer there are hardly any new listings and we feel that the best ones of the older listings are already sold. We haven't yet fallen in love with the houses viewed so far. That makes us a bit anxious though, we want it NOW. You know, patient as we are! Ah well, we'll practice patience, if nothing good comes around there will be many more new houses listed after the July/August vacation period!

Soccer finals world championships

2010-07-13T13:52:00.012-06:00

July 11
The whole country was orange these last weeks. We always hope for a very good result but it had been a long time ago that the Netherlands was in a world championship final: In '74 and '78 I watched them loose the final games as a teenager. Of course I still have a vivid memory of the Dutch team becoming the European champions in '88. So everybody was very excited last Sunday, "we" would finally win a world championship.
I went out for a run about two hours before the start of the game. On the roads at least half of the people walking, biking or driving their car was wearing orange clothes. This really shows the impact this tournament has, it was BIG.
We watched the game at home and to prevent myself from being overly excited and anxious I decided to play around at the computer at the same time. It helped, it distracts and Sander could watch the game without my annoying shouting and (too) loud encouragements. Maybe I should have watched closely and shouted more, since we lost. Or was it the orange-white-red-blue decoration of "AH beesies" on our front door, or was my orange shirt not OK?
Surely we had a great four weeks which has been very good for sentimental national feelings. It works a bit like July 1th in Canada or similarly when Team Canada plays a big hockey game.

Liesbeths' drivers license

2010-07-13T13:52:00.009-06:00

Yes, whatever you fear will happen .....
Last week I discovered that my old Dutch drivers license, handed in to the authorities in Calgary to be able to get my Alberta license, was never received at the license agency over here. We had heared stories about taking a new test but luckily I only had to hand in extra paper work and wait for some extra time for the handling of it. I was able to go back to city hall to apply again last Monday. With a little bit of luck I can pick up my license in two or three weeks and drive a car again. So only biking, walking and public transit for me these coming weeks!

Proloog Tour de France

2010-07-13T13:51:00.017-06:00

July 3
Saturday the Tour de France started in Rotterdam. We had planned to go there half a year ago already, we both love to watch and follow the Tour daily on television.
The race starts with a short time trial, the prologue. The course was 8.9 km, situated in the middle of city center. The whole week the weather had been more than beautiful, but today it rained. Not so nice for spectators but also really dangerous for the athletes. The good thing about a time trial is that the starts are 1 minute apart and it takes about 3 hours for all bikers to pass. The better ones start later, so it is exciting until the last athlete finishes. They race at around 50 to 55 km/hour, spectacular!
There was a huge crowd and they cheered for every rider. The noise for the favorites and for the Dutch riders was even louder. The first time a Dutch participant passed I was very amazed by the enthusiasm of the crowd. These guys must have been flying with all these crazy encouragements. It was great being part of this!

Summer life

2010-07-13T13:51:00.009-06:00

Thursday July 1st
We have been very lucky with the weather in the Netherlands lately. So we really took advantage of that by spending an evening at the beach. With public transit, the tram, or on a bike it takes about 10 minutes to get to the beach, it's only 3 or 4 km from our apartment. So after work on a hot day Sander and me took the tram, walked along the shore a couple of kilometers and paused for beers on the outdoor terrace of a beach club. for an hour or two and evening walk along the beach in Scheveningen

Thursday July 3st
Sanders sister, Dymphna, her husband Henk and their children Stijn and Jochem visited us today. We showed the kids the palace where the Dutch queen works and the old buildings of the Dutch senate. A pity that the government buildings are closed on Sundays, otherwise we could have done a tour inside. We ended the day with a BBQ in our garden. We got a nice BBQ as a gift from them, so we can fully enjoy our garden. Tried my Calgarian BBQ-ed salmon with lemon again, tastes good at sea level too!

On the family bikes

2010-07-13T13:50:00.008-06:00

June 26

In Best, in the south east of the Netherlands, we met friends to ride the Toon Vertier family bikes. We had one long "bike" with six carts, and two two-seaters. In good spririts we did the wave everytime we passed other bikers. We learned that it was impossible to go backwards after a wrong turn (at least, with our level of cooperation), so we had to take apart the six carts, turn them each separately and attach them again. Made us look pretty silly!
We ended the day with a terrific BBQ in the garden of Yvonne and Emerentia. Carla and Miriam, thanks for organizing and inviting us for this nice day!

Inside our new apartment

2010-07-13T13:49:00.008-06:00

June 21
Here are some pics of the inside of our place. It was renovated recently and redecorated. They used dark purple with grey, black and dark brown together with off-white on the walls and in the kitchen. It looks really cosy, we feel at home here.
On my birthday Sander surprised me with a very nice bouquet of roses. Flowers make a home look so nice! The Dutch are pretty spoiled when it comes to flowers, good to have them so abundantly available again!

Wedding aniversary and St. Bavo race on Liesbeth's birthday

2010-07-13T13:48:00.015-06:00

June 18 and 19
Friday June 18th we went to the 50th wedding aniversary of my (Liesbeth's) aunt Ria and uncle Jan. We were pretty lucky to have returned from Calgary just in time for this party. It was a very good party in their own garden with excellent catering!

The following day, my birthday, was spent at my parents place. Just a quiet get together. In the evening Sander and I went to Rijsbergen, a small village close to Breda where my parents live. They organize a race together with the yearly midway in their village. The actual midway in a village like that is very small, the "beer tent" and pubs are the most important attraction. Along the 2 to 2.5 km course of the race various small brass bands were playing music, that really helps to keep up the spirit and attracts spectators too. So there was plenty encouragement for us during the run. We both did pretty good in the 10k, 42min25sec for Sander and 56min53sec for me. We both were about 1min50sec faster compared to Calgary. Sea level, lots of spectators and the music along the course, lets say all factors helped.

Images from the St. Bavoloop website:

A new start ......

2010-06-16T14:36:00.004-06:00

Yesterday, June 15th, we returned to the Netherlands after having lived in Calgary for 3 years and one and a half month. The flight back was very pleasant, we landed 45 minutes ahead of schedule and were in our hotel in Rijswijk at 12.30 pm already. Although rested well we decided to take the train to Breda to visit my (Liesbeth's) parents in the afternoon. Since the hotel is next to the train station this was all very convenient. Of course we were all happy to see each other again!
This morning at 10 am we had a viewing of a temporary apartment. It is in the middle of The Hague in the ambassy district and we liked it. It has only one bedroom but living room, bedroom, bathroom kitchen and dining area are all pretty spacious so it does not feel cramped. It is on the ground floor of an older house which is divided into two apartments and even has a little garden, a luxurious thing in the middle of a city. So we agreed on it immediately, we already have the keys and parking permit. Tomorrow morning we will move in. We look forward to exploring The Hague, we can easily reach the beach on foot (great for running!), bike or by tram (public transit), I guess that's about 7 or 8 km West.

From 20100616 Temporary apartment

Here is a picture of the exterior, I really like this type of older traditional town houses!

Tonight we went out for a run in the parks in Rijswijk. We both felt awful after only a half night of sleep, The bio-rythme is so strong that after a couple of hours of rest our body tells is its daytime in Calgary and that we are not supposed to sleep at such a time. Warming up felt pretty bad, but once we started doing intervals we immediately noticed that we could do a pretty high pace without too much heavy breathing. Must be the effect of being at sea level again. Too bad this effect wears off pretty fast! Sander kind of hopes it'll last untill Saturday afternoon, he is still determined to race a 10k that day. We'll keep you posted!

Goodbye and birth day party

2010-06-15T14:54:00.005-06:00

Wearing Kristina's silver and bronze Olympic medals

2010-06-15T14:53:00.004-06:00

Moving ....

2010-06-15T14:51:00.002-06:00

No, no bear ....

2010-06-10T15:28:00.011-06:00

Wij hebben momenteel meer Engelstalige dan Nederlandse lezers op ons weblog, daarom gaan we over op het onderhouden van ons blog in alleen maar Engels. Voor de meeste Nederlanders immers totaal geen probleem, en het scheelt ons toch wel veel werk als we het niet meer tweetalig opschrijven. Hieronder het eerste stukje dat alleen maar in het Engels zal verschijnen .....

Sunday we hiked Cascade Amphitheatre on Norquay mountain near Banff. On our drive up the mountain to the trail head we already saw a lot of animals: a black bear, bighorn sheep and elk. About one hundred meters after leaving the skiing area there was a sudden loud noise in the tight shrubs, about 2 meters or so next to us. Then the true nature of people comes out: I led out a yell so loud they must have heard it in Banff, and before Sander even thought about acting on the sound I had turned around, nearly trampled him and was running away. I stopped after a couple of meters in a safe distance. Also safe because no animal had jumped out of the bushes to attack us. Sander was still standing in the same place, quietly, just observing what was happening. And it turned out there was only one very nosy deer that had been resting in these shrubs, no dangerous animals at all! Ah well, these Dutchies will never get used to Canadian wildlife, such weenies! So much for all the advice they give you in the national parks: observe, back away quietly, stay calm. I know now that we'd better never run into an aggressive bear, because I will just freeze, scream on the top of my lungs and do all the wrong stuff. Our whole hike we were loud and made lots of noises, just to be on the safe side, no encounters on our very last Canadian hike! Although it was just deer, we were startled and our mind was set on "wildlife".
The hike was beautiful, the last half was pretty steep, a good work out! My muscles were still pretty sore from my 10k run on Saturday, so the quads burnt on the way down too! Our reward was a beautiful meadow, surrounded by high mountains, the amphitheatre of course. Part of the meadow was still covered in snow but we found a great dry spot in the grass. It was so hot in the sun that we started applying sun screen. Oh, life is good!!

Hardloop weekend. A weekend dedicated to running.

2010-06-01T13:04:00.007-06:00

Afgelopen weekend stond helemaal in het teken van hardlopen. En het was maar goed ook dat we geen activiteiten in de bergen gepland hadden, het was Holland grijs, nat en om het compleet te maken ... het sneeuwde. De dinsdag ervoor was onze auto verkocht, we deden het dit weekend dus met benenwagen, fiets en bus, pas maandag na het weekend hebben we een huurauto.
Vrijdagmiddag en avond hebben we allebei als vrijwilliger in een sporthal gestaan. Sander in de stand om onze hardloopclub te promoten en ik, Liesbeth, bij het uitreiken van de wedstrijdpakketen en t-shirts aan de hardlopers. Het was voor de wedstrijden van zondag, ongeveer 8600 deelnemers, verdeeld over marathon, halve marathon, 10 km, 5 km en de kinder timbits marathon. Die kinder marathon is echt heel leuk. Het idee is om in 20 weken 2x per week met je kinderen, familie, de buurt, school of een andere groep 1 km te rennen. Ze krijgen een lijst om de geleopen afstanden bij te houden. De resterende 1.2 km wordt dan op race dag gelopen en iedere deelnemer krijgt dan een marathon medaille, t-shirt en allerlei lekkermijen aan de finish. Leuk idee om sporten onder kinderen te promoten.
Voor het zondag was moesten wij zelf nog even heel vroeg op om al om half 8 's ochtends te vertrekken naar onze eigen hardloopwedstrijd. Sander en ik hadden ingeschreven voor een leuke race van een school die op deze manier extra geld ophaalt, hij liep 10 km, ik 5 km. Ik heb in het verleden de Singelloop regelmatig gelopen (7.5 of 8 km) en de 10 km radio Rijnmond loop maar 5 km had ik nooit als wedtrijd gelopen. Ik was nu wel benieuwd of ik een beetje een fatsoenlijke tijd zou kunnen lopen, we trainen hier immers best hard. Ik heb 25 min en 20 sec gelopen, was uitermate tevreden. Vantevoren had ik als doel dat ik graag inde 28 minuten wou lopen, dat doel is dus dik behaald. Sander liep in de 43 minuten, een tijd die hij nog graag zou verbeteren maar ik vind het heel hard en knap van hem! En oh ja, toen we zaterdagochtend opstonden lag er weer een witte deken over Calgary heen en was het net boven het vriespunt. De wegen waren niet glad, alleen de winteruitrusting met dunne wanten en mutsjes moesten weer tevoorschijn komen. Calgary verrast altijd!
Zondag alweer vroeg op, om 8 uur stonden we al in dikke winterjas met thermo ondergoed langs het marathon parcours als verkeersregelaars en natuurlijk om de deelnemers aan te moedigen. We hebben zo'n 4 uur doorgebracht in de koude wind, we konden die dikke kleding goed gebruiken. Natuurlijk nog wat Calgary Road Runners clubleden kunnen aanmoedigen, altijd leuk om course marshall te zijn!

This past weekend was fully dedicated to running. And that turned out really good since any outdoor activities in the mountains would have been really miserable with the cold, rain and snow that we have had in Calgary this weekend. Since we sold our car last Tuesday we relied on our own legs, bicycle and public transit (rental car will be there on Monday after the weekend).
Firday afternoon and evening we were both volunteering in the Calgary marathon expo hall. Sander was promoting the Calgary Road Runners in their both and I, Liesbeth was handing out race packages and t-shirts to the racers. The race was for about 8600 runners, divided over marathon, half marathon, 10k, 5k and the kids timbits marathon. The kids marathon is a real cool event I think. The idea is that kids run 1k twice a week for 20 weeks with family, friends, neighbours, school or any other organization. They get a fun list to keep track of their run distances and on marathon Sunday they run the last 1.2 km of their marathon. They get a t-shirt, a real marathon medal and some munchies. I think it is a nice event to promote sports and running for kids.
But before marathon day Sander and I had to get out of bed early, see all the snow on the ground and get oursleves ready for our Foothills Academy race. The school raises extra money for their programs this way. Sander would run 10k, I signed up for 5k. I have never ran a 5k race, only the Breda Singelloop (7.5 or 8 k) and the Rotterdam Rijnmond loop (10k). I wanted to know whether I could do a good time in a 5k after all our training. My goal was to finish somewhere in the 28 minutes, but I surprised myself with a time of 25 minutes and 20 seconds. Yahoo!! Sander's time was somewhere in the 43 minutes, he would like to improve this even more but I think it is very fast and I'm really proud of him! The hardest part of the race was the dressing right for it and taking enbough clothes to keep warm afterwards. A noce event, I can encourage everybody to take part in this race!
Sunday we got up early again and were course marshalling on the marathon course at 8 am already. We were layered in our winter coats, thermo underwear, gloves and hats to withstand the cold wind just above zero degrees for about four hours. We cheered on the runners, of course we got to encourage some of our Calgary Road Runners memebers, it was fun!

Victoria day weekend

2010-05-27T21:10:00.007-06:00

Jullie hadden lang weekend vanwege Pinksteren, wij hier vanwege Victoria day (dezelfde maandag vrij) ter ere van de oude engelse koningin. Het weer varieert hier van af en toe een dag 20 of 25 graden tot vandaag ongeveer 5 graden met een sneeuwbuitje. Alhoewel dit weekend de laatste mogelijkheid was om hier te skieen kozen we voor wandelingen, verandering van spijs doet eten immers. Daarom zijn we er dit weekend twee keer op uit getrokken voor een wandeling, zaterdag samen naar de Castle Mountain Lookout, in 3.8 km 500 meter omhoog. Het pad terug voelden we flink in de bovenbenen, zondag ook inderdaad spierpijn. Toch wat meer oefeningen doen voor de bovenbeen spieren! Maandag zijn we samen met Sarah en Todd naar West Bragg Creek geweest, een wandeling van 9 of 10 km, over glooiend terrein. Gezellig kletsend, lunch onderweg, de dag vliegt dan voorbij. Heerlijk, na de winter nu weer zomerdingen doen!

In Europe you had a long weekend because of Pentecost, here we have the same monday off because of Victoria day. Jullie hadden lang weekend vanwege Pinksteren, wij hier vanwege Victoria day (dezelfde maandag vrij). The weather over here varies from days at 5 degrees with some flurries (today!) up to occasional days with 20 or 25 degrees. Last weekend was the last opportunity to ski, but we chose to hike (for variation). We did two hikes over the weekend. Saturday Sander and I hiked Castle Mountain Lookout together. 500 meter up in 3.8 km. On the way down the quads were burning, sore muscles on Sunday.! Maybe we'd better step up our quad exercises!
The Monday was spent together with Sarah and Todd in West Bragg Creek hiking Iron Springs trail. It was a nice hike over rolling hills, about 9 or 10 km. Chatting together, a nice lunch break on the trail, the day was very pleasant and flew by.
It was wonderful to do summer stuff in the sun after the (not even so bad) winter!

Surprise!

2010-05-18T22:06:00.003-06:00

Afgelopen zaterdag ons eerste afscheidsfeestje al gehad. Het was een surprise party en Sander en ik waren er met twee voeten tegelijk ingetuind. Bij aankomst dacht ik nog 'Goh, veel stemmen,zal wel door het open raam van de buren komen. Maar nee, de hele kamer zat vol met onze hardloopvrienden. Het was echt zo leuk dat ze het georganiseerd hadden, Sander en ik waren er helemaal ondersteboven van. Zo dankbaar voor al die vrienden, dat geeft zo'n warm gevoel. Naar huis rijdend hadden we beiden ook het trieste gevoel van dat allemaal achter te moeten laten, alles heeft z'n schaduwzijden!

Last Saturday we had our first goodbye party. It was a surprise party, and indeed, it worked, we had had no clue! Arriving there, I thought, "Lots of voices, the neighbours must have a lot of people over". But no,the whole room was filled with our running friend! We really loved that they had organised all of this for us, soooo nice. We are so thankful for all these friendships, such a warm feeling to have that around us. Driving home we both felt excited and sad at the same time, sad because we will have to leave all this behind. Well, everything has its down sides too.

Preparing our move. De verhuis voorbereidingen zijn begonnen.

2010-04-30T20:59:00.004-06:00

Het proces van onze terugkomst naar Nederland is nu echt van start gegaan. De officiele ingangsdatum is 15 juni, en volgende week spreken we de inpakdagen af met de verhuizers. Op basis van die data gaan we dan de terugvlucht boeken, dus eind volgende week zal onze planning en terugkomst wel definitief worden. Het is wel met pijn in het hart, want het is ons reuze goed bevallen hier. We gaan vooral terug omdat ik, Liesbeth, wat dichter bij mijn ouders wil wonen nu.
De terugkeer lijkt reuzegoed geregeld te gaan worden. Shell regelt een tijdelijke woning, en zelfs een auto voor de eerste paar weken. Benieuwd waar we terecht gaan komen!

The whole process for our move bacl to the Netherlands has really started now. The official date is June 15th and next week we will book the packing dates with the moving company. Based on these dates we will book our return flight, so by the end of next week all arrangements will be finalized. But I have to say it is with pain in our haerts, we look back on such a great time here in Calgary! But this it the right time to go back we think because I, Liesbeth, want to live closer to my parents now.
So fat, we are under the impression the whole process will be smooth and that Shell arranges everything really well. They take care of arranging temporary housing, and even a car for a couple of weeks. We are very curious where and how that's gonna be!

Who do you think you are?

2010-04-30T20:33:00.013-06:00

Ik, Liesbeth, was rond de Paasdagen weer eens in Nederland, voor bijna 2 weken. Net als andere keren werd er door mijn ouders weer enorm uitgekeken naar mijn bezoekje. Naast de gebruikelijke administratie en klusjes rond het huis hebben we natuurlijk ook weer een paar uitstapjes gemaakt. Zo hebben we op Goede Vrijdag samen met mijn neef Ton en zijn moeder, tante Corrie, de molen bezocht die onze familienaam draagt. Deze molen uit de dertiende eeuw staat in Oost-Brabant, nu gemeente Heeswijk-Dinther, zelfs de straatnaam is vernoemd. Vandaar de titel van deze blog: "Who do you think you are?" is een Amerikaans programma waarin celebrities op zoek gaan naar de plaatsen waar hun voorouders vandaan komen. Mijn opa kwam oorspronkelijk inderdaad uit deze hoek van het land. De restauratie van de molen is in 2008 afgerond, de molen is nu in de staat van 1880. Erg fraai en leuk om te zien waar de familie oorspronkelijk vandaan is gekomen!

Tijdens de Paasdagen hebben we een gezellige dag doorgebracht bij Sander's ouders in Heemstede, en heerlijk gegeten! Tweede Paasdag familie uitgenodigd om samen te borrelen en te eten. En of het allemaal niet op kon, de dag daarna op bezoek bij tante Nellie, een zus van mijn moeder. En ook daar weer enorm verwend want na de gezellige middag hebben we daar aan de rijsttafel gezeten. En ik woog toch gewoon mijn (nieuwe) gewicht, niet aangekomen van al dat gefeest! Naar Nederland gaan is gezellig, maar terug naar huis, naar Sander, was ook weer een feest!

I, Liesbeth, spend nearly two weeks in the Netherlands around Easter time. Just like with every other trip my parents were looking forward to my visit very much. Apart from the usual administration and chores around the house we also plan a couple of visits and day trips together. This time we spend Good Friday visiting a restored oil and corn mill with my aunt Corrie and here son Ton, who had organized this trip. The mill bares our family name, and even the road has our name. Indeed, we did our own episode of "Who do you think you are?". with our family name. My grandfather originally lived in the village Heeswijk-Dinther, not far from this mill. The mill dates back from the 13th century. In 2008 the restoration was finished, representing how the mill looked in 1880. It was beautiful and it is so nice to know where our family roots are!

During Easter we visited Sanders parents in Heemstede, had a wonderful day with great! In the Netherlands both Christmas and Easter are long weekends, so second Eatser day (as we call it) is a holiday too, which we spent with family we had invited over for drinks and dinner. To finish it all of we vistited my moms sister, aunt Nellie, the day after. We ate the famous 'dutch' rijsttafel, a multi-multi-multi-dish meal, with all different kinds of Indonesian and Chinese dishes, MMMmmmmmmm.... En ik woog toch gewoon mijn (nieuwe) gewicht, niet aangekomen van al dat gefeest! Naar Nederland gaan is gezellig, maar terug naar huis, naar Sander, was ook weer een feest! With all that food I was proud that I did not gain weight, I checked that immediately Saturday morning the day after I returned. As always, going back to the Netherlands was fun but it is always even better to come back here, back to Sander!

XC banquet. Etentje om het cross-country loop seizoen af te sluiten.

2010-03-28T21:56:00.009-06:00

Aan het rennen over de besneeuwde heuvels is nu wel weer een einde gekomen. Meeste sneeuw in de stad is al gesmolten en het (uitgedroogde) gras is in Calgary weer te zien. Het einde van de XC wedstrijden wordt gevierd met een potluck (=ieder-brengt-een-gerecht-mee) etentje en prijsuitreikingen. Sander had heel knap alle tien wedstrijden van dit seizoen gelopen en behaalde de titel 'iron person', wat natuurlijk getuigd van het niet bang zijn om alle weersomstandigheden te trotseren. Natuurlijk wist ik allang dat hij echt een iron person is! Hij won een mooie actiefoto van hemzelf, die wordt nog ingelijst. Ik zelf mocht nog de derde prijs ophalen bij de dames in mijn leeftijdscategorie. Het loont de moeite om trouw zo veel mogelijk races te lopen, zo plaats je jezelf boven mensen die wel veel sneller kunnen lopen maar niet zo vaak op komen dagen in de races. Ik kreeg een handgemaakte kom, ben wel bang om er mijn ontbijt uit te eten, straks laat ik hem nog kapot vallen.
Deze loopserie is zeker iets wat we volgende winter hard gaan missen.

The XC running season has come to an end. Most snow has melted in the city and everywhere the (dried) grass shows already. As usual the end of the XC runs was celebrated with a potluck and prices. Sander is officially an 'iron person' now (which I knew already of course!) after running every of the ten races "snow or shine". In total there were 27 people who got the iron person honour plus a picture to frame of the runner with the roadrunners logo on it. I got the third price in the womens 40-49 age category. This proves it pays off to show up and run as many races as you can since this way you end up in the rankings above people faster than you but not showing up very often. I got a very nice hand made XC bowl. I wonder whether I will use it to eat my cereal, I'm pretty afraid I would drop it.
How much we will miss this XC running next winter!!

St. Patricks day race

2010-03-28T21:30:00.006-06:00

Yehhhh111 Een Pr voor mij (Liesbeth).
Sander en ik deden mee aan een 10 km race ten gelegenheid van St. Patricks day (iedereen in het groen gekleed, goede aanleiding voor veel drankgebruik in Engeland, Schotland, Ierland, Amerika en Canada). Sander kreeg last van zijsteken en heeft erg netjes gelopen maar niet zo hard als hij wel had gewild. Ik heb voor het eerst een 10 km kunnen lopen binnen het uur, en wel in 58 minuten en 44 seconden. Dat doel, binnen het uur, had ik al erg lang maar er was iedere keer wel weer iets in het verleden waardoor ik dat niet redde. Mijn vorige record uit Rotterdam stond ergens op 1 uur en 3 minuten. Training loont, dat blijkt wel weer. Vooral het heuvels lopen hier heeft mijn conditie sterk verbeterd. Dat wordt de Brienenoord talloze malen op lopen straks als heuveltraining!

Yeeehhh!! A PR for me (Liesbeth)!
Sander and I joined the St. Patricks day 10 km race. Sander had some trouble with side stitches, he did very well (I would love to be able to run his time!) but mot the result he had wanted. For me it was a perfect day. For the very first time in my life I managed to run 10 km in under one hour (58.44). I have had that goal for a very long time now and every race there was yet another reason why I did not make it. My last record was around 1 hour and 3 minutes. Training, especially hill training, really pays off. I will have to run the longest/highest bridge in Rotterdam (the Brienenoord) for hill training, that's for sure.

Ans visiting. Ans op bezoek.

2010-03-28T21:29:00.010-06:00

Ans, een collega uit mijn onderzoekstijd op Biochemie in Rotterdam, heeft al veel van de wereld gezien maar de Canadese Rockies waren nog nieuw voor haar. Het was hartstikke leuk dat ze daarom besloot om bij ons op vakantie te komen. We hebben haar zo goed mogelijk Calgary laten leren kennen, laten kennis maken met de lokale gebruiken (vooral steak, cowboys, veel eten, aardige Canadezen etc). We zijn ook nog een aantal dagen in een bed and breakfast in Banf geweest en hebben van daaruit gewandeld, een ice-walk gedaan om prachtige bevroren watervallen te bekijken, en twee dagen gesnowshoed. Al hoewel deze winter behoorlijk warm is hebben we ondervonden dat er toch meer dan genoeg sneeuw te vinden is als je bij de locals goede info opdoet. Diep door de sneeuw ploeteren, zonder snowshoe zakte je gelijk met je hele been weg in de sneeuw. En we ondervonden dat we na een tijdje echt alleen nog maar konden gokken hoe het onderbesneeuwde pad nu toch werkelijk liep. Op die manier geloofden we niet echt op het goed epunt uit te komen en zijn onze eigen voetstappen gewoon maar weer terug gaan volgen. Dus verdwaald zonder echt verdwaald te zijn, zeg maar. We zijn op die manier wel echt op prachtige plekken geweest met ongerepte sneeuw!
We hebben een echt fijne tijd gehad samen, zo leuk om bezoek te krijgen!

Ans, a colleguea of me from my phD research time in Rotterdam, has seen a lot of the world already but had never been to the Canadian Rockies, so she visited us this March. We love to have visitors over, show them the fun stuf Calgary has (steaks, cowboys, lots of food, the nice Candians etc). We went to Baf for a couple of days too and hiked, ice-walked and snowshoed. With some advice from locals there we managed to find huge amounts of snow in which your whole leg would disappear. We even managed to get lost on a trail because with all the snow covering everything and nobody on the trails before us there was no way to find our destination. Luckily tracking back our footsteps was very easily, that was the easy part! We were in beautiful meadows with untreaded fresh snow, it was marvellous!
We had a very good time with Ans, really happy she visited us!

Winter fun.

2010-03-28T21:03:00.014-06:00

We hebben hier een milde winter, veel minder extreem koude dagen dan de twee jaren die we hiervoor meegemaakt hebben. We proberen echt zoveel mogelijk te doen hier, zeker nu we weten dat we tegen de zomer weer terug verhuizen naar Nederland. Soms is dat gewoon een wandeling in de prachtige winterzon in een park in Calgary, maar ook snow-shoe-en of skien in de bergen. Alles is leuk, vooral als de zon zo heerlijk schijnt. In de maanden januari t/m half maart lopen we bovendien beiden omgeveer om de twee weken de inmiddels wel bekende cross-country-run wedstrijden met vele andere fanatieke hardlopers. Zo staat vrijwel ieder weekend weer in het teken van een of andere sport. De foto's vertellen de rest van het verhaal.
Voor uitgebreide hoeveelheden foto's kun je de fotolinks rechts van het blog gebruiken, teveel om op te noemen.

This past mild winter plus the fact that we want to take advantage of Canada as long as we are still here makes that we do sporty stuf nearly each weekend. It can be a simple walk in one of Calgary's parks, ski, snow shoe, XC ski, run a XC race etc. It is all so much fun, especially with all the sun out here. The pic's speak for themsleves, I think.
For more pics, check out the photo album links on the right side of the blog.

Final olympic skate results CAN-NL

2010-03-04T17:19:00.002-07:00

De achtervolging bij de mannen heeft de score nog veranderd: Canada goud, Nederland brons. Medialle eindstand: NL 7 - Canada 5.

The men's team pursuit: gold for Canada, bronze for the netherlands. Final score: NL 7 - Canada 5.

2010-02-28T21:29:00.003-07:00

Vandaag, 28 februari, is het precies 15 jaar geleden dat mijn zus Tine is overleden. Wauw, 15 jaar alweer, het lijkt nog steeds als gisteren en toch is er in die 15 jaar zoveel gebeurd. Het leven is goed geweest, moet ik zeggen. Tine, ik denk nog steeds aan je, :-). Ja, met een smiley, goede herinneringen zijn zeker een smiley waard!

Today, Februari 28th, it is exactly 15 years ago that my sister Tine passed away. Wow, 15 years, it seems like yesterday and yet, sooo much has happened since then. Life has been pretty good to me, I must say. Tine, still thinking of you ...., :-). Yes, a smiley, good memories are worth a smiley!!!.

NL 6 - Canada 4

2010-02-25T09:28:00.004-07:00

Stand: NL 6 - Canada 4
Er is inmiddels door beide landen weer een bronzen plak verdiend (Bob de Jong: brons 10000m, Clara Hughes: brons 5000m). Dinsdag zat ik helemaal verdwaasd te luisteren naar het relaas van Leen Pfrommer en Erben Wennemars op radio 1, sport kan zo hard zijn, arme Sven! Canada had medaillekansen in de vrouwen ski-cross finale dus er waren geen rechstreekse beelden op TV en internet. Gelijk na de races was via de Canadese site gelukkig wel het beeldmateriaal af te spelen, dus ik heb de stap over de pion, het hopeloze gezicht van Gerard Kemkers en de boosheid van Sven na de race nog wel kunnen zien. Woensdag schaatste Clara Hughes, de vlagdraagster van deze olympische spelen voor Canada, dus dat was wel rechstreeks te zien. Ik vond het hartverwarmend om te zien hoe oprecht blij ze was met haar medaille, ik denk dat de hele wereld het haar gunde om op deze manier afscheid te nemen van haar schaatscarriere. Van de Canadese schaatsers is tijdens deze spelen mij ook Kristina Groves opgevallen, net als Clara zo'n warme persoonlijkheid. Canada dichtte haar vooraf zo'n 3 gouden medailles toe, ze deed het in de Wolrd Cup voor de spelen namelijk echt heel goed. Ik had haar ook meer medailles gegund, ze verdiende het best een beetje. En wie-weet wat de team-pursuit brengt, even afwachten nog.
En die Ireen Wust, ik kreeg er zowaar een brok van in mijn keel. Maar ja, ik heb ook wel veel met grote sportprestaties. Heb ik je al wel eens opgebiecht dat een grote droom van mij is, losstaand van het feit of je de capaciteiten er voor hebt, heeeel erg goed in een of andere sport te zijn en zo'n olympische medaille te winnen of wereld kampioen te worden. Het lijkt me zo enorm fantastisch om zoveel te doen aan training en zoveel ervoor op zij te zetten en dan te slagen in je doel. Ach, op mijn manier zet ik toch ook wel zo mijn doelen hoor. Ik ga voorzichtigjes mijn hardloop afstanden opbouwen en deze zomer plan ik een wedstrijd te lopen van 15 of 16 km. Daarna is het nog maar een kleine stap naar een halve marathon. Een enorme kick dat zoiets voor mij in het vooruitzicht ligt, iets wat ik nooit gedacht had te kunnen presteren. Geen olympisch niveau, maar het voelt zooooooo goed!!

Ranking: NL 6 - Canada 4
Both countries earned a bronze medal in the last two races (Bob de Jong: bronze 10000m, Clara Hughes: bronze 5000m).
Last Tuesday I listened in horror to the dutch radio broadcasting the speed skate race (no TV/internet broadcast of the race since Canada won a medal in womens ski-cross at the same time at Cypress Mountain). Sport can be so cruel, poor Sven. CTV-internet aired the race right afterwards, so I have been able to view the step over the pion, the helpless face of his coach Gerard Kemkers en Svens angryness, sadness and frustation.
Wednesday CTV aired the womens 5000m live with Clara Hughes and Kristina Groves. It was heart warming to see Clara win the bronze medal and her happiness. I think the world really loved to see her win it and say good bye toher skating carrier this way. She is such a lovely down-to-earth person with a great and good heart. The same goes for Kristina Groves, Canada expected het to win 3 gold medals but she was happy with her silver and bronze anyway. For the 1500m gold was her gaol, she won most of the World Cup races on that distance and kind of deserved gold. Well, who knows what the team-pursuit will bring, wait and see.
Speaking of the 1500 m, I really choaked up when Ireen Wust won her race and received the gold medal. I really have something with big sports achievements. Did I confess to you already that deep inmy heart a big wish for me is to be a great athlete and win an olympic medal or become a world champion (apart from my capabilities, just dreaming BIGGGGG). I think it is so fantastic to do all the hard work and dedicate your life and time to it and then achieve your goal, I think that would be the best feeling ever! Oh well, in my own way I set goals for myself and working towards them is an amazing feeling too. Right now I am very carefully trying to increase my running distances and plan to do a 15 or 16 km race this summer. And from there it is only a small step to do a half marathon. It gives me such an amazing feeling that something like that is in my future, a distance I never thought I could run. Not at an Olympic level, but it feels ohhhhhhh so good too!

Yes!!!!!!

2010-02-21T17:38:00.001-07:00

Yes!!!!!
NL: Goud Ireen Wust 1500m
CAN: Zilver Kristina Groves 1500m
Stand: NL 5 - Canada 3.

Yes!!!!!
NL: Gold Ireen Wust 1500m
CAN: Silver Kristina Groves 1500m
Stand: NL 5 - Canada 3.

Skate rankings. De schaats-stand.

2010-02-21T17:17:00.005-07:00

Met de 1500 m momenteel op TV even de rankings van afgelopen week bijwerken:
Nederland 4 medailles, Canada 2.
NL: goud Sven Kramer 5000m, goud Mark Tuitert 1500 m, zilver Anette Gerritsen 1000m, brons Laurine van Riessen 1000m.
CAN: goud Christine Nesbitt 1000m, brons Kristina Groves 3000m

Latest news: Wust wins over Groves, one pair to go!

The women's 1500m is on its way now, time to give last weeks rankings:
The Netherlands 4 medals, Canada 2.
NL: gold Sven Kramer 5000m, gold Mark Tuitert 1500 m, silver Anette Gerritsen 1000m, bronze Laurien van Riessen 1000m.
CAN: gold Christine Nesbitt 1000m, bronze Kristina Groves 3000m

Latest news: Wust wins over Groves, one pair to go!

XC ski. Langlaufen.

2010-02-21T16:52:00.007-07:00

Vorig weekend gelanglaufd in Peter Lougheed Provincial Park. We hebben het gemakkelijk gehouden door alleen maar een stuk van het Pocaterra trail heen en terug gedaan. Er zitten maar een paar stukjes in met steilere hellingen, het grootste gedeelte gaat alleen maar wat glooiend op en neer. Prima voor beginners zoals wij! Sander neigt nog naar het uitdoen van zijn skies om naar beneden te gaan, ik ben meer van 'we zien wel waar het schip strand'. Ik geloof dat ik het wel een heel klein beetje door krijg hoe ik op de been moet blijven tijdens het naar beneden gaan.
We hebben plezier gehad, zo vredig en rustig daar buiten!

Last weekend we went XC skiing in Peter Lougheed Provincial Park. We only did a part of the Pocaterra trail back and forth. It has only some small steeper parts, most of it is just rolling hills, perfect for beginners like us. heen en terug gedaan. Sander is still tempted to take of his skies for the steep down hills but I am more "let's see how this ends, just go". I think I am starting to grasp how to stay on my feet during the down hills.
We had fun, it's so peacefull and quiet out there!

The rankings. Tussenstand.

2010-02-14T16:06:00.005-07:00

De schaats-medialle tussenstand Nederland versus Canada: Nederland 1 goud - Canada 1 brons.

The long track speed skate medal rankings Netherlands versus Canada: Netherlands 1 gold - Canada 1 bronze.

Thank god for streaming media. Gelukkig bestaat er streaming media.

2010-02-13T14:14:00.007-07:00

Het is nu dweilpauze in de 5000m in Vancouver. De TV staat aan, we switchen tussen drie Canadeze zenders die het uitzenden, allemaal met hun eigen reclameblokken etc. Via de PC heb ik het Nederlandse commentaar van Radio 1 aan en op het scherm heb ik de Canadese TV beelden plus de tussenstanden. Mooi overzicht van rondetijden, de eindstand tot nu toe etc. We gaan straks hier buiten op een vijver schaatsen, maar we wachten toch echt eerst even tot het schaatsen afgelopen is. Spannend met al die favorieten die na Sven starten, het zal tot in de laatste rit spannend blijven!

They are cleaning the ice right now in Vancouver in teh 5000m speed skate races. The TV is on, plus two PC's with the Dutch radio broadcast and the Canadian TV images (Dutch video signals are blocked from outside the Netherlands) to see the rankings, lap times etc. That way we try to avoid the Canadian commercial breaks. We have a skate party right now at the Bowness Lagoon but we won't go there till after the race of our Dutch favourite Sven Kramer. But the races will be very exciting until the very last second with most other medal contestants racing after Sven. Exciting!!!!

Ready for the Olympics. Klaar voor de spelen.

2010-02-12T20:53:00.006-07:00

Al zou je in Vancouver niet zeggen dat het winter is, het regende pijpenstelen op Cypress Hill waar het freestyle skieen plaats zal vinden en gemiddeld krijgen ze er 49 cm sneeuw, dit jaar al 1,5 cm! Maar iedereen is helemaal klaar voor de spelen. Wij ook, we bekijken momenteel de openingsceremonie op TV. En geheel geintegreerd als we zijn hebben we twee canadese vlaggetjes met Vancouver Olympics pin in onze kast staan als symbool. De vlaggetjes kreeg ik van Karen op de vlam ceremonie hier in Calgary, er staan handtekeningen op van bobslee-ers, rodelaars en skeletonrijders. Ze hebben bovendien kans op medailles, dus die handtekeningen bewaar ik goed. Worden geld waard, je zult het zien.
We probeerden ongestoord de openingsceremonie te bekijken, maar die wordt iedere keer onderbroken door (korte) reclames. Gelukkig was er geen reclame toen Nederland binnen kwam lopen. Goede pakken dit jaar, leuk oranje. Maar ik vrees toch wel een kleine herhaling van de weergave zoals die ook met de zomerspelen in China was: heeeeeel veel interviews met allerlei Canadezen, de race van een Canadees wordt getoond en er wordt aan het einde nog snel even meegedeeld wie dan wel de medailles gewonnen heeft. Straks mis ik de medailles van de Nederlandse schaatsers nog op die manier! Internet biedt geen uitkomst, alleen de radio is te ontvangen maar alle beelden zijn alleen maar te zien vanaf een Nederlands ip-adres.
Is het tot in Nederland doorgedrongen dat Canada deze spelen gaat proberen van hun "penalty-syndroom" af te komen? Canada heeft 2 spelen georganiseerd hiervoor en nog nooit in eigen land een plak gewonnen. Toen de verkiezing van Vancouver bekend werd is er gelijk een committe benoemd, "Own the Podium" genaamd, dat veel geld verdeelde om maar te zorgen dat Canada veel medailles haalt en van hun syndroom afgeraakt. Nu maar afwachten, de verwachtingen zijn hooggespannen hier en de sporters staan onder een fijne hoge druk om te presteren. We wachten af.... Ik zal gaan bijhouden hoe de medaille stand Canada vs. Nederland is met betrekking tot het lange afstandschaatsen. Aangezien voor zowel Nederland als Canada geldt dat dat ze hun meeste medailles behalen in het schaatsen is dat ook best eerlijk. Qua inwoneraantal gaat de vergelijking ook niet enorm mank, Canada heeft slechts ongeveer twee keer zoveel inwoners dan Nederland. Dus als ze twee keer zoveel medailles gaan halen dan Nederland heb ik altijd nog dat goede excuus voor ons verlies. Moge de beste winnen!!

At this very moment we are watching the opening ceremonies of the Vancouver Olympics. We are totally ready for it and "decorated" our house. Integrated as we are our decoration consists of two Canadian flags that I got from Karen during the torch ceremony here in Calgary and a Vancouver Olympic pin. The flags contain the signatures of famous Canadian bobsled, luge and skeleton riders who have real podium changes. These autographs might be worth a lot of money in a few days/weeks!
I explained my Dutch blog readers of the Canadian medal syndrome on their own soil. The Dutch totally understand since we have a similar syndrome, the "missed penalty syndrome" (when a soccer game is decided with penalties they'll miss and loose, really!! for the rest we really look forward to June 2010, South-Africa!). SO we'll have to see how good your Own the Podium campagne has worked. But I will let you guys know the Dutch-Canadian medal ranking in long track speed skating through this blog. I secretely hope the Netherlands will win my game, I admit. The game is reasonably fair too since both Canada and the Netherlands win most of their medals in speed skating and The Netherlands has about half of the amount of inhabitants compared to Canada. So may the best (wo)men win!!

Winter knitting. Winter-breien.

2010-02-12T20:35:00.009-07:00

Ik weet niet wat dat is maar tijdens donkere, lange winteravonden krijg ik altijd de neiging om te gaan breien. Vorige winter ook al 2 mutsen in elkaar geknutseld, dit keer waag ik me nu aan dubbele handschoenen, eigenlijk handschoenen met nog een want erover. Best aardig om dat zo al breiende te bedenken, passen, uithalen, opnieuw te doen etc. Met dat rondbreien van iedere vinger apart en het ondertussen bewaren van de andere steken wordt het wel een beetje een wirwar, tikkie onoverzichtelijk. Hier mijn geknutsel:

I don't know why but on these long dark winter nights I always get that urge to start knitting. Last winter I produced two hats already, and now I am making a set with warm double gloves, something like normal gloves with an extra mitt around it. I like the process of knitting, adjusting the pattern, taking it out, starting over etc. As you can see on the picture above it was a bit of a mess during the knitting of each separate finger with all the saved stitches on several other needles. But the result will be good!

The Olympic torch in Calgary. De olympische vlam in Calgary.

2010-01-20T22:15:00.016-07:00

Woensdag 20 januari
Aangezien ik dinsdagmorgen toch een beetje jaloers zat te kijken toen de olympische vlam op de olympic oval rondgeschaatst werd door Susan Auch en de Canadese schaats en shorttrack ploeg (met commentaar van Catriona leMay-Doan) besloot ik dat ik woensdag zeker weer naar COP zou gaan als daar de vlam zou aankomen.
Weetjes: De olympische vlam legt in 106 dagen 45000 km af, gedragen door 12000 mensen. Behalve beroemdheden en sporters kon iedereen hiervoor in aanmerking komen, de campagne hiervoor had de naam "Make a pledge, carry the torch". Het idee hierachter was dat iedereen die een plan ging verwezenlijken om Canada een betere plek te maken in aanmerking kwam om de olympische vlam te dragen. Mensen (ouder dan 13 jaar) die vrijwilligerswerk doen en op die manier veel bijdragen aan de gemeenschap werden vooral opgeroepen zich aan te melden. De oudste drager is 95, ze vervoerde de vlam in haar rolstoel. De vlam wordt rennend, wandelend, rollend, schaatsend, per vliegtuig, ferry, fiets, indianen kano, kayak, snow-mobiel, langlaufski, paard en wagen, tractor, en vandaag per bobslee, skilift en snowboard vervoerd. In Calgary is het enthousiasme groot met wel 20000 toeschouwers op maandag in het centrum van de stad op olympic plaza. Het leeft hier enorm omdat Calgary in 1988 zelf de spelen heeft gehost en men daar nog steeds enorm trots op is en veel goede herinneringen aan heeft. Voor wie de jaren door elkaar gooit: 88 was het jaar van Yvonne van Gennip (3x goud) en Eddy the Eagle!
Vandaag was de vlam op de skiheuvel waar ik vrijwilligerswerk doe, immers de plaats van het skispringen uit '88. Het was er echt druk, het is zo leuk om te zien hoe enthousiast iedereen over de spelen is!

Wednesday Januari 20th
Because I was a bit jaleous tuesday morning about not being present at the Olympic Oval when the torch was carried by Susan Auch and the canadian olympic speed and long and shorttrack skaters I decided that I would definitely attend the torch ceremonies at COP on wednesday.
So today the torch (and me) were at COP, where I do my downhill ski volunteer work. Of course the torch was here to lite the cauldron of the place of the '88 ski jumping. There was a big crowd. It is so nice to see all the excitement and the enthousiasm of the people about the games!

The Olympic games. De olympische spelen.

2010-01-20T21:32:00.052-07:00

Maandag 18 januari Vandaag ga ik kijken als het olympisch vuur door Calgary heen komt. Er wordt ook een hele show omheen gemaakt, ik ben benieuwd hoe het gaat zijn. Velen roepen erover hoe emotioneel deze aangelegenheid is en hoe trots men is om Canadees te zijn of om er gewoon bij te mogen zijn.
Verslag: bij 39th Ave station zagen we een wat oudere vlamdrager die dat ook in '88 gedaan heeft, het was inderdaad mooi. Op Olympic Plaza was het hartstikke druk en was de stemming ook heel opgewonden. Al met al een mooie ervaring.

Monday Januari 18th Today I am going to watch the olympic torch relay and the whole show surrounding it. I am curious what kind of experience it will be, Many people talk about how emotional it can be being so proud to be Canadian or just to be part of the olympic experience.
Report: We saw a somewhat older male torch baerer at 39tj Ave Station who had also done this in '88. And indeed it was beautiful to see this proud man carry the torch. After that we went to the ceremony at Olymnpic Plaza where it was crowded and full of enthousiastic people. All together a beautiful experience.

Dad's birthday. Pa's verjaardag.

2010-01-20T21:32:00.047-07:00

Sander was al weer teruggevlogen maar ik ben speciaal een week langer gebleven om mijn vaders 83ste verjaardag mee te kunnen vieren. Gefeliciteerd pa en nog vele jaren!

Sander already flew back to Calgary but I stayed a week longer to celebrate my dad's 83th birthday. happy birthday dad and I wish you many more years to come!

Dinner with Sander's family. Uit eten met Sander's familie.

2010-01-20T21:31:00.016-07:00

Een dag na aankomst in NL zagen we de hele familie van Sander bij een heel gezellig etentje. Vooral de kinderen stalen de show, de foto's laten dat wel zien.

The day after our arrival in the Netherlands we had a very good time at dinner with Sander's family. Especially all the kids were adorable, the pics prove that!

Christmas

2010-01-20T21:31:00.009-07:00

Kerstmis Kerstmis hebben we gezellig bij onze ouders doorgebracht, gelukkig zijn er in Nederland twee kerstdagen om bij iedere familie op bezoek te kunnen!

2009 en 2010 Wij hopen dat 2009 voor jullie net zo goed is geweest als voor ons, onze kaart geeft een indruk hoe ons jaar was (kernwoord "sportief"). Het allerbeste gewenst voor 2010!

Christmas We had a nice, cosy Christmas with our parents. Luckily we have two Christmas days in the Netherlands so you can spend a day each with Sander's as well as my family!
2009and 2010 We sure hope that 2009 has been just as good for you as it has been for us. Our card gives an impression of our past year ("sporty" I think decribes it). Wishing you all the very best for 2010!

Okotoks XC

2009-11-27T20:36:00.008-07:00

Vorig weekend heb ik chocolade-slagroomsoesjes gemaakt voor de potluck na de Okotoks crosscountry race. Zien ze er niet heerlijk uit (foto onder)? Ik had wel een soesje verdiend na de race, ik heb echt enorm mijn best gedaan. Ik heb mijn nieuwe taktiek getest (wat meer tempo proberen te maken op vlakke en dalende stukken, rustig aan bij het omhooggaan, zelfs flink doorwandelen als het erg steil is). Taktiek werkte, dit keer ben ik niet laatst geeindigd. Nadeel is wel dat ik nu veel moeier start aan de delen die omhoog gaan, het omhoog rennen was dus wel een stuk zwaarder. Maar goed, wat omhoog gaat, gaat (bijna) altijd ook weer naar beneden, dus de beloning is er ook iedere keer weer.
Sander haaft ook een goede race gelopen, zowat twee minuten sneller dan vorig jaar. Good hoor lieffie! Het is niet te geloven maar we gaan beiden dat heuvels op en neer rennen steeds leuker vinden!
Vandaag, vrijdag, begon het vanmiddag te sneeuwen. Ik ben een uurtje gaan wandelen in de sneeuwbui, het kind in mij vind iedere sneeuwvlok nog steeds leuk! Vanavond moest ik Sander wel van het dichstbijzijnde metrostation halen omdat zijn bus niet kwam opdagen. Het leven ligt hier toch vaak plat na 1 sneeuvlok (vooral aan het begin van iedere winter), de 1 millioen dollar extra die de gemeente vorige week heeft toegevoegd aan het sneeuwruim-budget kan toch niet zorgen voor het tijdig strooien van wat zout op de doorgaande wegen. Ik zag een grote truck rondspinnen en iemand anders die een klein hellinkje al niet op kwam. Dat kleine laagje sneeuw was dus al snel platgereden tot een harde gladde ijslaag. Gelukkig haalde ik het metrostation zonder grote problemen. Maar de sneeuw zal gedurende het weekend wel weer wegsmelten, de winter wil maar niet echt komen. In de bergen heeft het al wel de hele week gesneeuwd, voor zondag zijn we dan ook van plan om te gaan skieen in Lake Louise. Er zijn ook World Cup Downhill ski wedstrijden die dag, lijkt me ook wel leuk om een keer van dichtbij te bekijken. En morgen gaan we kijken naar de Grey Cup parade in het centrum, kijken of de floats werkelijk de moeite waard zijn.

Last weekend I made "chocolade-slagroomsoesjes", chocolate covered creampuffs, for our potluck after the Okotoks crosscountry run. Don't they look great? I really deserved the whipped-cream filled pastries since I gave it my best in this race! I tested my new tactics, going a bit faster on the flat and downhill parts, and go uphill in a quiet pace (even walk briskly for the steep parts if necessary). It worked, I did not come in last anymore. The downside of this method was that I started out all the uphills more tired than in my earlier races, it's a lot harder to run uphill when you start out tired! But after (nearly) every uphill there is a downhill, that's the good part!
Sander ran a really nice race too, he ran it about two minutes faster than last year, good job honey! We both start to like running hills more and more, unbelievable but true.
Today, Friday, it started snowing in the afternoon and I walked for an hour in the snow. Th elittle kid in me still enjoys every snowflake! I had to pick up Sander from the nearest LRT station tonight because his bus didn't show up. The first couple of centimeters of snow give the biggest problems here. I saw a huge truck spinning and somebody else that did not make it up a really minor slope, in some areas the snow is already packed into a hard and very slippery icelayer. Luckily I made it tohe LRT station without big problems. I missed the October snow, but it seems that people have already forgotten that episode and all mistakes are being made again. The city has raised the snow-clearing budget with another million dollars last week, so maybe they can put salt on the roads for these minor flurries like today? Ah well, the snow will melt somewhere this weekend, winter still seems to hold back here. They say that there has been snowing in the mountains all last week, so we plan to ski in Lake Louise this coming Sunday. They also have the World Cup Downhill there this weekend, I think it will be really interesting to watch that too. Tomorrow we will go and see the Grey Cup parade downtown, floats and all.

Sint Nicolaas

2009-11-15T11:00:00.030-07:00

Ik wil de Canadezen hier even laten kennis maken met Nederlandse cultuur. Uit de dagelijkse NOS e-mail nieuwsbrief haalde ik vanmorgen twee belangrijke Nederlandse gebeurtenissen:
1. Sinterklaas is weer aangekomen in Nederland dit weekend (over zee vanuit Madrid, Spanje). Men luistert hier altijd een beetje omgelovig naar dat verhaal met die schoorsteen en die helpers die daardoor zo zwart als roet zijn, dus daarom een link naar de foto's van de intocht waarop Sint en Piet duidelijk te zien zijn . Hier geloven kinderen natuurlijk dat de kerstman met zijn arreslee, rendieren en elfen van de Noordpool komt om cadeautjes te brengen, maar wij Nederlanders weten natuurlijk dat eigenlijk Sint Nicolaas met zijn zwarte pieten de ECHTE pakjesbrengers zijn. Stoute kinderen, via de zak van Sinterklaas je Pieten-carriere starten, hulp zijn voor die oude man (ergens rond 1400 in Mira, Turkije, geboren) en de avond voor Sint's verjaardag helpen de Pieten die oude man de cadeautjes over de daken door de schoorstenen te bezorgen bij alle kinderen die in hem geloven. Omdat Sint al oud is rijdt hij op zijn schimmel, die ook altijd per boot meekomt vanuit Spanje. Voor de duidelijkheid voor de Canadezen: Sinterklaas, Sint, Sint Nicolaas: allemaal namen voor een en dezelfde man. Ik ken trouwens twee Nederlandse kindertjes die hier in Calgary zijn komen wonen en snel in beide mannen zijn gaan geloven: tel uit je winst! Na Halloween, twee weken geleden, kwamen de kerstversieringen hier alweer te voorschijn en wordt je op TV alweer helemaal gek gemaakt wat de nieuwe modetrend, c.q. kerstkleur, in kerstversieringen dit jaar is. Dit jaar ga ik de Sintsfeer hier inbrengen door zelf taai-taai te gaan bakken en, als ze lukken, mee te nemen naar de WereldBeker schaatswedstrijden op 5 december hier in de Olympic Oval in Calgary. Ik schat dat de helft tot driekwart van alle toeschouwers die dag weer van Nederlanderse afkomst zullen zijn dus dat wordt een echt Hollandse dag met taai-taai, oranje shirts en schaatsen.
2. En dat schaatsen brengt me bij het tweede belangrijke Nederlandse nieuwsfeit: Mariannne Timmer gaat de olympische spelen missen omdat ze haar hielbeen op drie plaatsen gebroken heeft bij een val in de WereldBeker wedsstrijd in Heerenveen afgelopen vrijdag. Ze heeft in Nagano en in Turijn al olympische medialles op de 1000m gehaald maar na deze spelen zou ze gaan ophouden met professioneel schaatsen. Zo enorm sneu, zo hard trainen en dan de spelen moeten missen. En dat terwijl ze weer zo goed leek te rijden. Zoals men hier helemaal uit de bol gaat van de Grey Cup in Canadian Football en van elke wedstrijd van de Flames, zo kijkt men in Nederland naar het schaatsen (en voetballen). Die Grey Cup finale is over twee weken hier in Calgary, de super-football-finale tussen de winnaars van de west en oost divisie, de dag ervoor is er een grote parade in de stad die Sander en ik willen gaan bekijken. We zullen je er weer alles over laten weten tegen die tijd!

Het filmpje van de intocht, short movie of the arrival of Sint and Piet in the Netherlands (in Schiedam, little town next to Rotterdam):

I want to teach you Canadians some stuff about Dutch culture today. I took two "really important" topics out of the dutch NOS e-mail newsletter I receive everyday.
1. Sinterklaas arrived again in the Netherlands this weekend (by boat form Madrid, Spain). Because you always have that weird look on your face when I try to explain about him and his black helpers, zwarte Piet (black Peter) I included a link so you can see for yourself what Sint and Piet look like . Here in Canada kids believe that Santa Claus comes form the North Pole with his reindeer and sleds to bring them presents but we Dutch people know that the REAL bringers of all that joy are Sint Nicolaas and zwarte Piet. The good old guy celebrates his birthday on December 6th and on the night before his birthday the Sint brings presents, delivered through the chimneys of the houses, to all Dutch people who believe in him. Since the men is already really old (born in Myra in Turkey in 1400 something) he can not do it all by himself but has his Piets to do all the difficult climbing up and down the roofs and chimneys. Going through the chimneys they got that black skin, you know! In fact, once these Piets were perfect normal white Dutch children who were very naughty, put in an old jute potato bag, shipped to Spain and were trained all summer to help deliver presents next winter. So that's what happens when you are not a good kid: instead of getting presents you get shipped, work as a black Piet and will never see your parents again! And because the Sint is pretty old he rides the roofs on his white horse, also shipped with them from Spain. To be clear for you Canadians: Sinterklaas, Sint, Sint Nicolaas, all different names for the same guy! And you know, I do know two Dutch kids that came to live in Calgary two years ago and quickly started to believe in both Sint Nicolaas and Santa Claus: bingo, double yammie if you understand what I mean!
After Halloween, two weeks ago, the Christmas decorations started apeearing here again. On TV shows they are already telling you what Christmass colours are incan think of. This year I am going to add the Sint Nicolaas atmosphere here bij trying to bake my own taai-taai (a soft cookie-candy thing) and take them to the WorldCup ice speedskating races in the Olympic Oval in Calgary Decembenr 5th. I guess that half to 75% of the spectators that weekend will be of Dutch origin so we will have a Dutch day with speed skating, Sint Nicolaas, taai-taai and lots of people dressing up in orange.
2. And speedskating brings me to my second important Dutch news topic: Mariannne Timmer will miss the Vancouver Olympics because she broke three bones in her foot falling during the Heerenveen World Cup 500m race last friday. She was an Olympic medallist in Nagano and Turino on the 1000m and after Vancouver she would quit professional speedskating. It is so sad that after all that hard trainig she will miss the games, and she was performing so well this season! Here people are really fanatic about the the Grey Cup or Flames games, equally or even more fanatic are Dutch people about Speedskating (and soccer). The Grey Cup final will be held in Calgary in two weeks, a kind of super-football-finale between the winners of the west en east division/league, the day before the game there is a big parade downtown which Sander and me plan to go and see. We'll keep you posted!

Time flied after our vacation has ended. De tijd is voorbij gevlogen sinds onze vakantie ten einde is.

2009-11-06T17:38:00.025-07:00

September liet zich in Calgary ook weer van haar beste kant zien, het werd een paar dagen rond en boven de 30 graden hier. Met zo'n nazomer konden we nog heerlijk wandelen en hardlopen, alvast trainen voor het komende cross-country hardloop seizoen. De eerste wedstrijd was 3 oktober, de River Park Classic in Sandy Beach aan de Elbow river. Je hoort daarbij tweemaal door de Elbow rivier naar de overkant te rennen, dat maakt zo'n race wel bijzonder en ieder jaar zijn er weer extra veel deelnemers voor deze wedstrijd. Dit jaar hoefde ik, Liesbeth, niet als vrijwillger meer aan de kant te staan om renners de juiste weg te wijzen, mijn achilles, kuiten en conditie zijn nu goed genoeg om echt mee te doen. Heerlijk! Ik deed gelijk de langere afstand, anders had ik maar 1 keer een berg op hoeven rennen, nu zo'n 3 maal. Ik eindigde gelukkig niet als laatste, de eer was ook nog gered! Sander deed het zoals vanouds weer hartstikke goed. Hij was die dag lekker vroeg begonnen: om 5 uur op, om 6 uur opgehaald en om 7 uur aan de start van de Harvest Half Marathon in Fish Creeck Park in Zuid-Calgary. Hij heeft weer ergens net boven de 1h en 40 minuten gelopen, een PR zat er dit keer niet in. Daarna snel met nog wat andere over-aktievelingen naar de start van de cross-country wedstrijd, dat moet je er voor doen om de perfect-attendance trofee te behalen aan het einde van het seizoen! Hij heeft rustig de 8 km gelopen met die halve marathon in de benen, maar hij zei er niet echt veel last van te hebben gehad. Alles bij elkaar had hij zo'n 29 km gelopen die dag, een afstand die hij nog nooit eerder op 1 dag gerend had. Na de westrijd natuurlijk soep en een desert tafel en toen lekker rusten en relaxen thuis.
Zondagochtend, 4 oktober, maakten we ons op voor een kalme dag na al dat geren van zaterdag, Liesbeth wilde alleen nog wat winkelen 's middags. Maar om half tien ging de telefoon en vertelde mijn, Liesbeth's, moeder dat haar vader naar het ziekenhuis was gebracht. Hij was ingestort en bewusteloos geraakt. In het ziekenhuis bleek al snel dat hij geen schade had geleden, dit keer geen TIA of beroerte. Maar goed, zo'n telefoontje is altijd schrikken natuurlijk. Wat is wijsheid? Is de situatie stabiel, gaat hij snel nog iets erachteraan krijgen, kan ma zich in haar eentje redden? De beslissing was snel gemaakt: Liesbeth belde KLM, vervroegde de heenreis van haar al gekochte ticket voor half oktober en begon de koffer te pakken. Op zich kon dat allemaal heel relaxed, om 10 uur was de vlucht geregeld en om 6 uur 's avonds vertrok het vliegtuig pas. Op die manier zou ma maar 1 nacht alleen in huis zijn, de volgende ochtend om 11 uur ben ik op Schiphol aangekomen. Het was voor ons allemaal een rustig idee dat ik er zo snel weer zou zijn. Mijn ouders hebben ook nooit echt geloofd dat ik er zo snel zou zijn als er iets aan de hand zou zijn, het bewijs daarvoor is nu geleverd. Maar Sander bleef natuurlijk achter in Calgary, en toen ik weg ging had ik nog geen flauw benul hoelang ik weg zou gaan blijven. Eenmaal thuis ging het pa inderdaad best goed, hij krijgt echter elke keer weer wel een mentale tik dat zijn lichaam het zo plotseling laat afweten. Er zijn wat hartritmestoornissen gevonden, hij krijgt er een betablokker voor en na 4 dagen stuurden ze hem weer naar huis toe. Een echte oorzaak voor het instorten heeft men niet echt gevonden, en ook neurologisch heeft men dit keer geen afwijkingen gezien. Tja, hij wordt immers ook 83 in januari, alles begint toch wat minder te werken. Eenmaal thuis belde hij de eerste ochtend gelijk de fysiotherapeut weer op, in het ziekenhuis hadden ze weer benadrukt "goed oefenen en blijven bewegen". Na 4 dagen veel in bed liggen is hij weer langzaamaan steeds verder gaan wandelen, hij begon met een rondje om ons blok heen en na een week was het toch weer uitgebreid tot heen en weer naar het winkelcentrum de Burcht. Niet slecht, hij heeft een ijzeren wil! Hij vertrouwde zichzelf in het begin nog zeker niet, het was toen ook goed dat ik er was om de helpende hand te bieden en te zorgen dat hij zich niet gedwongen voelde toch zelf naar de bank te gaan of boodschappen te doen. Teveel activiteit zag hij zeker niet zitten. Maar na een week of drie was toch wel weer in zijn oude doen, maar het was toen jammer om te vertrekken met ma's verjaardag in het vooruitschiet. Ik ben daarom in Breda gebleven tot na ma's verjaardag, op de oorspronkelijke terugreis datum van mijn ticket. Op 2 dagen na dus 4 weken, een lange tijd om bij je ouders in huis te bivakeren. Maar ik heb mijn tijd nuttig gebruikt en naast koken en boodschappen doen ook de tijd gehad om wat schilder- en repareerklusjes rondom het huis op te knappen. Ik heb ook een nieuwe draadloze router geinstalleerd, sinds eind augustus was er geen internetverbinding met pa en ma meer te krijgen. De router bleek totaal kaduuk te zijn, waarschijnlijk bliksem inslag. Ik was best trots dat het me gelukt was het systeem van adsl-modem, draadloze router en bridge weer aan de praat te krijgen, dankzij de hotline met Sander. Leuk om het nu ook geleerd te hebben. Naast al dat geknutsel natuurlijk ook nog wat bezoekjes aan familie en vrienden gebracht, veel gewandeld en hardgelopen in het Mastbos, heel goed voor de afwisseling. Twee dagen voor ik terugvloog hebben we de 83ste verjaardag van mijn moeder gevierd, de kamer zat weer gezellig vol. Het is maar goed dat er tegenwoordig geen bezoek meer 's avonds komt, de middag is al vermoeiend genoeg voor pa en ma. Vermoeiend of niet, ze genieten wel volop van al die aandacht!
30 oktober ben ik weer teruggekomen in Calgary, Sander stond me al ongeduldig op het vliegveld op te wachten. En ik was natuurlijk net zo ongeduldig, alhoewel we elkaar zo ongeveer dagelijks gehoord en/of gezien (Skype) hebben. Het is heerlijk om weer terug in ons eigen huis te zijn, heb ik wel gemist. Ik ben gelijk weer volop aan het hardlopen gegaan, de sneeuw is weer verdwenen gelukkig en alles is goed begaanbaar. Ook weer gezwommen, heerlijk.
Nu is het wachten op de echte winter. Alles wijst erop dat die er nu weer snel aankomt: Morgen gaat de skihelling in Lake Louise alweer open, er ligt al een laagje ijs op het water dat niet al te hard stroomt, woensdagavond naar de orientatie avond geweest op Canada Olympic park (waar ik weer vrijwilligerswerk op de skihelling ga doen). Als het 's avonds vriest hier loop ik alweer enorm te bibberen, we moeten nog even wennen aan de komende kou!

September was a beautiful month again with days with temperatures above 30 degrees Celsius. In this gorgeous Indian summer we were able to hike and run, already training for our upcoming XC run season. We had our first race October 3th, the River Park Classic in Sandy Beach on the Elbow river. The race contains two Elbow river crossings, making it very special and popular. I think there are more contestants each year. This year I, Liesbeth, did not have to volunteer and watch but my achilles, calves and shape were good enough to participate as well, great feeling! I immediately did the longer distance because the short run contained only one uphill trail, the longer one three. And luckily I did not even finish last! Sander, as always, did very well. He had a nice early start that day: got up somewhere around 5, he was pciked up by 6 am and was at the start of the Harvest Half Marathon at 7 in Fish Creeck Park in South-Calgary. He finished somewhere above 1h ann 40 minutes, no PR this time. After that he quicly got into the car with some other over-achievers to Sandy Beach to run the XC race. That is necessary if you do want to urn your trophee for perfect attendance at the end of the season. He took it easy on the 8k XC with that half maraton in his legs, it didn't really bother him. All together he ran 29 km that day, the longest distance he has ever ran in one day. Off course we went to the after race soup and dessert social and relaxed the rest of the day at home.
Sunday morning, October 4th, we planned a relaxed day after all our Saturday running, the only activity planned was some afternoon shopping by Liesbeth. But at 9.30 am Liesbeth's mom telephoned to say her dad had collapsed, fainted and was brought into hospital. In the hospital it turned out that there was no damage being done, it had not been a stroke or TIA, but a phonecall like that always scares you off course. What to do, is the situation stabile, is there a change of more (serious) things to happen, can mom cope on herself? Within a couple of minutes the decision was made: Liesbeth would fly to the Netherlands, within half an hour she changed her October 18th ticket for a ticket for that evening. Plenty of time to pack my suitcase, the plane would leave at 6 pm. This way her mom would be alone for only one night, that was a comforting thought for all of us. My parents never really believed that I would be home so quickly in case of trouble, so maybe it is good they got that prove now. But of course Sander stayed behind in Calgary, although at that time we both had no idea how long I would be gone. Meanwhile dad was doing allright but every time something like this happens it mentally knocks him off balance that his body is failing him so unexpectedly. They have diagnosed some disturbances in his hearth rythm, so with a beta-blocker as an extra medicine they send him home afetr 4 days. The first morning back home from the hospital he immediately called his physio to pick up his treatment there, he has to try to be as active as possible and keep moving to stay fit. The hospital days spend in bed had made him stiff and easily out of breath and he only walked around our block of townhouses the first days. But he practiced a lot and after a week he was able to walk to the neighboorhoud shopping center again. Not bad, he has an iron will power!! In that way he had to build up trust again in his own abilities. It was good that I was around to help out, not making him feel forced to go out for banking, grocery shopping etc. After three weeks he was functioning OK again but by that time it was nearly my mom's birthday and it would have been a shame to leave just before that. So that's why I stayed for almost 4 weeks, and came back on the original return date on my ticket, October 30th. A long time to stay over at your arents place! But I have made mnyself useful by doing the usual cooking and grocery shopping, as well as doing some painting and handyman chores araound the house. In addition, I installed a new router since ther was no internet conenction since the end of august, apparently lightning has killed the router. I was pretty proud getting the adsl modem, wireless router and bridge back to work, thanks to a hotline with Sander. Good to be able to do that myself! Apart from all these chores I visited family and friends, walked a lot and ran to get my exercise. Running was going very easily at sea level, it felt almost effortless!
Two days before my return flight we celebrated my mom's 83th birthday. The house was filled with people all afternoon, as usual.It is good that nowadays we do not have birthday guests in the evening anymore, that would have been way to tiring for them. But although it weares them out, they enjoy all that attention a lot!
Friday October 30th I arrived in Calgary again, Sander was already waiting for me impatiently at the airport. And of course I was just as impatient, akthough we did speak and/or saw (Skype) each other nearly every day. It is so good to be back together in our house, I really missed that. I immediately started running and swimming again, luckily the snow has disappeared again (for now) and all pathsways are accessible. Now we are waiting for the real winter to kick in. It's coming soon since this weekend November 7th the slopes at Lake Louise ski area open up again, there is a thin layer of ice on the water outside already, I already went to orientation evening at Canada Olympic park (for the ski volunteering)). When it freezes in the evening/night and I have to go outside I am already cold and shivering, we still have to get used to the chenging season and upcoming winter weather!

September vacation in British Columbia.

2009-11-05T14:34:00.025-07:00

Het lijkt al erg lang geleden voor ons maar toch willen we nog wat schrijven over onze vakantie in september. We hebben een auto-kampeer-motel rondreis gemaakt door de provincie British Columbia, westelijk van Calgary. Om een indruk te geven, hier is een klein kaartje met onze route:
A. Vertrek vanuit Calgary in de schemer, jammergenoeg niet zoveel dieren op de weg als we gehoopt hadden op dit tijdstip van de dag.
B. 2-daagse reis naar Prince Rupert met overnachting in VanderHoof. Prince Rupert ligt net ten zuiden van het uiterste puntje van Alaska. Als ik beter op de kaart had gekeken vantevoren had ik wel gewoon naar Alaska willen rijden. Gelukkig voor Sander, alhowel hij niet meer terugschrikt voor aardig wat autokilometers is hij niet zo'n kilometervreter als ik. Op de tweede dag onderweg flink geremd voor een onverstekende zwarte beer en een familie moose (Am. eland, wel 3 stuks tegelijk). En het is echt waar: al die bergen en al dat groen houdt maar niet op, het gaat gewoon 1500 km lang door! We hadden aan de kust daar nog een dagje over voordat we met de ferry verder zouden gaan, toen hebben we het coastal rain forest bekeken waarbij we nogal onder de indruk waren van de grootte van de skunk cabbage, een soort varen.
C. Boottocht naar Port Hardy: Inschepen voor de ferry in het donker om ons 15 uur lang ddor de Inside Passage te laten vervoeren, een vrij smalle maar wel diepe doorgang langs de westkust van BC tussen de onnomelijke hoeveelheid eilandjes door. Deze plekken zijn ook alleen maar over water te bereiken, wegen zijn erg schaars in dit gebied. Het enige wat er loopt zijn logging roads, zand- of gravelpaden voor de enorme houttrucks. Duidelijk te zien dat de "bosbouw" (bosontginning!!) DE bron van inkomsten is in het grootste gedeelte van BC. Op de boot zien we heel regelmatig walvissen, te herkennen aan het spuitende water. Daar kan je echter geen genoeg van krijgen dus we besteden nog een paar dagen aan de noord-oostkust van Vancouver Island in Port McNeill en doen een walvisexcursie op een veel kleinere boot. De walvissen zwemmen pal achter en naast de boot, echt fantastisch! Ook veel zeeleeuwen gespot, groepen van zo'n honderd beesten bij elkaar.
D. We gaan naar het Pacific Rim National Park dat tussen de dorpjes Tofino en Ucluelet in ligt. We hebben het allerlaatste plekje op de nationaal park camping, een zogenaamde walk-in site. Dat betekent dat de auto ca. 1 km verderop op de parkeerplaats staat. Op zich niet zo erg maar je moet wel voro en na iedere maaltijd al je eetwaren en kookspullen heen en weer sjouwen. Vanwege de dieren is dat spul ten strengste verboden in of rondom je tent. De omgeving daar is zeker spectaculair: vrijwel altijd hangt er een mysterieuze mist boven zee en de kuststrook, wolkvorming natuurlijk. Het geeft in ieder geval een bijzondere sfeer als je branding surfers in een vage mist bezig ziet en je bij een strandwandeling je helemaal alleen en verlaten waant in die mist. Mooie hoge indrukwekkende golven, maar ja het is immers de grote pacific ocean (stille oceaan, meen ik?). Op een van onze kustwandelingen, eigenlijk gewoon langs het dorp Ucluelet, kwamen we twee vreemd roepende mensen tegen die schreewden "Go away Mr. Bear". Net voor wij daar aankwamen hadden die een beer op hun pad aangetroffen die ze weg hebben gejaagd. We zijn voor de veiligheid maar met z'n vieren de wandeling verder afgemaakt, geen glimp van de beer meer gezien. Wel weer in de schemer overstekende beer op de weg gehad, misschien ook maar beter dat we ze alleen maar veilig in de auto tegen komen. We sluiten af met een dagje kayaken tussen de eilandjes in. Gelukkig deden we dat met een gids, als je eenmaal wat verder uit de kust bent lijken al die eilandjes op elkaar en vooral in die vage mist zou je acuut verdwalen. Het barst hier ook van de bald eagles, en natuurlijk ontelbare andere (water)vogels. Heerlijk dagje op het water gehad!
E. Aan kamperen op een nationaal park met alleen maar een kraantje met koud stromend water komt na een paar dagen vanzelf een einde, dan willen we weer een hotelkamer met bad of douche! We hebben 1 nacht in Nanaimo (100 km noordelijk van Victoria aan de oostkust van het eiland) en 1 nacht in Victoria (punt E op het kaartje) doorgebracht. Beiden mooie havenstadjes waar watervliegtuigjes af en aan vliegen, met die vliegtuigjes is downtown Vancouver minder dan een half uur en er zijn heel wat mensen die op deze manier naar hun werk commuten. Hoe leeg, ruig en onbewoond de rest van Vancouver Island ook is, in deze twee stadjes merkt men niets van deze ontberingen, er is veel luxe en chique.
F. We hebben heerlijk zacht weer gehad en vrijwel geen regen op Vancouver Island, maar je moet de weergoden niet verzoeken en er al te lang blijven, net als Nederland en Vancouver City regent het hier behoorlijk vaak. We nemen de ferry terug richting Vancouver, nu maar een tochtje van anderhalf tot 2 uur. Als afsluiting kiezen we voor Penticton in interior BC, midden in de wijn en fruit streek. Inderdaad, het is hier puffen, het kwik haalt 34 graden. Er wordt op heel wat plekken fruit verkocht in toeristische stalletjes langs de wegen, overal om je heen wijnranken of fruitbomen en overal berg/heuvelachtig. Eigenlijk heb je na vertrek vanuit Vancouver maar een erg klein vlak gebeid, 50 tot 100 km uit de kust zit je weer in de heuvels die al snel uitgroeien tot serieuze bergen en begint het niemandsland weer. Het was ca. 500 km vanaf de ferry, maar het was een volle dag rijden door de bergen heen.
Er zijn geloof ik wel zo'n 100 wijnhuizen te bezoeken in deze regio, van klein tot groot. Wij kozen voor een proeverij bij Jackson-Triggs, natuurlijk ook wat flesjes meegnomen voor thuis. Ze liggen nog te wachten op een bijzondere gelegenheid! We hebben ook nog gewandeld door al die wijnvelden heen, werd wel erg heet op de terugweg.
G. Laatste nachtje overnacht in Kelowna, waar we in mei al eerder geweest waren. De volgende avond, 2 weken en 3750 km verder, arriveerden we weer thuis in Calgary. Ons tweedehands Toyota-tje heeft zich uitermate goed gedragen. Indrukwekkende natuur, een hele mooie reis, in Sander's goede gezelschap. Top!

Om nog even te laten zien wat voor klein stukje Canada we nu in totaal bezocht hebben nog een overzichtskaartje:

Since all you Canadians know how BC looks like I do not want to translate my original vacation story for you. In short: we travelled to Prince Rupert, did the 15-hour Inside Passage ferry to Port Hardy on the north tip of Vancouver Island. Saw lots of whales on the ferry but also did an extra whalewatch tour from Port McNeill. Marvellous! Then we headded to Pacific Rim National Park, kayaked and hiked, watched the huge waves and the mysterious clouds on the beaches and shoreline. We had the occasional emergency stops for crossing bears and a moose family (cool, you don't see moose very easily in Alberta), walked into people who had just chased a bear, finsihed the hike together etc. Admired sea lions, bald eagles and the beautiful scenery everywhere. All these mountains, trees and beautiful views go on-and-on, how immense!
After Pacific Rim, Tofino and Ucluelet we stayed in Nanaimo and Victoria for some sophistication and hot showers. After one-and-a-half week we took the ferry back to Vancouver and drove to Pentiction for fruit, grapes, wineries and sun. We hiked when it was 34 degrees, pfff....! Bought some wines at Jackson-Trigs and we just relaxed for 2 days on the lake shore. After two weeks we headed back home, a trip of 3750 km, a big huuray for our little Toyota. It was a wonderful trip, beautiful nature, and Sander as excellent company!

5 - 7 september - Western Canada trip. West-Canada reis.

2009-09-30T20:19:00.007-06:00

We zijn in september 2 weken hier in Canada op vakantie geweest. We vertrokken 5 september in alle vroegte nog in het donker (nog voor 6 uur). De eerste 400 km waren zbekende weg, zogezegd "thuisterrein", namelijk door de nationale parken naar Jasper. Hoe verder je van Calgary af rijdt, hoe rustiger het op de weg wordt. Het was toch nog vrij druk zo op de vroege morgen aangezien het een lang weekend (labour day) was, veel drukker dan we hadden gedacht. Er sprongen dan ook geen herten, elanden of beren voor ons op de weg, wat wel een beetje jammer was. We zijn toch niet voor niets zo vroeg uit bed gekomen? Nou, we moesten vooral vroeg op pad omdat we toch zeker zo'n 800 km ver wilden uitkomen, zodat we ver van de grote steden Edmonton en Calgary zouden zijn en geen last zouden hebben van de weekend-toeristen bij het vinden van een motelkamertje 's avonds. Ons plan was om in twee dagen naar Prince Rupert te rijden, dat is zo'n 1500 km van Calgary vandaan aan zowat de meest noordelijke kust van West-Canada. Het ligt net onder Alaska. Van oudsher is die hele kust vissersgebied, vooral van de first nations (in Nederland noemen wij dat indianen, maar dat is niet politiek correct hier!). Maar goed, nog even terug naar onze heenreis. We schoten heerlijk op, lekker weer en ergens na 900 km hebben we een motelkamertje gevonden in het dorp VanderHoof (vast ooit door Nederlanders opgericht). En we hebben onderweg gezien dat het echt waar is: hoe ver je ook door blijft rijden, het bos en de bergen blijven doorgaan, er komt geen einde aan! Van Jasper naar VanderHoof was het uitermate rustig op de weg, het meest gevaarlijke was een remactie voor een overstekende beer.
De volgende dag, zondagochtend, maakten we kennis met een zeer gebruikelijk verschijnsel aan de Westkust: laag hangende bewolking, we reden dus de eerste paar uur veelal door de mist/wolken. Het maakt het landschap uiterst mysterieus, net zo`n beetje als in de Schotse Highlands. Ik heb een echte noodstop moeten maken voor een moose-familie, eerst ma en toen twee van haar kinderen staken vrij kort voor de auto over. Effe schrikken, de meeste dieren zijn toch wat schrikachtiger en steken niet meer over bij dichtbijzijnd geluid. Ma moet een beetje doof geweest zijn of erg onverschrokken. Ik was ondertussen behoorlijk geschrokken en heb de hele vakantie niet meer ontspannen rondkijkend rondgereden, de ogen bleven een stuk beter op de weg gericht dan voorheen! Maar het was wel mooi om die moose familie van dichtbij te bekijken! Na dit voorval is er meer tegen het einde van de vakantie nog 1 keer een beer op veilige afstand overgestoken, we hebben niet meer zo heel hard meer hoeven remmen voor dieren.
In Prince Rupert hebben we voor de eerste nacht een camping gezocht aangezien het zo`n lekker weer was. Prima plaats om fish and chips te eten!

Weekend at home. Weekendje thuis.

2009-08-30T20:12:00.013-06:00

We blijven af en toe ook nog wel eens gewoon een weekendje thuis, zoals afgelopen weekend. We hebben de deelnemers aan de Moose Mountain Trail race (West-Bragg Creek) aangemoedigd zaterdag, die 16, 29 of 42 km over de vaak steile paden renden. Het was een prima gelegenheid om gewoon rustig van de zon te genieten, zelf nog zo`n anderhalf uur rond te wandelen daar en een relaxte ochtend te hebben. De organisator Jen hadden we anderhalve week geleden leren kennen tijdens een orienteering avond. Wat dat is? Met een gedetailleerde kaart zoek je in een zo kort mogelijke tijd verschillende vlaggen en doe je zo een aantal parkoersen van een paar km, rennend of wandelend, al naar gelang je prestatiedwang, conditie of luiheid. Verder ontmoeten we er ook Karen en Jason, beiden uit onze hardloopgroep.
Zondagmorgen stond de wekker alweer vroeg, en ben ik een uur gaan hardlopen naar de Bow river en heb daar nog meegeholpen bekertjes water uit te delen tijdens weer een andere race. Die race werd door onze hardloopclub georganiseerd, als je dan niet meeloopt ben je wel een beetje moreel verplicht als vrijwilliger mee te helpen. Daarna ben ik ook nog naar huis huis teruggewandeld, dus vandaag heb ik een goede training achter de rug. Sander heeft vanmiddag toen het lekker heet was ook een lange run gedaan met Jason, zodat we vanavond beiden een beetje op apengapen liggen.

We beginnen ons al mentaal voor te bereiden op onze vakantie die volgende week begint. We gaan naar Prince Rupert, de noordwest kust van Canada, rijden en nemen daar de inside-passage ferry naar het noorden van Vancouver Island. We hebben dan ongeveer een week om daar te genieten van de natuur, bijvoorbeeld van de grijze walvissen en orca`s en komen via Vancouver en het wijngebied in het midden van British Columbia weer terug naar huis. We verheugen ons er op. We kamperen maar nemen ook motelletjes onderweg. Ik heb al 2 folie `dekens` aangeschaft voor als het kouder is `s nachts dan het ons lief is. Neemt wat minder ruimte in dan extra dekens, zo proberen we de bagage een beetje in te perken.
En alsof dat nog allemaal niet genoeg is heb ik vandaag ook alweer mijn volgende bezoek aan Nederland geboekt, 18 oktober. Leve de KLM, nu eindelijk ook buiten de zomerperiode een rechtstreekse vlucht naar Amsterdam!

Some weekends we do stay home, although our blog makes you think we only travel over here. We cheered on the Moose Mountain Trail racers (West-Bragg Creek) yesterday (Saturday) morning, doing 16, 29 or 42 km in the (steep) hills. It was a perfect opportunity to enjoy the morning sun, relax and combine it with a 90 minute walk in the woods. We even met a couple of people we know over there. It appeared that we had met the organiser of the race, Jen, about two weeks ago on an evening of orienteering. Orienteering is running or walking around with a very detailed map and finding flags marked on the map as quick as you can. Your speed totally depends on your fitness level, lasyness or how competetive you are. Apart from Jen we also met Karen and Jason over there, both belonging to our running group.
Sunday morning the alram went of early again and I went for a run to the Bow river. There I helped out handing out water to racewrs from yet another race. This race was organised by our running group so when you do not run it the least you can do it is volunteer. After that I walked most of the way back home, so I had a good training today. Sander also went out for a run this afternoon in the heat, he did a long run with Jason.So both of us are a bit worn out tonight.

We are mentally preparing us now for our trip to BC next week: Prince Rupert, Inside passage ferry, one week on Vancouver Island and back through interior BC visiting the wine area around Kelowna. I look forward to seeing grey whales and orcas again. We will combine camping with some motel rooms. As a preparation I bought two foil safety blankets for more warmth on cold nights, saving us the space of extra blankets. I hope that will work and that the cold will not force us out of our tent into hotels. Evenings are gettingh pretty chilly already around here, but BC might be better.
And today I also booked my next flight to visit my parents again for october 18th. A big hooray for KLM, this is my first direct flight to Amsterdam outside the summer holiday season.

Lake Louise

2009-08-28T20:03:00.011-06:00

Het weekend begon goed: we gingen naar de bruiloft van Benjamin en Dinara(twee Shell collega's, Sander werkt al een paar jaar nauw samen met Ben). Hij is Engels, zij is uit Kazachstan, het was een zeer internationaal gezelschap waarin alles vertaald werd in Engels en Russisch. Op iedere tafel wijn en wodka, het was de bedoeling dat er flink geproost en getoast zou worden. Na het diner werd er nog gedanst: au, dat voel je erg goed als je in je nette schoenen geen steunzooltjes draagt. Het was gezellig, en leuke bijkomstigheid is dat je op zo'n dag ook altijd weer extra terugdenkt aan hoe leuk je eigen trouwdag was. Ik zag het om me heen bij vele getrouwde stellen, het maakt goede nostalgische gevoelens in je los.
We hebben voorzichtig aan gedaan met de wodka shots want we wilden er zaterdagochtend op tijd al weer op uit. Dit keer naar de (tenten)camping in Lake Louise. Het was echt overal behoorlijk druk (relatief hoor, Canadees druk is lang niet zo druk als druk in Nederland). De camping heeft een elektrische omheining, stevig schrikdraad zal ik maar zeggen, om de beren weg te houden. Dan vraag ik me af: als ze zo hard kunnen rennen, goed in bomen kunnen klimmen, dan kunnen ze ook wel over zo'n rooster of omheining springen. Zou het nou echt allemaal zo enorm verschil maken? Een goede grizzly gaat schijnbaar gewoon overal doorheen, omheining, prikkeldraad, gewoon dwars er door heen. Maar de gewone zwarte beren zijn wat minder sterk en groot, daar zal het wel meer voor bedoeld zijn neem ik aan.
We hebben 13 km gewandeld op zaterdag, plain of six glaciers gedaan. De wandeling gaat eerst 2 km vlak langs de oever van het beroemde groenig gekleurde meer, daarna wat klimmen, niet al te zwaar, ik vond de wandeling mooi. Wel druk, het is echt midden in het vakantieseizoen. Half Calgary is gaan wandelen vorig weekend volgens ons. De parkeerplaats, die echt enorm groot is, was al overvol toen we er aankwamen, we moesten terugrijden om langs de weg te parkeren. Op de foto met uitzicht over het meer is ook goed de eerste berg van het skigebied van Lake Louise te zien.
Op zondag hebben we Yoho Valley Road gereden, naar de Takakaw watervallen. Ook daar nog even een korte wandeling gemaakt langs de rivier en mijn voetjes in de ijskoude rivier gehangen. Prachtige vallei, de 13 km over de weg er naar toe is alleen al de moeite waard. Ook een erg leuke walk-in camping tegenover de watervallen (je hoeft je spullen max. 500m naar de camping te dragen, dat walk-in is dus wel ene beetje overdreven).

Our weekend started very well: we attended the wedding of Benjamin and Dinara(two Shell collegues, Sander works with Ben). He is English, she is from Kazachstan, a very nternational mix with everything translated in English as well as Kazach/Russian(?). There was wine and wodka on all the tables, it was clear that we were supposed to drink and toast a lot. Dinner was followed by dancing, auch...., that hurts in your dress shoes in which orthotics don't fit. It was a very nice party and as a bonus it makes you think extra about your own wedding day with all the nice memories again. I noticed more couples reliving these nostalgic and romantic feelings!
We took it easy on the wodka shots since we had plans to leave early saturday for a Lake Louise camping trip. It appeared that half Calgary had made plans for being in the mountains, it was remarkably busy (all relative, Canadian busy is not all comparable to Dutch busy). The Lake Louise tent campground has an electric fence and an electric texas gate to keep out wildlife (bears). If bears can run fast, can climb into trees very well, can't they junp a fence or texas gate, it doesn't look all that usefull to me?? And grizzly's can walk right through fencing, they are very strong. Oh well, it might scare away the more common black bears.
Saturday we hiked 13 km, plain of six glaciers. I liked the path along the lake for the first 2 km, after that the climb is moderate. It is a well known trail, it was pretty busy. The huge parking lot was already full when we arrived, we parked somewhere 1 km down the entrance road! The lake view pciture also clearly shows the Lake Louise skiing area.
Sunday we drove the 13 km Yoho Valley Road to the Takakaw falls. It is a beautiful valley, we did a short 5 km hike along the river valley. Perfect place to cool my feet! The walk-in camp site across the falls looked perfect (max 500 m walk from your car to the camp site, walk-in is a bit exagerated).

Highwood pass - Ptarmigan circque

2009-08-13T08:58:00.003-06:00

Afgelopen zondag een prachtige wandeling gemaakt helemaal in het zuiden van Kananaskis Country aan de Highwood pass. De eerste 20 minuten behoorlijk steil omhoog en daarna door de bloemenweiden naar de moraine van een gletscher, en lunch bovenin. Half augustus bloeiden daar bijvoorbeeld de vergeet-me0nietjes, de natuur is maanden achter hier. De plaatjes spreken voor zichzelf.

Last Sunday we hiked Ptarmigan Cirque on the Highwood pass in the south of Kananaskis Country. A steep 20 minute start and after that a beautiful scenery in the meadows full with flowers. Forget-me-nots half august, nature is a bit behind he. It ended on the moraine of a gletscher where we had lunch. The pictures tell the story.

Heritage day weekend

2009-08-12T22:05:00.009-06:00

De lange weekends begin juli en augustus zijn hier de echte vakantieweken voor de meeste Canadezen. Kamperen is dan populair en daarom is het zo vanaf donderdag voor t/m zaterdag in het lange weekend heel lastig om zonder reservering aan een kampeerplek te komen. Voor de meesteleuke kleine campings kan je bovendien niet reserveren en moet je al op woensdag aan de poort staan om een "first come. first serve" plekje te krijgen. Daarom hadden we besloten alleen de zondag en maandag te gaan kamperen, vreemd genoeg vertrekken er al wel weer veel mensen op zondagochtend.
Bovendien was er zaterdag een open dag van een aantal biologische boeren in Innisfail , pakweg een uur noordelijk van Calgary. We hebben aardbeien, frambozen, alle mogelijke kolen en bonen/erwten/peulen, wortels, asperges, dille, koolrabi etc etc etc etc geproefd, geroken en gezien. Allemaal vrij kleinschalig en ze moeten hier heel wat doen om genoeg water bij al dat gewas te krijgen. Een leuke dag gehad, met een oranjige bloemkool thuisgekomen en weer een ander stukje Canada kunnen bekijken.
Zondagmorgen dan alle kampeerspullen in de auto gestouwd en 2 uur gereden naar snelweg 3, helemaal in het zuiden van Alberta. We vonden een prachtige kampeerplek op de provincial camping Lundbeck falls. We hebben die middag de Crowsnest Pass gereden en een mooie wandeling gemaakt. We moesten daarvoor zo ongeveer 10 km de onverharde Adanac road volgen voor we de wandeling naar een oude steenkolen groeve konden starten. Prachtige weg trouwnes, zonder wandeling was de weg alleen ook al de moeite waard geweest. Deze hele streek is vroeger heel belangrijk geweest voor de winning van steenkolen, dat tot net onder de bodem gevonden werd. Op sommige plekken dus zelfs vanuit een open groeve.
Zondag hebben we de Frank slide bekeken, het dorpje Frank is in 1903 gedeeltelijk bedolven onder een lawine van stenen. De indianen noemden deze berg altijd al "de berg die beweegt" en weigerden altijd al om aan de voet van deze berg hun kamp op te slaan, maar aangezien de mensen in de mijn daar goed geld verdienden woonde men toch aan de voet van de berg. Nu meer dan honderd jaar later ligt er weer een nieuwe spoorlijn en weg maar verder rij je gewoon nog door die aardverschuiving heen met zo ver je kan kijken om je heen alleen maar rotsblokken. De foto's geven dit beeld niet zo goed weer, maar het was een behoorlijk indrukwekkend gezicht. Het museum dat dit hele verhaal vertelt is erg goed ingericht. De zuidwest kant van de berg zal ook nog ooit gaan schuiven, en geologen houden alles nu goed in de gaten. Want ja, net als de huizen dicht bij de Maas in Limburg, er zijn toch weer opnieuw huizen neergezet in het risicogebied!
Daarna was er nog tijd om nu eens met eigen ogen een kolenmijn te bekijken. Dik aankleden, het is er binnen zo ongeveer vier graden, lamp aan op de helm en de aardedonkere gangen in met een gids. We gingen niet al te ver de mijn in want het kost heel wat tijd en geld om al die gangen goed te stutten met houten balken, er is slecht een klein gedeelte dat goed onderhouden wordt. In de delen er om heen komen inderdaad nog steeds jaarlijks een paar instortingen van de gangen voor.
Daarna terug naar Calgary gereden en een beetje traditiegetrouw ribs gegeten bij Tony Roma's, mmmmm....!

We spend the Saturday of the Heritage day long weekend visiting Innisfail farmers. We checked out all kinds of (orange!) cauliflowers, strawberries, rspberries, peas, cabbages, dill, asparagus plants etc etc etc. We buy this stuf on the Calgary farmersmarket, it was nice to see the farmers and hear them talk about hteir produce. It was a great way to spend the first day of the long weekend, since we would have had lots of trouble finding a camping spot on Saturday.
We found out though that lots of Canadians already leave the ir campsites at Sunday morning! So on Sunday we packed our camping gear and left south to camp near Crowsnest Pass, a great provincial campsite called Lundbeck falls along highway 3. We drove the Crowsnest Pass after setting up our tent and also found time for a hike. We had to drive along Adanac road for about 10k, on a dirt raod. The ride alone was already worth the trip. We hiked about two hours to an open coalpit, coal is found just underneath the earth surface in this area. Of course the whole Crowsnest pass area has been famous for coal in the early days.
Sunday we visited the Frank slide bekeken, in 1903 part of the Frank village was covered with falling rocks from the mountain next to it. The first nations called this mountain "the mountain that moves" in their own language and refused to camp in its vicinity. But the money people made in the local mine was good and made people live there. Nowadays the railroad and highway are rebuilt but apart from that there is an impressive area filled with only rocks as far as you can see. Driving htough cq. past it is really impressive. The pictures we took do not really represent what you see and feel when you are looking at the devastation. The Frank slide museum is very good and we learned that one day the southwest peak will slide too. Geologists keep a good eye on that since, of course!, people built houses again in the area (just like in these areas that overflow by rivers each year, just move out!!).
In the afternoon there was time left to visit and walk through a coal mine. Dressed warm (it's around four degrees inside) with a helmet and headlight we walked through the mine with a guide. It costs quite some time and money to secure all the mine shafts with wood so only a small part of the mine is safe enough for visitors. We were told that each year there are a couple of shafts that collapse in this mine.
We drove back to Calgary at the end of the afternoon and tradionally had ribs at Tony Roma's, mmmmm....!

A dutch week - Een weekje Holland

2009-08-12T21:48:00.005-06:00

Vrijdagnacht 17 juli verlieten we Calgary (nogmaals bedankt voor de lift naar het vliegveld Carla!)om onze familie in Nederland weer te bezoeken. We kwamen mooi rond etenstijd 's avonds aan in Breda, en zoals verwacht hebben we weer een vrij drukke week achter de rug daar. We hebben weer lekker bijgekletst met onze ouders en een aantal vrienden en familie in Bavel en Belgie. Het was wel wat kort maar dat geeft ons meer vrije dagen om hier in Canada aan vakantie te kunnen besteden. Van al die mooie natuur hier willen we immers ook zo goed mogelijk genieten. Maar het was goed om met onze eigen ogen te zien dat het onze ouders goed gaat en ze in beste (lees redelijke) gezondheid verkeren. Nu we weer terug zijn nog 1 werkweek en dan weer het lange augustus weekend ter gelegenheid van Heritage day. Het leven is goed!

Friday night July 17th we left Calgary (thanks again for the ride to the airport Carla!) to visit our family again to arrive there saturday around dinner time. As always, we had a pretty busy week. We caught up with quite some family members, of course moms and dads in Heemstede and Breda, cousins in Bavel, friends in Breda, with our friend Peter from the Zilk, and cousins and an aunt in Belgium. It was really short this time but that gives us more holiday time to spend in Canada, all that beautiful scenery over here that we don't want to miss out on! But it was very good to see our parents again and see for ourselves that they were in good health (considering their age etc.). One week of work and we'll have the long heritage day (august) weekend again, life is good!

Moose mountain

2009-08-10T11:02:00.007-06:00

Het weekend voor we naar NL gingen hebben we op zondag ook nog even gewandeld. Met de auto naar de Elbow Valley (achter Bragg Creeck) en dan 8 km onverharde weg. Als er veel steentjes liggen is dat net of je op een gladde weg met ijs rijdt, je voelt de auto gewoon af en toe naar de zijkant weg glijden. Maar we moesten dat toch voorzichtigjes proberen, er zijn hier zoveel prachtige plakken waar je alleen maar via onverharde wegen kan komen. De weg was meer zanderig dan vol steentjes en gelukkig keihard, het is ons gelukt zonder de bodem van de auto er onder uit te rijden. Toen moose mountain beklommen, een grote grijze kale pukkel waar het vrijwel altijd keihard koud waait (een beetje mont ventoux achtig). Niet al te lang op de top gebleven, het was er te koud en er dreigde onweer. Niet prettig op zo'n pukkel, je bent dan een echt doelwit als het bliksemt. Toch weer zo'n 12 of 13 bergkilometertjes op ons conto geschreven. Terug op de gravel road stak er, heel toepasselijk, een moose (Amerikaanse eland) de weg over. Mooses laten zich niet zo snel zien, dit is de derde tot nu toe in al die tijd hier.

The weekend before our trip to the Netherlands we hiked Moose mountain in the Elbow Valley (past Bragg Creeck). We did the 8 km gravel road to the start of the hike, quite challenging to do gravel roads with our small car! But we managed to not crash the bottom of our car, the road was not too bad (sandy and hard with not too many gravel). I partically hate lots of gravel, that makes the car glide over the road a bit, just like on ice. But we really had to start driving gravel roads, since there is so much nice stuff out there reachable only by gravel roads. We hiked Moose mountain, a bare grey "rock" which is (nearly) always windy and cold. We did not stay at the top for long because of the cold and the darkening (thunder)skies. Not good to be up there on that bare mountain with us being the only targets for lightning! Well, another 12 or so mountain-hike km done, we're doing great in that department this summer. Driving back on the gravel road we were so lucky to see a moose crossing the road. Moose tend to hide pretty well, it was our third moose we saw during our stay here.

Liesbeth's exam. Liesbeth's examen.

2009-07-31T21:13:00.015-06:00

Donderdag 17 juli, 1 dagje voor we naar Nederland vertrokken voor vakantie, heb ik exmane gedaan voor de basiscursus Microsoft .NET Framework. Ik had in mei het cursusboek "uit" maar scoorde slecht 40% voor de testexamens die aan de cursus toegevoegd waren (80% is nodig om te slagen). Oftwel: nog niet klaar voor het examen toen. Ik heb daarom het hele boek nog maar eens een keer doorgenomen, ik begreep er meteen een stuk meer van. Het gaat er bij die Microsoft examens niet zozeer om dat je iets begrijpt en kan toepassen maar men wil echt blinde feitenkennis en eigenlijk ook jarenlange ervaring testen. Dus het betere stampwerk ..., brrr. Dus ik heb het cursusboek zo goed mogelijk uit mijn hoofd geleerd (ongeveer 1200 paginas) en alle testvragen geoefend die bij het boek zitten. Het was in ieder geval perfect dat ik uit 5 locaties kon kiezen in Calgary waar het examen zo ongeveer dagelijks afgenomen wordt, heel luxe. Ik heb ook pas op woensdag ochtend, 1 dag voor de werkelijke test, mezelf ingeschreven. Ik reed nog een beetje kwijt op de weg er naar toe maar had gelukkig ruim de tijd genomen. Na wat formulierwerk (je tekent dat je niet zal spieken) zat ik voor een schermpje met een totaal geautomatiseerd examen. Ik begon rustig aan, het was multiple choice waarbij je soms ook meerdere antwoorden aan moest vinken, en iedere vraag waar je over twijfelde kon je markeren zodat je later die vragen nog eens kon bekijken. Na 35 minuten, ongeveer een kwart van de tijd was ik bij vraag 10 van de 40 dus het rustige tempo moest wel omhoog anders zou ik de vragen niet af kunnen krijgen. Het lukte me inderdaad precies om alles in te vullen, en gelijk krijg je dan je resultaat op het scherm te zien: Pass! Check, done!
' Avonds hadden we club night met de Calgary Road Runners, dus na het rennen heb ik het behalen van mijn examen gevierd met een extra biertje en goed pub food!
En was gelijk totaal in vakantiestemming, Nederland here we come!

Thursday July 17th, one day before our vacation to the Netherlands, I did my Microsoft .NET Framework course test. I had finished the course book in May but scored only 40% in the test exams provided with the book (80% is needed to pass). So it was clear I was not totally ready yet to take the test. I went through the book a second time and that made a big difference. The Microsoft exames are known not testing general understanding and development skills but they test a humongous amount of tini tiny facts that are way too many to learn by heart but must be learned by years of experience using the specific tool. Besides learning the whole book (about 1200 pages) by heart I focussed on the 600 or so test questions provided with the book.
I had the luxury of choosing my test location out of 5 locations in Calgary, with tests being taken almost daily. I didn't sign up until wednesday morning, one day before the test. I got a little bit lost driving there, but luckily I had taken a lot of time to get there plenty ahead of time. After some forms to fill in (and signing to promise you would not cheat) they sat me in front of a PC with a totally automated test, 40 questions, 2 hours and 15 minutes time. I started out in a quit pace, it is a multiple choice exam where you sometimes have to choose more than 1 answer out of all the possibilities, and you could mark questions for review if you wanted. Arriving at question 10 I has already spent more than 30 minutes, so I stepped up the pace a bit. I finished all the questions just in time and then immediately the test result is projected on your PC screen: Pass! Check, done!
That evening we had Road Runners club night, so I celebrated passing my exam with nice beer and good pub grub. Immediately, I was in the perfect vacation mood. The Netherlands, here we come!

5K race day report

2009-07-31T21:10:00.003-06:00

Hier Sanders race verslag van Facebook. Knap gedaan hoor lieffie!

Here is Sanders race report from Facebook. God job sweetie!
5K race day report
Sunday, July 5, 2009 at 1:35pm
Last night I got to bed at 9.30pm in order to be able to get out again at 5 am and feel alive at the start of the race (8.30 am). Last week I started doubting my abilities after having run some 1 and 2K sprint which felt hard but then Alan as a good mentor put me back on the right track by having declare that I was going to run my PB which I did and that is who I was today. There were moments prior to race though that I was off again and it occured after I shared with Phil that I was doing the 5K race and told him I was going to run my PB. He then made a remark like "but do you know there is a hill around 3K?" Prior to me talking to Phil, my love had told me as well that "I know this course and I recall that it is hilly!". I could see myself going into the direction of "ok, this then is really going nowherer, especially if somebody so experienced as Phil is making this statement". Fortunately, I remembered what Alan had said to me last week and I declared to myself that I was going to run my PB no matter the circumstances.
After the go ahead for the start was given I immediately stared following Janice of the ARR as I overhead her saying that she was going to run 4.05 kilometers. I did the 1st K in 4.01 the second in 4.02 and the third in 4.03. It meant that I broke my unofficial 3K time by 9 seconds. I was extremely satisfied because I only had to do 8.44 over the last 2K to break my PB. I expected to slow down in the kilometer pace a little due to upcoming hill, say some 15 seconds. Actually, it was a little bit more (4.24K) so that I had to do the last kilometer in 4.20 to beat the PB. I failed to do so. I was completely worn down when entering the track for the last 400 meters. While going up hill I left Janice behind me but she was going to put in a final push for the last 400. I could not match up to her and she finished 7 seconds in front of here. After crossing the finished I wanted to vomit (did not happen fortunately -> empty stomach) so I knew I had given it all. The disappointment did not last long. I realized that I did not run a sub 21 for 20 years, I did broke a PB on the 3K, the course was 5038 meters according to race website which would mean that a scaled down time would be just below 20.50 which would be a PB, and also that I realize that I have to put in more 1 and 2K sprint in between doing the 200 meter intervals to get comfortable at running at 4.06 kilometers.
Thanks for all the support that I received from all of you out there during the last few weeks as well as during the race.
And Carla, way to go, for taking 45 seconds of your PB!
Sander

Yellowstone National Park

2009-07-30T16:24:00.013-06:00

Voor Sander ook daadwerkelijk zijn 5km wedstrijd zou gaan lopen hebben we de laatste 6 dagen van juni nog vakantie genomen. We zijn met de auto en tent de grens over gegaan naar de Verenigde Staten en hebben Yellowstone National Park bezocht. Voor wie het nog weet van vroeger: het land van Yogi Bear, en natuurlijk van de geijsers. Het is zo'n duizend kilometer van Calgary af, dwars door Zuid-Alberta en Montana heen. In Helena (Mo) hebben we de eerste nacht doorgebracht. De volgende morgen rond het middaguur rijden we al het park binnen. Vooral opvallend veel kale bomen, dennen hebben niet zo'n lange levensduur en bosbranden en pine beetle doet de rest. Er is zoveel dood hout dat je als kampeerder zelfs al het dode hout dat op de grond ligt mag sprokkelen en verbranden (normaal toch ten strengste verboden in andere nationale parken). Maar verder een prachtige omgeving, we zien al snel bisons (ook buffalo genoemd) in het wild. En we denken een bosbrandje te zien in de verte, witte rook. Maar nee, dat is het eerste stoomgat. Door het hele park heen zie je op allerlei plaatsen gaten in de grond waar stoom, water of een modderprutje uit komt. Old Faithfull, de bekendste geyser van het park op dit moment, is inderdaad (de naam zegt het al) uitermate betrouwbaar en spuit zo ongeveer iedere anderhalf uur. Echt heel indrukwekkend als je daar bij staat te kijken! Er zijn in de informatiecentra echt lijstjes met namen van geijsers en data/tijd waarop men verwacht dat de geijser gaat spuiten. Het hele vulkanische gebied is continu aan verandering onderhevig. Stoomgaten of geijsers die vroeger enorm actief waren zijn nu stil, anderen zijn er weer voor in de plaats gekomen. Op veel plekken mag je ook niet buiten de paden wandelen, bang dat je op een zwakke plek in de bodem trapt en opeens je enkels verbrand door ontsnappende stoom. We hebben ook enorm genoten van Yellowstone Canyon, prachtige kleuren in de canyon en op de terugweg in het achterland langs prachtige mysterieuze mudpots gelopen. Het park is hartstikke groot en eigenlijk hadden we nog wel een paar dagen extra nodig, het is aan te raden om op meerdere plekken te kamperen/overnachten om niet al te veel tijd te verdoen met autorijden. Alhoewel het autorijden ook niet zo erg is hoor, altijd mooi uitzicht! Wij hebben bij de noordingang gekanpeerd op de terugweg en de Mammoth Hot Springs bezocht, enorme witavhtige travertin/kalkterrassen die gevormd worden door het hete water dat omhoog borrelt en mineralen oplost en afzet aan de oppervlakte.
Op weg naar huis nog overnacht in Fort Macleod, een klein historisch "stadje", een en al vergane glorie. We hebben de enige lokale taverne bezocht 's avonds, en het is goed dat men probeert het stadje en zijn geschiedenis te behouden voor de toekomst. Als laatste activiteit hebben we Head-Smashed-In-Buffalo-Jump bezocht, een historisch landmark dat gebruikt werd door de indianen in de tijd dat de bisons nog niet uitgestorven waren (die bizons in Yellowstone zijn hel bijzonder namelijk!). Als je deze site nog niet gezine hebt: bezoeken! Echt de moeite waard.

Before Sander would actually run his 5k "PR" race we took a vacation the last 6 days of June. We took our car and tent and travelled to Yellowstone National Park in Wyoming, USA. I know this park as the land of Yogi Bear and of course geysers. It's about one thousand km from Calgary, travelling through South-Alberta and Montana. We spend our first night in a motel in Helena (Mo) so we arrived in the park the next day around noon already. The large amount of dead pine trees was striking, since pines do not live that long plus pine beetles and fires do their share of the work. The amount of wood is so abundant that campers are allowed to gather their own dead fire wood from the ground, something striclty forbidden in every other park where we have ever been to! APart from the dead trees the park is magnificent, beautiful views, abundant wild life, large herds of bisons (also called buffalo) are present. Driving into the park we think we see a small bush fire as we see white smoke. But no, not a fire, this is our first steam vent. Through the whole park you see steam vetns, geysers and mudpots. Old Faithfull, the most well known geyser in the park right now, is indeed, as the name says, very predictable and goes off about every ninety minutes. Very impressive wathching it as it goes off! The information centres really have lists up with the names and predicted times for the geysers to go off. The whole vulcanic area is constantly changing, steam vents or geysers that used to be very active are silent nowadays, and new active ones "replacing" them. Hiking away from the dedicated trails is forbidden in most areas, since they don;t want you to step on a weak spot in the ground and get your ankles burnt.
We also enjoyed our hike in the Yellowstone Canyon enormously, beautiful colours in the canyon and really great and mysterious mudpots along the trail on our way back. The park is pretty big, we could have easily spend more days over there! I think you should camp in several different spots so you don't waist too much time driving everywhere. But then again: driving isn't too bad with all the gorgeous views. On our slow way back we camped at Mammot Hot Springs, huge whiteish travertin/limestone terrasses formed by the dissolved minerals in the hot water coming up and being deposited on the surface.
On our way back we also stayed in Fort Macleod, a small historic town. We visited the only local tavern there, it's good they try to preserve some history over there! We ended our vacation by visiting Head-Smashed-In-Buffalo-Jump, a historic site of the native people used in the early days when bisons were not extinct yet (the bisons in Yellowstone are very rare!). If you haven't seen it yet: visit!

Sander's "Training to break my PR of 20.50 on the 5K" - Part 1

2009-07-30T16:15:00.004-06:00

Sander heeft op Facebook gepost over zijn trainingen om een 5km PR (persoonlijk record) te lopen. Zijn vorige beste tijd stamt uit zijn prille jaren, jeugdig enthousiasme zeg maar. Aangezien jullie in NL nog niet enmasse vertegenwoordigd zijn op Facebook heb ik de stukjes even gekopieerd. We alleen maar in het Engels te lezen hieronder.

Sander posted on Facebook how he trained to run a 5 km PR. His PR dates back to his early years, let's say full of youthfull enthousiasm. I copied the posts to this blog for whoever is not on Facebook (yet).

Training to break my PR of 20.50 on the 5K: Week 1
Tuesday, May 26, 2009 at 9:16pm
Last week I congratulated Alan on his success with his training exercises and in I mentioned to him that I was training to break my 5K personal record which is 20 minutes and 50 seconds. Alan was so kind to send me a reaction containing a training schedule for finishing a 5K in 20 minutes and 30 seconds. It is a challenge schedule and I guess Alan figured out that I was pretending training hard but not hard enough or for sure not keeping to any schedule. He was right. I did not made any declaration on my ambitions and nobody could say that I was not doing what I am supposed to do. So here it is. I am declaring to do the training as presented to me by Alan. Every week I have to do 200 meter intervals with 90 seconds rest periods in between. The target time for the 200 meters is 38-40 seconds. The first week calls for 6 times 200 meters to be extended by one every week and you have to do this for 6-8 weeks.
My goal is to break that pr during the Stampede 5K on July 5th (Alan is running to break his pr on that date as well).
So tonight was my first training. I ran with Bob and Wendy (who also did 200 meter repeats). Bob was a good inspiration for me and my interval times were: 36.7, 38.7, 36.8, 36.1, 39.1, 39.7. So 3 out of the first four I did too fast (we had the wind in the back) and the last two against the wind helped me slow down enough to hit the mark. It felt relatively easy up to the point where we were finishing our 10-12 minute cool down jog and prepared to do some serious stretching and core exercises. My right quads felt stiff something I have not experienced often. Alan did warn me about the toughness of this training and that I had to do a good warm-up and cool-down. I now fully understand. After the stretching and core exercises the stifness was gone. I take that as a good sign.
While pleased with this first training I am wondering how or what I have to do for the rest of the week in terms of training? Alan any suggestions?

Training to break my PR of 20.50 on the 5K: Week 2
Saturday, June 6, 2009 at 2:19pm
This week I did my intervals again on Tuesday night. I made sure I did an even longer warm up (3k + drills) and I added one interval compared to last week. I set my two timers on my watch. The first one at 40 seconds and the second at 90 seconds so that I can make sure I do not take any longer rest than the scheduled 90 seconds one. Of the seven 200 meters I did the first too slow (40.5 seconds) and the last to fast (37.5) but the others were all around 39 seconds. Hence much more balanced than last week. I did a good cool down as well: I jogged with the rest of the CRR 10K group back to Edworthy for approximately 2k and did some 8 minute stretching.
The next day I felt way less stiff than last week and I contribute that to the better warmup and cool down. I have to make sure I keep on doing that.
On thursday I ran with the CRR 10k group and we did a slow long run along the Bow river path way. Me and Dave extened the run a bit so that we ended up doing a little more thatn 11K.
This morning I run in a little rain on my own. I did the same course as thursday but now at 85% race pace (4.35 minutes/k) and that when remarkebly easy. Do not if training is starting the work or that it was just me being in a good spirit (despite the dismal wheather, it snowed overnight in Calgary and not all snow had melted everywhere, although the paths were clear). In total I did somewhat more than 29K this week. Alan told me to raise it by 10% each week up to 40K. So next week it will be more than 31K.

Training to break my PR of 20.50 on the 5K: Week 3
Monday, June 15, 2009 at 8:01pm
Did my intervals last tuesday night. I added one interval so that I did 8 times 200 meter sprints (between 38 and 40 seconds) and 90 seconds rest in between. Like week 2, I did 40.5 seconds on the first interval. The next 4 I did in 39 seconds but the last three I did a bit too fast: 37.5 seconds. The good warm-up and cool-downs make it feel pretty confortable. Total distance covered ~8K
On thursday night I did the Douglas Fur trail with the CRR 10K group. Going up the stairs and hils did not feel so hard as usual, maybe because I did not push it, or maybe my VO2 levels start increasing! Total distance covered 8.4K.
I completed the week by running around the Glenmore reservoir on Sunday. Originally, I intended to run in the morning, but then Liesbeth asked it would be a good idea to go together at a somewhat later time so that I did not have to get up so early and it would give her the opportunity to walk a bit while I was running (woh, too long a sentence). Anyway I agreed and so I started running at around 1pm in 25 degrees Celcius. I brought myself a bottle of water to fight the thirst and the heat and it worked rather ok. I wanted to run the 16K in approximately 1h18 but in the end did 1.20. Total distance covered 16K.
So in total I run 32K as Alan suggested. Now I have to increase it to 36K this week.

Training to break my PR of 20.50 on the 5K: Week 4
Tuesday, June 23, 2009 at 11:40am
Started the week with doing 9 200m intervals on tuesday. As usual did a long slow warmup (drills + 3k slow paced run) before starting the first interval. Out of the 9, I did 3 too fast (again) at 37 seconds. The other 6 were around 38.5 seconds. I get the impression that it is easier for me to do those intervals and that speed is picking up since I had to put the break on most of the time to make sure I did not go to fast. Still, three intervals were too fast as mentioned before but I can live with that. After the intervals I did a longer cool down to add up some kilometers to make it easier to get to the 36k for this week. I ended up doing 8.8k in total.
On thursday I went to the CRR club night to run the Jack Rabbit trail with other members. We tried to do the same course as during the cross-country trail run of this winter but at the end we got lost somewhat. I did not ming because it is beautifull on the trails overthere and any additional kilometers that we put in came in handy anyway. Initially Liesbeth and I hesitated a bit whether or not we would go to the club night at all because it was pooring rain when I came home for work. Fortunately, we have learned over those years in Calgary that one should have oneself hold back by the wheather since it can change in an instance, as well as vary strongly from place to place. So it did. When we arrived at the trail head and met the other CRR members there was no rain, skies were clearing, and the sun tried to break through to spoil us with some warmth. The run was beautifull and so was the social afterwards.
Total distance covered: 10.5k.
Liesbeth and I planned to go on a short camping trip for the weekend so I had to put in my long run on Saturday morning. However, I also wanted to finish some business at work. How to combine all of that? Well, I did the unusual thing (for me at least) to get up at 7am on Saturday, take in a decent breakfast and headed out running to work (8k), put in 2 hours of work, and headed back home (another 8k). I made sure I eat well again, with Liesbeth packed our camping stuff, and drove of to Banff. Cool weekend :-)
Total distance for the week: 35.3k

Liesbeth's verjaardag. Liesbeth's birthday

2009-06-24T12:32:00.008-06:00

Iedereen bedankt voor felicitaties via email, kaartje of telefoon. De dag begon met ontbijt dat Sander voor me had klaargemaakt: een lekker eitje, vers fruit, lekkere muesli en koffie. Natuurlijk met cadeautjes, Sander had flink ingekocht! Op wandelingen nooit meer dorst want ik heb nu een "camelback" zak van 2 liter voor in mijn eigen rugzak, chocolade en kookgerei (flavourshaker en een goede groffe rasp erbij). De laatste tijd wordt er weer heel erg lekker gegeten in huize Belien-Kilsdonk, dus al die kookspulletjes komen goed van pas. Mijn verjaardagsdag zelf was een prachtige zonnige dag. 's Ochtends doorgebracht in de tuin op de koffieochtend van de Shell expat vrouwen. Altijd een wisselend, heel mixed en interessant gezelschap. Je hoort verhalen van over de hele wereld, je zou bijna overgehaald worden om op nog meer exotische bestemmingen te gaan wonen onder de Shellparaplu. Maar laten we dat maar niet doen, Calgary is al zonnig en warm genoeg in de zomer. 's Avonds was er een BBQ van Sander's werk, ook heel gezellig. Op die manier was ik de hele dag onder de pannen.
We vonden het zonde om het weekend voorbij te laten gaan zonder te kamperen, maar Sander is eerst zaterdagochtend vroeg op gestaan, 8 km naar zijn werk gerend, 2 uur gewerkt en weer 8 km teruggerend. Hij bouwt uit naar 40 trainingskilometers per week, en voor al die kilometers moet je wel extra tijd uittrekken! Daarna snel ingepakt (niks vergetn dit keer!!) en naar Two Jack Lake gereden. Zoals de naam al zegt: een camping bij een meertje. We waren al te laat op de dag om de uiterst idyllische plekken recht ana het water te hebben. Jammer, maar positief eraan is dat we dan ook wat minder door de muggen opgegeten werden. Nog even gewandeld aan het meer en toen weer culinair op ons houtvuur bezig geweest. Je hoeft geen enorme steaks of hamburgers te BBQ'en, gewoon gegrilde groenten met wat feta en veel fruit en salade. Na de, in mijn ogen, voortreffelijke combi van wijn en marsmellows, begon het ommiddernacht plots te stortregenen. Snel ons bedje in, 's ochtends was het gelukkig weer droog. Zondag nog de echte stoere fietsers in Banff aangemoedigd tijdens de Bike Fest races voor we terugreden naar Calgary en ons weekend ten einde was.
Morgen vertrekken we voor een paar dagen naar Yellowstone National Park in Wyoming, USA. See you!

Thabks everyone for the birthday wishes I got via email, cards or phone! My birthday started out brilliant with a breakfast that Sander made for me. There were eggs, fresh fruit, nice muesli, coffee and presents! Sander really spoiled me! I will not be thirsty anymore on my hikes with the 2 liter "camelback" that fits in my backpack. Furthermore I got chocolate and cooking stuff (a flavourshaker and a coarse rasp (?wrong word?)). Since we've been eating very jummy lately the cooking utensils always come in very handy! I spend the morning at a coffee mornig for Shell expat wives, always a lot of fun with stories from all over the world. Nice, very mixed people. In teh evening there was a BBQ from Sander's work, we had a really good time there too.
We wanted to take advantage of the beautiful wheather and camped saturday. But before that Sander got out of bed really early, jogged 8k to work, worked 2 hours and jogged the 8k back home. You have to make it work when you want to get to 40k of running each week! We camped at Two Jack Lake, onfortunately the lake side spots were gone when we arrived. But maybe good too, a lot less musquitos this way! We hiked along the lake and grilled a gourmet dinner afterwards. You don;t need to BBQ huge chuncks of meat, we grilled veggies with feta, accompanied by a lot of salad and fruit. Jum!!! Dessert was wine with marsmellows, for me a perfect combination (not so much for many other people, I believe). At midnight rain showers started forcing us to our bed, huge rain all night, but luckily in the morning it was dry again. We cheered on the riders at Banff's Bike Fest before we had to return to Calgary again.
Tomorrow we are leaving for qa couple of days in Yellowstone National Park in Wyoming, USA. See you!

Sander's verjaardag. Sander's birthday.

2009-06-14T20:02:00.010-06:00

Gisteren hebben we Sanders verjaardag gevierd. We zijn met twee van onze running club vrienden, Carla en Dave, Sulphur Springs loop gaan wandelen (weer in Bragg Creek). Ik wandelde rond met cupcakes en kaarsjes in m'n rugzak ter ere van Sanders verjaardag. Na een uurtje of zo begonnen die cupcakes ons te roepen dus rusten we met lunch en cake in een mooie meadow, een stuk gras tussen de bossen. Dave wilde voor Sander een stuk muziek spelen en miste zijn bril. Die moest op die boomstronk zijn blijven liggen langs het wandelpad toen hij zijn shirt uit had gedaan. Sander en Dave hebben daarom het meest steile stuk van de wandeling twee keer gedaan om die bril terug te halen. Hij lag er inderdaad nog. Ondertussen hebben Carla en ik heerlijk in de zon gelegen (circa 25 graden), al hoewel er wel heel wat mieren ons belaagden. Dave heeft nog fluit gespeeld en gezongen voor ons, hij heeft echt een goede stem. We hebben het hele schotse volkslied gehoord, hartstikke leuk.
Maar goed, we hadden toch nog zeker drie-kwart tot twee-derde van onze wandeling voor ons, totaal was ongeveer 12 km. Het laatste uur begon het te betrekken wat eigenlijk maar goed was met die hitte en het feit dat ons water al op was. De terugweg was langs een ridge (bergrug), dan verwacht je weinig hoogteverschil meer. Maar zoals altijd: het bleef elke keer weer geniepig stijgen en dalen, up en down, up en down. Dus wat de hoogtelijnen op je kaart ook zeggen: geloof nooit dat die Canadese paden ook echt vlak zijn!

Yesterday we celebrated Sanders birthday. We went on a hike, Sulphur Springs loop (also in Bragg Creek, like last week) with two of our running friends, Carla and Dave. I carried around cupcakes with little candles (that we could not lit due to the wind), about an hour into the hike the cupcakes screamed to be eaten, so we rested in a meadow, ahd lunch and ate the cakes. Dave wanted to play a song for Sander on the flute, missed his glasses and we figured out he had put them on a tree trunk somewhere along the trail while taking of a shirt. So Sander and Dave did the most steep part of the hike twice in order to find Daves glasses. And of course, the glasses were still on the trunk. Meanwhile Carla and I tried to get rid of all the ants crawling over us and enjoyed the warm sun (25 degrees Celsius, I guess). After the guys returned with the glasses Dave played and sang for us. He really has a good voice, we sang the whole scottish national anthum for us, great.
After this good rest we still had most of our hike in fromt of us, total was around 12 km. It became cloudy the last hour or so, but since we were out of water it was good it was a bit cooler. The way back was more or less hiking on a ridge, we did not expect a lot of elevation. But as always: up and down, up and down it went, sometimes pretty steep little parts. Whatever the altitude lines on your map say: never trust Canadian trails to be more or less flat!

Hike Bragg Creek 7 juni - Nihahi Ridge

2009-06-10T20:33:00.012-06:00

Juni is hier een maand waarin aangenaam zonnig weer vaak afgewisseld wordt met heftige regen en onweersbuien. Dat we in mei af en toe nog sneeuw hebben ..., alla. Maar afgelopen zaterdag, 6 juni, heb ik na het boodschappen doen toch echt de autoruit met de sneeuwschuifborstel moeten schoonmaken. Iedereen hier klaagde enorm: de zomer komt NOOIT! Zondagochtend echter weer een stralend zonnetje en zijn wij samen met Ben, een Shell collega die Sander uit zijn begintijd bij Shell kent, naar Bragg Creek getrokken voor een wandeling. We vertrokken met zon, de weg werd steeds stiller en we waanden ons geheel alleen op het trail. Vanaf ongeveer halverwege lag er wat sneeuw op het pad, nog van de buien van gisteren of van de afgelopen nacht? We zagen daaraan in ieder geval dat er zo'n 3 a 4 anderen ons toch voor waren op onze route. Het begon ook wat te bewolken en binnen een half uur wandelden we totaal in de wolken, waar vervolgens ook nog eens sneeuw en hagel uit kwam zetten. We besloten dat we door konden wandelen zolang de sneeuwval niet al te dicht zou zijn, we moesten immers aan onze oude voetstappen in de sneeuw het pad terug kunnen herkennen om niet te verdwalen. Als het echt overal om je heen egaal wit is heb je namelijk echt geen flauw benul waar het pad loopt! Enorm wijdse uitzichten, prachtig.
Eenmaal boven gekomen, 390 m hoger, konden we het allerlaatste stukje naar de top niet doen. Het was er door de sneeuw behoorlijk glad en de beschrijvng zei al dat dat een scramble (zoiets als een klouterpartij op handen en voeten) was en niet aan te raden als gewone wandelaar. Maar vanaf de richel eronder was het zicht ook al indrukwekkend, al moesten we daar wel een tijdje op wachten. De wolken trokken namelijk opeens binnen 5 a 10 minuten weer op en we zagen de rivier beneden in het dal weer.
De terugweg begon zo'n beetje op handen en voeten, de steile stukken waren flink glibberig. Binnen een half uur scheen vervolgens de zon weer, die verder de hele middag nog geschenen heeft. We vroegen ons natuurlijk af of het op de top nu ook schitterend weer was?? De top was niet meer echt in zicht, dus we zullen het nooit weten .... We hebben met lunchpauze en telkens stilstaan om te genieten van het landschap zo'n 4 uur over de 9 km gedaan. We hebben alweer opgebouwd van 2-urige naar 4-urige wandelingen, gaat lekker zo!

It is known that June in Calgary is pretty nice and sunny, interlaced with heavy rain and thunderstorms. May always gives a little bit of snow, ... well that's known too. ..., alla. But last saturday, June 6th, I really had to use the snow-shovel-car-brush to clean the car windows after grocery shopping, everybody was complaining! But Sunday morning was very sunny, so Ben, a collegea from Sander's start period with Shell, joined us for a hike in Bragg Creek, Nihahi Ridge. The area there was very quiet, we believed we were the only ones on the trail. Halfway, when we were hitting Saturdays (or that nights) snow we saw there were 3 or 4 guys on the trail in front of us. It started to become cloudy and within half an hour we were in a white-out, blocking our beautiful views. It was a very scenic route, really a worthwhile hike! It didn't take long before we were surrounded by falling snow and hail. We decided as long as it was only light we could continue, as long as we would be able to see our old tracks in the snow we would be allright and manage to return without getting lost. In a good white-out in all fresh snow you have no clew where the trail is!
390 m higher up, at the top of the ridge we could not do the very last bit. It was a scramble, covered with snow, not fit for regular hikers, according to our guide book. We had to wait approximately 10 minutes before we could enjoy the view from the top, the clouds suddenly started moving and disappeared on the south-east side. From above we saw the Elbow river.
Our way back started 'on hands and feet', since the steep slippery surface looked pretty intimidating. It turned out we did allright and our boots and poles gave us enough grip. Within half an hour we were in the sun again, wondering how it was at the top at that time. A full view? Since we could not see the top anymore from there we will never know ...
Including lunch and our frequent stops to take in the landscape the hike took us about 4 hours, covering 9 km. We upgraded our hikes from 2 to 4 hours already, feels good!

Het beste vergeten te schrijven. Forgot to blog the best part.

2009-06-05T09:25:00.010-06:00

Na onze Sulphur Mountain wandeling zondag hebben we ons netjes aangekleed en gedineerd in Bearspaw bij de Bear's Den. De zaak staat bekend om z'n uitstekende vlees/bief en wijn selectie. Nu is vlees in Alberta zo=ie-zo al van top kwaliteit, eigenlijk heb ik hier nog nergens een burger of biefstuk op die niet zo goed was. En enorme lappen vlees die men hier verorbert! Maar goed, terug naar ons diner. Het was echt zoooo goed, ik had bizon (ook buffel genoemd hier) en Sander lamsrack. Wauw!!! Echt wel het beste vlees dat ik ooit gegeten heb geloof ik. Perfect einde van onze trouwdag!

After our hike to Sulphur Mountain we dressed nicely and went out for dinner in Bearspaw at the Bear's Den. They are known for their high quality meats/beef and good wine selection. In general, Alberta is beef country. Steaks and burgers are of great quality over here, people are used to eating enourmous quantities of it too. The dinner was fabulous, I had bison (or buffalo, both names are used) and Sander had rack of lamb. Wow!!! I think this was the best meat I ever ate! A perfect ending of our anniversary day.

Heerlijke zomer. Enjoying SUMMER.

2009-06-04T14:58:00.006-06:00

Sander wou afgelopen weekend graag weer eens echt een berg OP lopen, met natuurlijk een mooi uitzicht als beloning. En aangezien we het weekend daarvoor zaterdag's gerollerblade en zondags gefietst hadden was ik ook wel in voor weer een wandeling. De weersvoorspelling was ook fantastisch, we besloten dat het een getaway voor twee zou worden aangezien het onze trouwdag was. Jawel, 6 jaar alweer! We kozen Sulphur Mountain in Banff, een bekende toeristische trekpleister, minder romantisch omdat we daar bepaald niet met z'n tweeen boven zouden staan. Maar de wandeling is niet al te lang, in totaal 11.5 km, we zouden 700m omhoog moeten. We hebben heerlijk gewandeld, als beloning koffie boven genomen (het voordeel van zo'n toeristische plek!). Nu hebben we weer een beetje een idee hoeveel hoogteverschil we aankunnen in een wandeling.
De zomer begint een beetje gepland te raken, eind juni gaan we naar Yellowstone National Park(Wyoming) in de USA, geysers bekijken. Dat is ca. 1000 km ver, lijkt ons een leuke auto/kampeer trip door Montana heen. En half juli zitten we weer een weekje bij de pa's en ma's in Nederland. Hoezo een goed leven?

Sander wanted to hike UP a real mountain with a beautiful view last weekend. Since we had rollerbladed and biked the weekend before, a hike was a good change of activities so I agreed (although I hesitated a bit about the UP part). Since it was our anniversary (yeh, 6 years already!) we decided it would be a getaway for only the two of us. We chose Sulphur Mountain in Banff, maybe not the most romantic place because of the crowds but the hike is not too long or hard (total 11.5 km, 700m up). We had a really nice sunny day, and the hike was perfect, it ended with coffee at the top (advantage of a touristy place!) and good scenery! Now we kind of have an idea again about the altitude difference we can hike in one day.
Meanwhile we are busy planning our summer. We will visit Yellowstone National Park(Wyoming) in the USA, to check out the geysers end of June. A nice car/camping trip we think, it's about 1000 km. And in July we will visit our moms and dads again. Did I tell you already that life is good?

Lang weekend in Jasper. May long weekend in Jasper.

2009-05-22T11:44:00.012-06:00

Afgelopen weekend zijn we op vrijdagochtend op tijd vertrokken (nou ja, op tijd ....., als je vergeet dat we even terug moesten omdat we de lekkere tuinstoeltjes vergeten waren. Sander heeft nu En de tent EN de stoeltjes een keer vergeten!!, what's next??) naar Jasper, 400 km noord-westelijk van Calgary in het Jasper National Park. Hoe noordelijker je rijdt, hoe ruiger het landschap en de bergen worden. De weg er naar toe wordt na Lake Louise ook steeds rustiger. Ongeveer halverwege lag er behoorlijk wat verse sneeuw in de bergen, we waren even bang dat er ook zo'n wit laagje op de camping zou liggen. Bbbrrrr...... Maar dat was natuurlijk niet zo, Jasper ligt zelf weer behoorlijk wat lager. Eenmaal aangekomen heeft Sander professioneel snel vuur gemaakt, ik steek de BBQ aan, flesje wijn open, marshmellows als toetje. 's Nachts blijkt dat er toch meer kleren over elkaar aan moeten, zo rond het vriespunt is het natuurlijk best fris in zo'n tentje. Morgennacht gewoon 3 paar sokken aan (dat waren alle paren die we beiden mee hadden genomen!).
Zaterdag hebben Mount Robson bezocht, de hoogste piek in dit gebied, in British Columbia, net ten westen van het park. Daar hebben we een prachtige wandeling gemaakt naar Kinney Lake, een eerste meertje op de heel bekende Berg lake wandelroute voor back-country camping. Mount Robson (proberen) te fotograferen, maar deze piek hangt vaker in de wolken dan dat hij te zien is. Terug in Jasper Koreaans gegeten, weer eens wat anders dan dikke biefstukken. Beiden zijn heerlijk natuurlijk! Met al die extra sokken en extra plastic over het voeteneinde bij Liesbeth hebben het we die zaterdagnacht niet koud gehad.
Zondag hebben we van sixth bridge naar het begin van de Malign Canyon gelopen. Naarmate je dichter bij de (toeristische) canyon komt wordt het steeds drukker met toeristen, maar ja, het is immers long weekend, dan vind je overal toeristen in de bossen (eat-sleep-defecate, meer doen de meesten niet). Beide dagen waren het mooie korte wandelingen van zo'n 2 uur, prima om weer wat wandeltraining te krijgen. Ik merkte al duidelijk hoeveel sterker mijn spieren/enkels zijn ten opzichte van vorig jaar, ik ga duidelijk vooruit!! We besloten de middag met een zeer relaxt bezoek aan de Miette hot springs, heerlijk dobberen in water van 39 tot 40 graden celsius, zittend midden tussen de bergtoppen.
Zondagavond besluiten we de kou gewoon te trotseren en steken ons vuur en de BBQ weer aan. Maar opeens word de regen behoorlijk serieus en zitten we de steak in ons kleine voortentje op te eten. De ergste regen stopt gelukkig weer vrij snel, snel genoeg om de vlammen weer terug in ons vuurtje te krijgen. Maar je ziet dat het weer aan het omslaan is, rondom ons komen de wolken te hangen. Voor een volgende kampeerexercitie gaan we een extra tarp kopen, zo'n bouw-afdekkleed: met wat scheerlijntjes en spanners kunnen we dan een afdakje bouwen zodat we bij regen ons eten en vuurtje kunnen beschermen. Dan kunnen we iedere weersomstandigheid aan!!
Tegen de volgende morgen toch weer wakker worden met koude voeten, maar dat is eigenlijk niet zo vreemd aangezien er sneeuw rondom ons tentje ligt als we de rits open doen. Snel die natte tent in een plastic zak, koffie kopen ergens en lekker warm de auto in! De verse sneeuw is in de bergen om ons heen overal duidelijk te zien. We besluiten om terug te rijden over Edmonton, die route hebben we nog nooit gereden, zo tussen de 650 en 700 km in tot huis. Hoe verder we bij de grens van het park komen, hoe meer sneeuw er komt te liggen. Af en toe zien we een tegemoetkomende auto die echt onder de sneeuwblubber zit. Staat ons dat nog te wachten, was die omweg een foute beslissing? Tja, dat weet je nooit, op de Icefields Parkway zal ook best sneeuw gevallen zijn. We rijden zo'n 300 km door de sneeuw heen, waarvan 100 tot 150 km op een weg waar je de auto in de twee sneeuwvrije sporen stuurt. We rijden nog zo'n 80 tot 90 km per uur, stoppen af en toe omdat de ruitenwisser bevriest en de ruit niet sneeuwvrij houdt op die manier, alles gaat best zolang die enorme trucks je niet voorbijkomen en je het hele zicht benemen. Zo'n 60 km voor Edmonton is de weg helemaal sneeuwvrij. We lunchen in West Edmonton mall, als je erlangs komt moet je die attractie immers toch ook even meepikken. Het is naar verluid de grootste overdekte mall in Canada en naast heel veel winkels kan je de kinderen er gerust mee naar toe nemen. Er is midget golf, een golfslagbad, een ijsbaan, een sealion show (of waren het andere beesten??) en vast nog meer, we hebben slechts de helft van de mall gezien. We hadden immers nog 300 km voor de boeg (Edmonton-Red Deer-Calgary), tankten eco benzine van petro canada (max. 10 % bio ethanol erdoor, ik wist niet dat dat hier ook al bestond, we waren even bang dat we iets in de tank hadden zitten waar onze auto niet tegen kon!) en bij Red Deer voorspelden ze alweer sneeuw. Gelukkig bleken dat slechts wat flurries te zijn en cruisten we ongehinderd naar huis. Even stoppen bij de super voor melk en eitjes en thuis Hollandse pannekoeken gebakken, hhmmmmmm....
Hieronder een kleine slectie van de foto's, alle foto's zijn te vinden in de link "Photo albums - May long weekend Jasper" rechts in deze pagina.

The friday morning of the May long weekend we left early (well early, only if you forget that we drove back to get our great camping chairs that we had forgotten. Sander managed to forget the tent once, now the chairs, what's next??) for Jasper (400 km). Although this was not our first trip there, we again loved the route up there. The more north, the rougher the mountains and the landscape seem to get. Once you've passed Lake Louise the traffic is low too, which makes for a real nice relaxed trip. About halfway there there was quite some fresh snow on the ground, a bit scary considering we did not plan to camp in the snow, bbbbrrrrrrr......! But of course, in Jasper we arrived at a nice warm campsite without any snow. Sander quickly (and very professionally) made our camp fire, I set up the BBQ, opened wine, made some veggies and potatoes for on the fire, and had the marshmellows ready for dessert. During the night it got quite chilly and we decided that more layers of clothing would be necessary for the next night. Of course it's around 0 degrees Celsius during the nnight there. The next night we will wear three pairs of socks each (all we had with us, unfortunately).
On Saturday we visited Mount Robson, the highest peak in the area, in BC, just west outside of Jasper National Park. We did a beautiful hike to Kinney Lake, the first lake on the vary popular back country Barg Lake hiking route. We tried to take pictures of the peak but, as in most days, it was not visible. We had a Korean dinner in Jasper, really fantastic food. And with all the socks and an extra plastic garbage bag around Liesbeth's feet we were not cold at all during the night!

On Sunday we hiked from sixth bridge to the beginning of Malign Canyon. Towards the very touristy canyon it got busier, but what to expect on a Canadian long weekend? The hike was not long, it took about two hours. Both days we did short hikes to start the season off calmly. I noticed how much stronger all my muscles are when compared to last year, I'm definetely getting better, all the fysio, exercises and work-outs are paying off!!! We ended tha day with a relaxed visit to the Miette hot springs, the water was 39 to 40 degrees, and the view is even better than in Banff. We decided to BBQ again Sunday evening, despite the clouds and a little rain now and then. When dinner is just ready it starts pouring hard, we eat inside our tiny tent because it's a waste to let the water get into your wine! But the rain stops as suddenly as it started and soon the flames are back in our fire. But the weather definetely changed now: it seems we are surrounded by clouds now, one big mist. Next camping trip we make sure to have an extra tarp: than we can protect our fire and BBQ and sit outside without getting to wet. Then we can handly any type of weather!!

Rhe next morning, Monday, we woke up with cold feet again. Not surprising since we see a bit of snow on the ground when we get out of the tent. We pack up fast, get in the warm car and aftyer a coffee stop we head east since we had decided to do a detour via Edmonton. We have never been on these roads and just want to see the surroundings over there once. It would be somewhere between 650 and 700 km. In the surrounding mountains the fresh snow is clearly visible everywhere, beautiful. But when some approaching cars are covered in quite massive amounts of snow we start to wonder whether this detour was a wise decision. The further away from Jasper, the more snow we hit. We drove on a snow covered road for about 300 km, just up to 60 km west of Edmonton. But at least there were always snow-free tracks on the road, so we still had a good pace of 80 to 90 km/hour. We had lunch in Edmonton mall, of course we had to see Canada's largest indoor mall, can't pass that without stopping to take a look! We enjoyed the seals most, spectaculair to have that in the middle of your shopping center. A great way to lure your kids to the mall with skating, swimming, midget-golf and other stuff (?? since we only saw half there must be some more intereseting things to do for kids).
Above there is a small selection of our pics, more pics in the link "Photo albums - May long weekend Jasper" on the right side of this page.

Moederdag Mothersday

2009-05-11T14:16:00.004-06:00

Gisteren was het zowel hier als in Nederland moederdag (is niet alle jaren dezelfde dag in beide landen, altijd even checken vooraf!). Ter ere van moederdag eerst 's ochtends met mam (en pap natuurlijk ook) ge-MSN-ed. Hier in Calgary was er de traditionele mothersday run, waar 14000 mensen 10 of 5 km rennen of wandelen. Het is heel populair om dat met het hele gezin te doen inclusief oma's en kleinkinderen in buggies. Sander liep mee in het team van het Canadese bedrijf waar hij voor Shell is ingezet, CMG, en liep 44 min en 38 sec. Knap hoor lieffie! De dag ervoor heb ik voor het eerst in jaren weer eens getennist, dat gaat hier heel gemakkelijk omdat er volop gratis tennisbanen liggen in de vele parken hier. We hebben voor Sander een simpel racket gekocht en zijn heerlijk aan het oefenen geslagen. Ik ben nooit een goede tennister geweest, maar het ging toch al steeds beter gisteren. Sander zijn tafeltenniservaring komt dan weer van pas, het ging hem vrij gemakkelijk af. Alweer een sport erbij, kan er iemand zorgen dat een dag wat meer uren krijgt svp??
Vandaag is het volgens de weerberichten slechts 16 graden hier, maar ik heb net op ons deck oin de zon zitten lunchen en het voelde al aan als minstens 20 graden. Lekker hoor!

Yesterday, Sunday, Sander participated in the traditional Calgary Mothersday run with 14000 participants running or walking 5 or 10k. He finished in 44.38, great work honey!! He ran in the CMG team, the company Shell cooperates with for the project Sander is working on. This year Mothersday was on the same day in Canada and the Netherlands (which is NOT always the case, we always check this carefully!) so in the morning I MSN-ed with my mom in the Netherlands (and my dad as well of course).
The day before, Saturday, we played tennis together for the first time. It is so convenient to play here because of all the tennis courts in the public parks over here, up till yesterday we never took advantage of that. It had been years since I had played. We bought Sander a racket and started practicing at Shouldice park in lovely weather. I was never a good player but there was some progress brushing up my old rusty game yesterday. Sander did very well, all these years of playing table tennis came in handy. We liked it a lot, so yet another sport we want to pick up and make time for. Is there anybody who can arrange a couple of extra hours added to each day, please?
Today the weather foreacast was for 16 degrees, but I had my lunch on our deck in the sun in at least 20 degrees, gorgeous!

Geneesmiddelentroep. Drugs, drugs, drugs.

2009-05-06T09:38:00.006-06:00

Deze week weer in de tandarts stoel, nu voor tandvlees transplantatie na mijn nieuwe kronen en nacht-gebitje. Terugwijkend tandvlees, waardoor je tanden uiteindelijk gaan uitvallen over vele jaren, is nu blijkbaar ook al te repareren. Ik had er in NL nog nooit van gehoord moet ik zeggen. Op zich viel het wel mee, op 3 kiezen kwam nieuw tandvlees aan de voorkant en het tandvlees werd weggehaald in mijn gehemelte, het duurde maar een uur.
Waar ik echter nogal van op stang gejaagd werd was dat ik eenmaal in de stoel alvast twee penicilline en een 3 doseringen ibuprofen kreeg en dat ik recepten meekreeg voor een heel zieknhuis. Men vind dat allemaal maar gewoon dat je je vol stopt met al die troep, ze hadden het zelfs in het voorbereidende bezoek helemaal niet gezegd. Daar blijkt wel weer het verschil in de houding ten opzichte van medicijngebruik tussen NL en Canada. Penicilline voor 8 dagen, een anti-bacterieele spoelvloeistof (die neem ik beiden braaf, ik wil geen infecties) en een hoeveelheid pijnkillers om je hele familie mee om te brengen. De ibuprofen is 600 mg, dus 3x een normnale tablet. Die neem ik nu even de eerste 72 uur, maar wel slechts 2 ipv 4 per dag, het vermindert de zwelling en onsteking. Maar morgen stop ik dus snel met die troep! Naast ibuprofen voor zekere een hele week heb ik ook paracetamol-codeine tabletten gekregen voor wel een week, daar mag je zelfs niet mee achter het stuur (volgens mij kan ik van die pillen op straat nog geld van maken!). Was het alvast maar volgende week, want van die penicilline krijg ik diarree, bbbrrrr......

This week I, Liesbeth, experienced Canadian dentistry again. Apart from the new crowns and a dental orthotic I was advised to have some gum repair work done. I did not know gum transplants were possible, but nowadays they are able to sew new gums at the bottom of your teeth. This prevents your teeth from falling out in the (extended) future. Well, I experienced it all. I have 3 molars with new gums on the front of the teeth now. It only took one hour and lots and lots of freezing. They took some skin of the palate for the new gums.
Well, it all wasn't too bad but it proved again how different the Dutch think about medications. Once in the chair, they started me on 2 penicilline and 3 regular doses of ibuprofen and gave me a recipe for 8 days of penicilline, 4 doses of the 3x-strength for at least a week, a anti-bacterial mouth rinse and topped it of with a weeks supply of a codeine-paracetamol (aminocetophen over here) painkiller. I noticed that I was really annoyed that they had not informed me in the earlier visit about this enormous amount of drugs I was supposed to take. They really do not think that anyone could be hesitant to take all that stuff and are just used to taking drugs really easily.
Well, of course I'll do the penicilline and the mouth-rinse, better make sure things will not get infected. I'm doing half of the ibuprofen dose too, but only for the first 72 hours to keep inflammation and swelling down (one more day from now). After that it's goodbye to the painkiller(s) ...! I'll be happy when I run out of the penicilline too, it's giving me diarhea, bbbrrrr.....

Kelowna

2009-05-05T16:53:00.002-06:00

We hebben besloten om deze zomer echt zoveel mogelijk te zien van Canada voor we volgend jaar mei teruggaan naar Nederland. Omdat ik, Liesbeth, nu niet werk en dus nu wel over voldoende vrije tijd beschikt zijn we daar volop voor in de gelegenheid. Sander heeft een heel fatsoenlijk aantal vakantiedagen als expat, heel wat meer dan onder de standaard Canadese regels. Ze zijn immers nergens zo scheutig met de vakantiedagen als in Europa.
Vorige week nog geskied met Hanne, ook een Shell expat vrouw, deze week gelijk de zomer opzoeken. We hebben afgelopen weekend echt een goede start gemaakt met voornemens. Veel wandelpaden, trails, of hogere bergwegen in nationale parken zijn nog gesloten begin mei, de sneeuw is nog lang niet overal verdwenen natuurlijk. We besloten daarom om een autotocht te maken richting "zomer", de Okanagan Valley in British Columbia, de Canadese provincie die in het westen aan Alberta grenst. Na Banff national park en de Kicking Horse pas naar Golden reden we nog zo'n 200 km verder door de parken Glacier and Revelstoke. We waren tot nu toe nog nooit verder naar het westen geweest dan naar Golden, en het landschap is wat minder ruig dan naar het noorden toe. Toch weer verschillend. Dat Revelstoke is ook een wintersportplaats maar knap als je in de winter die hele reis onderneemt, lijkt me pittig hoor. Het dorpje zelf was wel echt groter dan wij hadden gedacht, echt al begin deze eeuw gevestigd aan de Canadian Pacific Railway, met alle werkgelegenheid van dien. We hadden er al wel 400 km opzitten maar waren toch erg nieuwsgierig naar de Okanagan en Kelowna dus reden we verder door het prachtige landschap, inderdaad steeds iets warmer wordend. Rondom Kelowna liggen heel wat fruit en wijngaarden, het is er allang lente met overal vers groen gras, fruitbomen in bloesem en niets te zien van het nog altijd dorre gras in Alberta. De natuur is er zeker 1 tot anderhalve maand vroeger dan hier. Eenmaal in Kelowna een motelletje gezocht, lekker gegeten en wat rondgewandeld in de stad. Op zondag na zo'n fantastich ontbijt (ei, bacon, ham, aardappeltjes, hmmmmm) zijn we weer langzaam teruggereden naar Calgary. Het is in deze tijd van het jaar nog niet echt druk, dus het is echt genieten om zo rond te rijden. In ieder geval zijn we weer wat geintegreerd, 1200 km rijden in 1 weekendje, dat doet een weldenkende Hollander normaal gesproken toch niet.

Over 2 weken gaan we 4 dagen naar Jasper, de camping is al gereserveerd omdat het dan een lang (en veel drukker) weekend zal zijn. De zomer is gearriveerd!

We decided that we had to take as much advantage as possible of beautiful Canada before moving back next year May. So we went right from winter (Liesbeth was skiing a week ago with another Shell expat wife, Hanne) straight into summer this weekend by visiting Kelowna and teh balmy Okanagan weather.
I, Liesbeth, am not tied up in a paid job now and Sander has a decent amount of vacation days as an expat (Europeans are very spoilt when it comes to the amount of vacation days!).
Since lots of trails and higher roads in national parks are still closed we planned a car tour for this weekend, heading West to the summer in the Okanagan Valley. At least up to Glacier and Revelstoke national parks, and if possible Kelowna. The raods were pretty quit, we loved the drive. We thought Revelstoke was quit a haule for skiing in winter, especially when the roads are bad. The village itself was a lot bigger than expected, of course due to its longer history of the CP railroad.
Driving along the lakes of the Okanagan temperatures indeed rose, summer was almost there! A big difference from the dried Calgary grass: green grass, blooming fruit trees, vineyards, everything fresh green!! We stayed overnight in a Kelowna motel, had dinner there, walked along town and the waterfront.
Sunday we had a good egg-bacon-ham-hashbrown breakfast and toured back to Calgary slowly. We enjoyed taking in the landscape so much, so fortunate we can do stuff like this on a weekend, so close by.
To Dutchies driving 1200 km in one weekend for no really good reason is really insane. Calgarians, consider us a tiny little bit integrated for doing this kind of weird stuff!

We already reserved a campsite in Jasper for the busier May long weekend, two weeks from now. Summer started!!

April vloog voorbij. April went by so very fast.

2009-05-05T16:34:00.003-06:00

April is voorbij gevlogen. Op 1 april ben ik naar Nederland gevlogen, Sander voor bijna 2 weken achtergelaten in Calgary. Ik vloog Lufthansa, en ik moet zeggen: deutsche punktlichkeit, petje af! Beide vluchten vertrokken exact op tijd en alles is weer net wat beter georganiseerd dan bij Air Canada. Zelfs eten was beter, en men probeert te recyclen en al die pastic verpakkingen te vermijden. Aanradertje! (KLM vliegen vanaf 1 mei a.s., rechtreekse vlucht (!), is natuurlijk een nog betere aanrader).
In NL was ik getuige van de mooiste april maand in de laatste 200 jaar, ik kan het echt beamen. Terwijl in Calgary de sneeuw nog viel zat ik op het terras buiten aan een biertje.
Ik heb het deze keer bewust eens een keer wat rustiger aangedaan en wat minder kriskras het land door gereisd. Wel veel familie bezocht, wat erg gezellig was. Pa en ma gingen dan natuurlijk mee en genoten zichtbaar. Ik heb veel tijd besteed met gewoon samen met hen thuis te zijn, te helpen rondom het huis en met koken. Gerwoon echt samen, was heel fijn. En zalig vond ik het om het gras te verticuteren (??) en om alvast wat plantjes neer te zetten in de tuin bij mijn ouders. In Calgary heb ik het tuinieren opgegeven: het groeisiezoen is enorm kort, de kruiden worden bespoten met allerlei verdelgers door onze landlord, en als het eenmaal goed zomer is gaat er al van alles dood als we een weekendje op pad zijn en de boel verdort. Het gras sproeien vinden we al werk genoeg hier. Ik zie dus wel weer uit naar een hollands tuintje waar ik wat meer eer van mijn werk heb!
Op 15 april ben ik over London weer teruggevlogen. De dag erna is de co-piloot van dezelfde Air Canada vlucht uit de cockpit gehaald net voor vertrek vanwege teveel drankgebruik. Die vertraging heb ik gelukkig gemist.
Eenmaal weer terug in Calgary waren Sander en ik hartstikke blij elkaar weer te zien. Blij weer op mijn eigen stekje terug te zijn maar ik moet toch altijd weer acclimatiseren, zo'n beetje van "Wat doe ik in hemels naam hier aan de andere kant van de wereld?". Die omschakeling blijft lastig. Gelukkig heeft Sander zich ook erg goed vermaakt in mijn afwezigheid, hij is zelfs lekker een dagje gaan skieen met vrienden. En onze hardloopvrienden hebben hem enorm goed "verzorgd" met twee lekkere maaltijden. Laat Sander maar schuiven!

April has gone by so fast!. April 1st I flew to Amsterdam, leaving Sander in Calgary for two weeks. I was flying Lufthansa and experienced real "German punktlichkeit". Flights on time, better food, although flying is devastating for the environment they at least do not add extra to it by using al kinds of plastic ware on their flights and the recycle. Definitely the best thing, apart from the direct KLM flights to Amsterdam starting May 1st.
In the Netherlands I experienced the best April weather in the last two centuries. I was having beer outside on a terras while it still snowed in Calgary!
I did not travel and visit that many people as uasually but kept it too some family visits, joined by my parents. It was very good just to be with my parents, do add jobs around the house and garden, cook etc. Spending time with them is why I go there, and that worked out very well this time. I especially enjoyed verticulating (?? english?) the grass and planting annuals in the garden. I miss having my own dutch garden. The short gardening season in Calgary, the dying plants after a weekend-outing in summer and the enormous amount of poison my landlord uses on our garden don't make gardening very appealing to me here.
April 15th I flew back over London. The next day the Air Canada co-pilot was taken from the cockpit just before take-off because he had too much alcohol. Luckily I missed that delay!
Back in Calgary Sander and me were so happy to see each other again. I'm always glad to be back home again, but I always experience a lost feeling too, "What am I doing here at the other end of the earth?". That part is still difficult after every visit. I am happy that Sander also had a good time while I was gone. He skied a day woth friends and our running buddies took care of him very well, taking care of him inviting him for dinner twice. Way to go Sander!

Serena Ryder

2009-05-05T16:00:00.006-06:00

Ik heb weer Canadese "cultuur" gesnoven eind maart. Carla, een hardloop vriendin, had me meegevraagd naar een country/rock concert van een jonge, snel stijgende, Canadese zangeres, Serena Ryder . Het was in Banff, dus we hebben er een echt uitje van gemaakt met hot-pool, lekker eten, naar het concert, engelse pub en overnachten in een hotel in Banff. Het was hartstikke gezellig, en een live concert is toch altijd weer zo leuk (waarom doe ik dat niet vaker??). Nogmaals bedankt Carla!

At the end of March I experienced some Canadian "culture" again. Carla, one of our running buddies, asked me to join her for a concert of a young promising Canadian country/rock singer, Serena Ryder . The concert was in Banff, so we made it a real outing with hot-pool, nice dinner, the cocert of course, an english pub and we stayed overnight in a Banff hotel. We had a real good time. Live concerts are so much fun, wht don't we do that more often? Thanks again, Carla!

Bezoek van Peter en Jolanda. Peter en Jolanda visiting.

2009-03-10T16:56:00.007-06:00

We hebben weer Nederlands bezoek, leuk! Peter is Sander's oudste en beste vriend, Sander vindt het dus erg gezellig dat ze er zijn (en ik ook natuurlijk). We hebben voor onze gasten flink variabel Calgary-weather besteld: aankomst aangenaam met een flauw zonnetje, daarna overnacht sneeuw en -28 graden. Weten ze gelijk hoe dat hier gaat. We gaan eind deze week met zijn vieren de bergen in, we overnachten in Banff en we gaan onze gasten natuurlijk zoveel mogelijk kennis laten maken met wandelen, snowshoe-en, skieen en langlaufen. Meer foto's gaan nog volgen.

Mei 2009: ik heb eindelijk meer foto's gedownload, die je hieronder vanzelf te zien krijgt.

We have dutch visitors again! Sander's best friend Peter and his girlfriend Jolanda are staying with us for two weeks. We ordered real variabel Calgary weather for them, they already experienced -28C. At the end of the week we will visit Banff with them, stay overnight and let them experience as much hiking, snowshoeing, and alpine and cross-country skiing as possible. More pics will follow!

May 2009: I finally added more pics, which are shown above.

Snowshoe in West Bragg Creek.

2009-02-17T15:26:00.005-07:00

Ik heb vorige week mijn tijdelijke kronen gekregen. Naar goed gebruik hier alles helemaal verdoofd natuurijk. Ik kreeg ook nog een wortelkanaalbehandeling omdat de enorme vulling op de foto's verborgen had dat de wortles helemaal aan het wegrotten waren. Enfin, na 3 en een half uur in de stoel had ik pijn in mijn kaken van die mond wijd open houden en 7 tijdelijke kronen. Ik kreeg in de stoel al ibuprofen, maar eenmaal thuis had ik nergens last van. Hardlopen die avond leek me misschien niet echt verstandig maar 's middags nog een flinke wandeling gemaakt langs de rivier om toch een beetje lichaamsbeweging te hebben. Al met al viel alles enorm mee, hopleijk duurt het wat minder lang om de definitieve kronen te plaatsen.

Afgelopen weekend lekker actief geweest: zaterdag geskied in Sunshine, zondag thuis uitgerust en maandag (gisteren) op de vrije feestdag Family day gaan snowshoe-en in Bragg Creek. We hebben de moose loop gedaan, jammergenoeg geen moose gezien.... . Voor Sander de eerste keer op snowshoes, het was wel even zwaarder dan hij verwacht had. We hadden een terrein met behoorlijk veel klimmetjes, 's avonds geslapen als twee roosjes! Als bewijs nog wat foto's van gisteren.

Last week I received my seven temporary crowns at the dentist's. As a bonus I also got a rootcanal treatment, the damage to this root had not been visible on the X-rays due to the huge old amalgan filling. Well, it all took 3 and a half hours, most painful was opening my mouth so wide for such a long time. I already got some ibuprofen while I was still in the dentist's chair, but at home I did not have any pain at all. I skipped jogging, just to be sensible, but I did a power walk along the river to get my daily exercise. I hope it won't take that many hours to place the real crowns in two weeks, but apart from that everything went a lot better than expected.

Past weekend was quite active: saterday we skied at Sunshine, sunday we had a day at home to rest and yesterday, monday Family day, we snowshoed in West Bragg Creek. We did moose loop, saw no moose unfortunatelly. Sander was a bit disappointed, it was way heavier than he expected it to be (it was his first time snowshoeing). The loop was quite hilly, so we had a great night of sleep after all that exercise!

Sander's nieuwe muts. Sander's new hat.

2009-02-09T10:42:00.004-07:00

Ik ben vorige winter voor mezelf gestart met een nieuwe warme muts, die heb ik afgelopen november eindelijk afgebreid. Rondbreien, 3 kleuren wol die harstikke door elkaar gingen in dat rondbrei-werkje, verschrikkelijk! Maar nu zag ik een gewoon gebreid patroon van zo'n grappige noorse muts met oorflappen en kwast, vast leuk voor Sander, bedacht ik. De muts was zo klaar omdat het geen rondbrei-patroon was. Een dotje, niet waar (Sander en de muts natuurlijk!)?

Last winter I started knitting a new hat for myself, I finally finished it last november just before the cold weather. I was using 4 needles for it, and all my three colours got tangled constantly with the 4 needle patter, horrible! But lately I found a pattern for a cute scandinavian hat with earflaps and all, perfect for Sander, I decided. I mananged to knit that in no-time, thanks to the regular 2-needle pattern. Cute he (both the hat and Sander, of course!)?

Lekker buiten in de zon bezig zijn. Lovely to run outside in this nice sunny weather.

2009-02-07T19:23:00.009-07:00

Vandaag hebben we weer allebei aan de cross-country run meegedaan, dit keer in Nose Hill park. Het was net een paar graden boven nul. Zo rond de 5 graden boven nul betekent dat er zo'n kwart van de mensen alweer in korte broek buiten rent, brrrr! De sneeuw op de gewone paden was over het algemeen gesmolten, maar men had nog wat tussendoor routes opgezocht zodat we toch nog hobbelig, ijzig en tot diep over de enkels door de sneeuw konden. ZOals gebruikelijk deed Sander de 8 km, ik zou voor 4 km gaan. Maar helaas, ik heb de tweede afslag voor de 4 km gemist en heb het grootste gedeelte van het 8 km parcours gedaan. Er kwam geen einde aan, het bleeef omhoog gaan! Ik werd allemaal ingehaald door mensen waarvan ik wist dat ze de 8 liepen, en ik zag op mijn horloge dat ik al lang binnen had horen te zijn. Maar goed, uiteindelijk toch nog gefinished. Ik heb 2 foto's van anderen toegevoegd, om te laten zien hoe magnifiek het uitzicht was. Aan de eine kant de Rockies, aan de andere kant het silhouet van down-town Calgary.
Vanavond proberen wakker te blijven, want na zo'n extra lange work-out dreigen de oogjes zomaar dicht te vallen als ik wat ga zitten lezen. En nog even nadenken of we morgen weer vroeg opgaan om te gaan skieen, het weer is momenteel zo mild dat we eigenlijk deze kans niet kunnen laten schieten. Nou ja, we hebben nog een paar uurtjes om daar over na te denken.
Tot de volgende keer,
Liesbeth.

Today we both ran in the Nose Hill XC race. It was just above 0 degrees celsius, which means that about a quart of the people already runs with bare legs, brrrr! The snow had melted on most of the regular pathways in the park, but of course the organisation managed to find some icy, wobbly, and more than ankle deep-snow routes in the rough to make sure the race would be hard enough. Like always Sander did the 8 km race, I planned to go for 4k. But unfortunately I missed the second turn-around and I did a large part of the 8k route. It seemed to go on forever, and the path kept going uphill! People in the 8k race kept passing me and my watch told me I should have finished a long time ago already! But well, I finally finished. I added two pictures to show you the magnificent views we have on these runs: on one side the Canadian Rockies and on the other side the silhouette of down-town Calgary, beautiful!
I will have a hard time trying to stay awake tonight. I'd better stay active tonight in order to avoid falling asleep while reading a book or so. And decide whether we feel up to rising early tomorrow and go skiing. They forecast beautiful mild wheather, it would be a pity not to take advantage of that!
More next time, see ya all!
Liesbeth.

A special dentist experience. Ervaringen met een Canadese tandarts.

2009-02-06T17:54:00.002-07:00

De laatste maanden van 2008 had ik af en toe wat last van een gevoelige kies, wat verslechterde tijdens onze kerstvakantie in Nederland. De laatste paar dagen in Nederland stopte ik met kauwqen aan de pijnlijke kant, en het drukverschil in het vliegtuig tijdens de terugvlucht maakte het nog wat erger. Maandagmorgen in Calgary gelijk onze huisbaas gebeld, die toevallig tandarts is. En hij had in het verleden al eens gezegd dat als we een goede tandarts nodig hadden we hem altijd konden bellen. En ja wel hoor, ik kon op donderdag terecht. En weet je wat er altijd gebeurd als je een afspraak hebt gemaakt? Dan gaat de pijn vanzelf weg! Iedere dag werd het wat minder. Ik begon woensdagavond al weer te overwegen ook links weer te gaan kauwen. Alhoewel ik me donderdagmorgen behoorlijk stom voelde besloot ik toch gewoon naar de tandarts te gaan want ik wilde toch weten wat er dan aan de hand was geweest. Om een lang verhaal kort te maken: rontgen foto's, ct scan (!!) en de conclusie was dat er geen wortelkanaalbehandeling nodig was (was het eerste wat gesuggereerd werd, ik ken die term alleen van horen-zeggen en dat schijn je vooral zo te moeten houden, heb ik begrepen) maar dat mijn sinussen vol zaten en dat die druk op de wortel van de kies de pijn veroorzaakt had. Ik was meer dan een maand daarvoor inderdaad wel flink verkouden geweest. Die CT-scan, alleen van je hoofd, toonde dat aan.
Al met al was ik wel enorm onder de indruk van alle techniek die men daar gebruikte en aangezien ik niet gezegend ben met een allerbest gebit heb ik besloten mijn gebit hier goed onderhanden te laten nemen. Ik had afgelopen dinsdag mijn 'new patient' afspraak waar 3(!) uur uitgetrokken werd om te kijken hoe mijn gebitje er bij staat. Ik heb geloof ik wel 8 afspraken staan voor de komende tijd! Ik ga voor de cleaning, voor kronen en voor een soort plaatje in mijn mond om de stand van je boven en onder-tanden ten opzichte van elkaar te corrigeren. Voor alles aparte afspraken (kassa!), ik ga erg veel tijd hebben om daar gebruik te maken van de TV die is ingebouwd in het plafond boven de tandartsstoel (beetje slordig, de afstandsbediening ligt gewoon slordig naast je op de leuning, kunnen ze daar niets fancies voor verzinnen??). Het moge duidelijk zijn dat ik bij toeval wel in een behoorlijk gespecialiseerde tandartsenpraktijk ben binnengestapt. Ze zijn gespecialiseerd in correcties van je "bite", op die CT scan was te zien dat daardoor mijn bovenste wervel (atlas) uit het lood staat ten opzichte van de de daaronder liggende wervels. Zo'n plaatje moet dat corrigeren en mij is beloofd dat dit enorm verbetering geeft in hoofdpijnklachten. Ongelovig Thomasje als ik ben wilde ik er eerst niet aan, maar het zou toch echt fantastisch zijn als dit goed gaat werken en ik inderdaad niet zo vaak meer hoofdpijn zou hebben. Het idee alleen al maakt me blij!

Over the last months of 2008 I experienced some tooth-aches which worsened in our vacation in the Netherlands over Christmas. The last couple of days before returning to Calgary I stopped chewing on the left side because of this pain, and on the plain the pressure did not help either. So first thing monday morning, back in Calgary, I called our landlord to make a dentists appointment. He happens to be a dentist and told us in the past whenever we needed a good dentist, we could call him. And do you know what happens after you've made an appointment? Yes, indeed, the pain is going away. It really was! By Wednesday I was contemplating to start chewing on the left side again, it had really improved. I felt silly going to the dentist that Thursday without a lot of pain, but I still wanted to find out what had caused this pain. After some X-rays and a CT(!) scan the initial 'root canal' conclusion was discarded and the pain had been caused by full sinuses, putting pressure on the roots of my teeth. The CT scan of my head proved that my sinusses were filled with fluids, indeed I had had a bad cold weeks before.
I was impresses by all the techniques they were using in that dentist office and I decided to let them take a better at my teeth since I am not blessed with very good teeth. So last Tuesday was my "new patient" appointment cq. check-up, which lasted for 3(!) hours.Now I am having about 8 appointments for cleaning, crowns, and a dental orthotic that will help to correct my bite (ping-ping!). I will be having lots of time to use the TV built into the ceiling! It is clear that I did not step into just a regular dentists office, they specialize in correcting people's "bite". The CT scan proved that my atlas, the upper rib, was not aligned with the rest of my ribs. The orthotic corrects this, and they have promised that this will eliminate al lot of the headaches that I have. I don't believe everything said immediately, but I think this is worth the change! Wouldn't it be great when I really get rid of these headaches, I am all excited about that possibility!

12 Mile Coulee Race

2009-01-24T19:33:00.002-07:00

Vandaag voor het eerst de "12 Mile Coulee" cross-country race gelopen. Wat betreft hoogte verschillen is dit een van de gemakkelijkere races in de serie, je gaat in een rondje slechts een keer de vallei in en een keer omhoog de vallei uit. Echter het stuk dat we op de kam moesten rennen was bedekt met een dikke laag harde sneeuw waarin je dan weer wel en dan weer niet wegzakt; erg vermoeiend. Het hele stuk dacht ik niet anders dan "Wanneer gaan we nu eindelijk de vallei in?" Eenmaal beneden in de vallei genoot ik weer van de race: effen besneeuwde paden, prachtig uitzich en geen wind. Omdat ik snel starte eindigde ik dit keer als 31ste en 8/12 in mijn leeftijdsgroep. Zoals gewoonlijk was de "potluck" na afloop weer geslaagd.

Run the 12 Mile Coulee XC race for the first time today. When it comes to elevation differences this is one of the more pleasant races since in one lap you really go down in the valley and up to the ridge once. However, running in old packed snow on the ridge was exhausting. I was thinking all the way "When are we finally going down to the valley floor?" Once on the valley floor, I enjoyed the race again: evenly snowpacked trails, beautifull scenery, no wind, etc. Because I started fast I ended 31st overall and 8/12 in my age group, my best finish so far I guess. As usual the potluck afterwards was great.

Onze vakantie. Our vacation.

2009-01-19T20:12:00.007-07:00

Allereerst willen we iedereen bedanken voor de kerstkaarten en wensen die we van iedereen ontvangen hebben. Onze digitale kerstkaart heeft voor heel wat reactie's gezorgd. Voor degeen die heel verbolgen waren omdat we geld aan postzegels uitspaarden en wel voor een vermogen aan kerstverlichting besteden: Nee, dit was echt niet onze voortuin. We "leenden" de tuin alleen maar voor onze kerstfoto, het is in een straat dicht bij ons huis. Als je je huis versiert kan je het immers beter goed doen, toppunt vonden wij de verlichte engel boven op het dak.

De kerst- en nieuwjaarstijd was gevuld met gebruikelijk familiebezoek, lekker eten en fijn bijkletsen. Op 2 januari zijn we voor 6 dagen vertrokken naar de Veluwe, Beekbergen om precies te zijn. We vielen met onze neus in de boter, want het begon te sneeuwen daar en het was PRACHTIG!

We waren weer op tijd terug in Breda om de 82ste verjaardag van mijn vader te vieren. Er was echt ouderwets vol in huis, we waren echt op zoek naar alle beschikbare stoelen in huis. Pa en ma hebben echt enorm genoten van al die aandacht. Het was zo leuk om weer zo velen uit de familie te zien en bij te kletsen. Iedereen enorm bedankt dat jullie de tijd hebben genomen, het is een zeer geslaagde middag geworden!

First, we want to thank everyone for their christmas and new year's wishes. The digital christmas card that we sent out has stirred quite some reactions. For everyone who was thinking "they don't want to spend money on stamps in order to give to charity, but they waste an awful lot of money and energy on these christmas lights": No, this was NOT our own frontyard, we just "borrowed" this yard somewhere in our neigherhood for our christmas picture. And as long as these people want to decorate their house, they might as well do the best they can! And I think they did a good job, we especially lked the lighted angel on top of their roof.

The time over Christmas and New Year was spent with the usual family visits, goofd food and catching up with everybody. Starting Januari 2 we spend 6 days at the Veluwe, a beautiful area in the Netherlands with mational parks and lots of nature to enjoy. We were very lucky: it snowed while we were there, and the woods were SO BEAUTIFUL!

We were back in time in Breda to celebrate the 82nd birthday of my dad. A lot of people showed up, we were searching the house for more chairs. My mom and dad really enjoyed all the attention. I loved the possibility to catch up with family members that I have not seen on my earlier visits to the Netherlands. Thank you everyone, great of you to take out the time to visit, it was a marvellous afternoon!

Ome/Uncle Toon

2009-01-19T19:52:00.008-07:00

3 weken Nederland zijn weer voorbijgevlogen. Het begon niet al te best, op Heathrow belde ik door alle vertragingen naar huis op en hoorde toen dat mijn ome Toon, pa's oudste broer en rechts onder op de foto, was overleden. Ik was er echt triest van, het drukt je ook zo op de feiten dat voor de generatie boven ons de jaartjes echt zijn gaan tellen. Ik heb zoveel goede herinneringen aan hem. We zullen hem missen.

Our three weeks in the Netherlands have flown by. The beginning of our vacation was not so good: phoning my parents from Heathrow to let them know about our delays I heard that my uncle Toon, my dad's oldest brother and at the bottom right in the picture, had passed away. It made me so sad, but I have wonderful memories of him. We will miss him.

Merry Christmas

2008-12-19T11:34:00.002-07:00

Onze voortuin??

Our front yard??

Het witte kerstplaatje is wel compleet nu. Finally white christmas weather.

2008-12-17T16:28:00.009-07:00

We hebben er dit jaar lang op moeten wachten maar sinds anderhalve week is het hier volop winter. Deze week heeft het al iedere dag een beetje gesneeuwd, we blijven fit alleen al door al het sneeuwschuiven! Er ligt nu geloof ik zo'n 30 tot 40 cm, vrij veel voor hier. Eerst lag er niet genoeg sneeuw om te skieen, nu is het veel te koud om lang buiten te zijn. Vandaag is het slechts -12, maar afgelopen weekend en maandag was het overdag tussen de -25 en -30 graden hier. Brrrr...., met de windchill factor ebij kom je dan ergens bij de -42graden uit. Vandaag heb ik met het skieen een reuze echte bivakmuts gedragen, en afgezien van koude tenen en het puntje van mijn neus dat toch wel ging bevriezen, had ik geen last van de koude. Ik had dan ook mijn thermo ondergoed, 2 truien plus de gebruikelijke skikleding aan.

Afgelopen weekend, toen het dus wel echt koud was (dat merk je als de lucht die je inademt zo koud is dat het pijn doet om te ademen), hebben we wel gewoon meegedaan met een cross-country race. We ploegden door flink wat sneeuw heen, dat was nog wel het zwaarste aan de gehele race. Het was voor mij de allereerste XC race, ik ben genoeg opgeknapt om kleinere afstanden te kunnen lopen nu. Sander deed als echte pro de 8 km race, na 48 minuten was hij wel blij weer binnen te zijn. De plaatjes zijn dit keer wat minder herkenbaar, iedereen liep 'vermomd' met mutsen, sneeuwbrillen en de grootste skiwanten die men thuis had kunnen vinden.

We beginnen al af te tellen, komende zondag tegen de avond vertrekken we hier. We zijn van 22 december t/m 10 januari in Nederland. Hopelijk zijn we in de gelegenheid velen van jullie weer te zien. Wij willen iedereen alvast en hele fijne kerst en een super 2009 toe wensen!

Liesbeth.

We had to wait a long time before winter really kicked in this year in Calgary, but now the real white christmas world is finally here! Lots of snow, shovelling snow has been our dali exercise this week. Today I have been skiing at COP at -12 degrees, wearing my baclava, thermal underwear and two sweaters. It wasn't so bas except for cold toes and the tip of my nose freezing in every run down. Today was not very cold compared to the beginning of this week when daytime temperatures ranged between -25 and -30 degrees (down to -42 with wind chill!).

Last saturday, when it was about -22 degrees, we participated in the cross-country run. All bundled up, with huge hats, mits and snow goggles. It was my first XC race, I can finally do little distance runs again! Sander did the full race, and was happy to be back in again after 48 minutes.

We are looking forward to our vacation now, we will be visiting as many family and friends as possible over the next 3 weeks (dec 22 - jan 10).
We want to wish you all a merry christmas and all the best for 2009!

Liesbeth.

Calgary Drop-Inn Centre & Sarah Brightman: Grote contrasten. Big contrasts.

2008-12-09T16:56:00.009-07:00

Zondagavond eten geserveerd bij een van de daklozen centra hier in Calgary, gisteravond naar een glamour concert geweest van Sarah Brightman. Ik moet zeggen dat ik dat gisteravond wel als een erg groot contrast ervaarde, echt van het ene in het andere uiterste. Maakt me weer extra dankbaar voor hoe goed we het hebben!

Ik had me mentaal voorbereid voor zondag en verwachtte massa's zwervers en drugsverslaafden, net zoals er in Rotterdam heel wat rondliepen. Het aantal mensen dat er zichtbaar slecht aan toe was in het Drop-Inn Centre viel me daarom juist zo mee, bij misschien wel de helft zou je niet direct zeggen dat ze geen dak boven hun hoofd hebben. En eigenlijk is dat des te schrijnender: er zijn vooral zoveel mensen dakloos (er zijn immers een aantal van dit soort centra, dit was er slechts 1 van), en velen van hebben hebben wel gewoon een baan(tje) maar kunnen zich desondanks geen dak boven hun hoofd veroorloven. Onder deze omstandigheden is het natuurlijk erg moeilijk om je werk fatsoenlijk te doen en je baan te behouden! Ik vind dat dit land toch heel wat beter sociale voorzieningen nodig heeft, dat ieder voor zich principe werkt gewoon niet! Een fatsoenlijke uitkering, huurbescherming en sociale woningbouw (minimaal aanwezig hier) zijn zo gek nog niet!

En dan Sarah Brightman's concert gisteravond hier in Calgary, in het echt klonk ze nog wel beter dan op een CD, werkelijk prachtig! De show was ook mooi, vooral het waterballet bij la luna was prachtig, vond ik. Sarah plus 8 danseressen lagen hierbij eigenlijk op het podium en via levensgrote spiegels werd dit op het podium geprojecteerd. Zeker de moeite waard, ik raad iedereen aan te gaan kijken als je in de mogelijkheid bent. Ik heb genoten!

After yesterdays concert of Sarah Brightman I was thinking about the huge contrast between sundays visit to the Drop-Inn Centre and monday evening glamarous concert of Sarah Brightman. I am happy to be able to attend both, that's for sure. I am so fortunate that we are able to live so well.

I had braced myself to see a lot of misery at the Drop-Inn Centre, comparing their situation with the homeless in Rotterdam, which are mostly drug addicts and mentally handicapped people. So I was amazed by the enormous amount of homeless in the Drop-Inn Centre (it's only one of the centres here in Calgary, more are present here) but also by the large percentage of people that you would not expect to be in this situation. Meeting these people somewhere around town, for about half of them I would not think they were homeless. And that is the most disturbing part: so many people here actually work and still are not able to afford a house. It's very hard to do a good job, or keep your job, this way! I think better social security, renters protection and more lower income housing is really necessary here, these people deserve better!

And then the concert, Sarah sings even better live than on CD, it sounded amazing! Her show was beautiful too, I especially liked the la luna water ballet, in which Sarah and dancers were actually lying on the floor and a huge mirror was used to project their image. I can recommend anyone to go and see this show, I loved it!

Weekend in het teken van sneeuw. Snowy weekend.

2008-12-07T15:48:00.007-07:00

Gisteren, zaterdag, zag het er best grijzig uit en webcam's in de skigebieden gaven ook een donker en sneeuwerig beeld. Aangezien dat niet echt lekker skied (zonder zicht) keken we even naar langlaufmogelijkheden: alleen vrij ver weg in Lake Louise waren de condities goed genoeg. We hadden er geen 2 uur rijden voor over dus besloten een mooie sneeuwwandeling te maken in de bossen bij Banff, net iets minder ver weg. We hebben genoten, er viel een beetje sneeuw, soms een voorichtig zonnetje en we waren de enigen op het pad 'smiddags.
Vanochtend de verrassing: het was opeens helemaal wit in Calgary, de winter is nu hier echt begonnen denken wij. Het sneeuwt al de hele dag, er wordt een laagje van minstens 10 cm voorspeld. Het is prachtig, de sneeuw blijft echt op alle takken liggen. Vanavond moeten we nog wel de weg op, we gaan eten serveren voor de daklozen in het Calgary Drop-In Centre. Ik denk dat als we vanavond thuiskomen nog veel dankbaarder voor ons lekkere huis zullen zijn dan we gewoonlijk al zijn!

Yesterday we decided skiing was no option because it would be snowing in the mountains and for good snow for cross country skiing we had to drive all the way to Lake Louise. So we changed our plans and did a snow hike in Banff. It was so peacefull, quit and beautiful!

This morning Calgary was white!! It is so beautiful in our garden with all the snow on the branches of trees. The snow will stick around this time, I think. Winter has really started today! We will have to drive through all the snow today though, we will be volunteering at the Drop-InnCentre to serve food to the homeless. That will make us even more happy and thankfull for our own nice and cosy house. How blessed we are!

Zoolights and COP

2008-12-04T14:08:00.004-07:00

We zijn hier al zo'n 2 tot 3 weken in kerstsfeer. De mensen beginnen al lekker vroeg met het optakelen van hun huis, met heeeel veeeeel lichtjes in aaaaaallllerlei kleuren. Ach, je moet hier toch wat in donkere, koude tijden. Afgelopen zaterdag hebben we ook even met de kersttraditie meegedaan en zijn we naar de lichtversiering in de dierentuin gaan kijken, de zoolights. Dieren zijn er dan niet echt te zien, ze zitten binnen of zijn gewoon in het donker niet te ontdekken in hun verblijven, maar de hele dierentuin is versierd. Er branden vuurkorven op vele plaatsen, kortom alles om zo sfeervol mogelijk over te komen. Hier de foto's:

Gisteren heb ik voor het eerst op de skihelling "gewerkt", het was nog niet zo druk dus ik heb vooral 3 uur lang geskied, gecheckt of mensen na valpartijen OK waren en opgewarmd met koffie. Wel leuk, en als bonus is mijn achilles het heel redelijk blijven doen. Niet onbelangrijk!

Last saturday we got into the Calgary tradition of the zoolights. Nice atmosphere with all the lights, firepits and so more.
Yesterday I volunteered at COP for the first time. I spend the morning skiing the one run that was open, warming up with coffee in between. It was not very busy, so there was not a lot of work for me to do. But is was nice skiing again, my achilles was holding up too (very important to me!).

Hoe verloopt het leven van alledag nu voor mij? How's daily for me nowadays?

2008-11-23T20:42:00.008-07:00

Waarom heb ik nu minder tijd om te bloggen dan toen ik nog werkte? Tja, ik weet niet. Minder efficient, geen lunchtijd meer waarin ik me verveelde. Dat laatste is denk ik de belangrijkste reden.
Tijdens mijn bezoekje in Nederland heeft het moederbord van onze oude trouwe PC het begeven. Nou, zonder PC lijkt het wel alsof ik inderdaad aan de andere kant van de wereld leef, na anderhalve dag stonden we al in Best Buy voor een nieuwe. Allemaal prachtig natuurlijk, lekekr snel, alles werkte zonder problemen. Maar er komt een punt met frustraties: je merkt opeens op dat je toch nog wel wat dingen niet gebackuped had (met dank aan Rob, daar heb ik alsnog wat bestanden uitgelezen van onze oude hard disk), en ik erger me nog steeds dood (ja, na 4 weken nog!) dat onze scanner door HP als te oud beoordeeld was en er geen drivers meer voor Vista voor gemaakt zijn. Ik heb al heel wat tijd gespendeerd om desnoods illegale drivers op te sporen, of vervangende drivers van andere scanners, of onder XP compatibility te draaien, of drivers voor onder Linux etc etc. Al met al heb ik nu heel wat geleerd van Linux Ubuntu onder VMware en van WIndows XP onder VMware of Windows Virtual PC. Maar de scanner werkt nog steeds niet. Als ik hiervoor betaald had geworden hadden we al heeeel wat nieuwe scanners voor dat geld kunnen kopen. Het zal wellicht toch op ene nieuwe scanner gaan uitlopen, alhoewel ik me nog niet gewonnen geef ....

Nou, dit hele stuk was wellicht om te geeuwen voor iedereen die zich niet kan opwinden over wat er niet wekrt aan PC's, dus ik zal dit onderwerp maar snel afsluiten om geen lezers te verliezen.
Ik vond dat ik na mijn 2 maanden vakantie vieren in ieder geval bezigheden buiten de deur moest gaan zoeken. Ik geloof dat ik nooit meer bang hoef te zijn dat ik me thuis ga vervelen, dat is me wel duidelijk geworden in de afgelopen 3 maanden. Maar voor langere tijd is het gewoon niet goed om zo weinig contacten te hebben overdag en ik voel me wel een beetje nutteloos. Het is ook wel een soort eringeslagen schuldgevoel dat je hoort te werken, dat is me blijkbaar enorm meegegeven van thuis.
Ik heb mijn CV aan nog een aantal revisies onderworpen en helemaal Canadees gemaakt. Vooral de opmaak is behoorlijk anders dan in Nederland en er zijn wat andere do's and don'ts. Het is weer helemaal een CV dat gericht is op IT werk. Ik heb besloten dat in dat werk er part time interessante dingen te doen zijn, wat praktisch gezien in onderzoekswerk niet echt mogelijk is. Het probleem is dat de Canadese IT-werkgever nog niet gewend is aan part-time werkers en het nog behoorlijk moeilijk zal gaan zijn deeltijdwerk te vinden als ontwikkelaar. Mijn CV ligt nu bij een uitzendbureau, maar met de huidige economische dip lijkt er niet veel hoop te zijn. Maar wie weet, na de kerstdagen trekt het wellicht wel weer bij. Ik had een tijdje terug wel 3 advertenties voor parttime ontwikkelaars gezien, dus het moet toch wel mogelijk gaan zijn iets te vinden.
Verder heb ik zeker de afgelopen tijd niet stil gezeten:
Ik heb me in het Shell circuit gestort twee weken terug en ben op koffie ochtend geweest. Er is een vrijwilligersorganisatie voor Shell expat partners om elkaar info te geven, elkaar op weg te helpen als je net uit het buitenland komt na een verhuizing, en gewoon voor de gezelligheid. Het was erg gezellig, zeker voor herhaling vatbaar. En heel goed om gewoon je kringetje uit te breiden en minder thuis te zitten.
Ondertussen ben ik aangenomen als snow friend in Canada Olympic Park, op de olympische ski-helling dus. Ik ga 1 ochtend in de week op de skihelling werken: wat checken of dingen veilig zijn, helpen bij kinder skiles, mensen leren hoe ze de (stoeltjes)lift in moeten stappen, etc. Normaal gesproken zou dit werk al 2 weken geleden begonnen zijn maar de sneeuw heeft dit jaar erg lang op zich laten wachten en het park opent pas 29 november. Dus pas volgende week meer over mijn carriere op de skihelling!
Verder ben ik afgelopen vrijdagochtend als vrijwilliger natuurwerk gaan doen, we hebben de onderkant van de stam van zo'n 200 bomen ingepakt met gaas om te zorgen dat de bevers die vanuit de rivier komen zwemmen de bomen niet kapot knagen als de riveier buiten zijn oevers treed. Ze willen in totaal zo'n twee tot drieduizend bomen in gaan pakken daar, de we zullen nog wel een paar keer gevraagd worden.

Dus iets met sport, iets met natuur, wat nog ontbreekt is vrijwilligerswerk met mensen, bjvoorbeeld daklozen, ouderen of iets dergelijks. Ik ga over 2 weken een keer eten serveren bij het Calgary Drop-in center, een organisatie die vooral in de winter hard nodig is voor de daklozen.
Nou, me dunkt dat er uit al dit soort activiteiten genoeg dingen zullen gaan rollen om mij uit huis te halen. Ik heb ondertussen ook een microsoft boek besteld zodat ik kan gaan studeren voor officiele Microsoft diploma's, altijd goed voor mijn CV. En de komende tijd proberen nog contacten aan te boren voor parttime werk als ontwikkelaar, baantjes krijgen werkt hier veel meer langs wie je kent dan langs echte sollicitaties. Netwerken dus! Wie een job voor me heeft: 12 jaar Oracle database en forms ontwikkelaar, en startend C# en ASP.NET web page ontwikkelaar. Tijdelijk, op contract of uur basis, of part-time, als het maar flexibel is!

Why do I have less time to blog nowadays? Less boring lunch hours probably?
During my visit in the Netherlands the motherboard of our old PC blew up, and after one and half day without a PC I was really feeling like I was living on the other end of the world. So straight to Best But to get a new one! Very happy, everything works ereally fast now, until I discovered I missed some files (not very important, but just really annoying to miss them) and that HP did not support my still perfect scanner anymore under Vista. SO thanks to Rob I was able to copy some files from my old hard drive! But that scanner is still frustrating me enormously!!!!! Other drivers, illegal drivers, drivers under Linux, XP compatibility mode, I tried a lot but still no success. Though I did learn a lot know about Ubuntu Linux under VMware or XP windows under VMware or Windows Virtual PC! If I had been paid for all these efforts we could have bought lots of new scannerd already! Probably I will end up buying a new scanner anyway, but for now I'm still not giving up on it!

Afraid of losing all my readers who cannot really care about annoying PC stuff I will switch subjects now ....
After my 2 month vacation I planned to find more activities to get me out of our house. I do not think I will ever have to be afraid again that I will get bored being at home, That has become very clear to me the last 3 months. But in the long run I want more social contact during day time and I do feel a bit useless being at home all the time. And apart from that it is clear to me that there is a kind of a guilty feeling because I am supposed to work. So although I think it is nonsense that only a paid job counts, that is still lingering in the back of my mind as part of my upbringing. Must shed that one!
So I started updating my resume and made it look like a Canadian resume. The lay-out is different and there are some different do's and don'ts. It is totally directed to IT work again, since I have decided that in that kind of work part time work is practivally possible. In research part time is not practical, in general only less interesting lab/research work can be done part-time. The problem is that employers here are still less willing to hire part time workers, so finding a job can be hard in these economically down days. I went to a job agency last week, but for now there is not much hope, especially not for parttime work. A couple of months ago I did see 3 adds for parttime IT jobs, so who nows what january might bring.
But I have been pretty active, and successfull, in starting socializing:
I went to a Shell coffee morning for expat spouses. Is is a volntary organization to inform people who are new in Calgary and also to get to know people and socialize. Definitely something to do on a regular basis.
I landed my forst volunteer job as a snow friend at Canada Olympic Park. I will work at the ski slope for one morning per week, checking stuff for safety, help out with kids ski lessons etc. It's a pitty the weather was not cooperating, otherwise it would have started last week already. Now you'll have to wait till after Nov. 19 to hear about my career at COP!
I also started nayrue volunteering work last friday morning, wrapping trees with wire in Fish Creek Park. That's to prevent the beavers from damaging the trees when this area is flooded. We managed to do about 200, but we will be asked again since they plan to wrap 2 to 3 thousand tress this way!
So I now do something with sports, something with nature/environment, what is missing is something for people, like the elderly or homeless. In two weeks I am going to volunteer in the Drop In centre, serving meals.
So I guess I will see which of all these activities suits me best and where I want to spend my time on. In the meantime I ordered a Microsoft book to start studying for official Microsoft exams, always good for my resume. I will spend some more time on trying to land a parttime IT job, networking is the word here. Landing jobs over here is more a matter of knowing people then it is in Europe! To summarize: part time job wanted (contract, hourly basis, part- time, whatever, as long as there is flexibility!) for a 12 year experienced Oracle database/forms designer/developer with starting knowledge of C# and ASP.NET web interfaces.

Tante Riet

2008-11-23T20:07:00.003-07:00

Hallo! Vreselijk lang niet geblogd, ik lijk het veel drukker te hebben nu dan toen ik een baan had! Maar ik zal mijn leven weer beteren en wat regelmatiger schrijven.
Eind oktober/begin november was ik 10 dagen in Nederland. En allereerst, ter nagedachtenis aan tante Riet: ze was gestorven net voor ik naar Nederland zou gaan en de dag nadat ik aangekomen was was haar begrafenis. Ik vond het fijn in de gelegenheid te zijn daar naar toe te gaan, het kan toch bijna geen toeval zijn... Mijn tante was een erg sterke vrouw, de enige in onze familie die het durfde tgen mijn opa in te gaan! Dat maakte op mij als kind een enorme indruk, ik vond meestal dat ze groot gelijk had en bedacht me dat ik eens ook tegen opa zou zeggen als ik dacht dat hij ongelijk had. Met mijn opa was helemaal niets mis hoor, maar sterke meningen horen blijkbaar bij onze familie(!). Maar om terug te komen op tante Riet: de laatste twee jaar wist ze dat ze niet lang meer te leven zou hebben. Haar grootste wens was het om nog de geboorte van haar achter-kleinkind mee te kunnen maken. En gelukkig was haar dat inderdaad gegund. Tante Riet, rust zacht.

Hi! Very long time since I blogged. It seemes without work I am way more busy then before. So a little update on the past few weeks and I promise to blog a little more regular in the near future!
Last week of October and the beginning of November I spent 10 days in the Netherlands. First of all: im remembrance of my aunt Riet (picture above), she died just before I left for the Netherlands and I was happy to be able to go to her funeral the day after arriving in the Netherlands. She was a very strong woman, the only person in our family who dared to talk back to my grand father. That made a huge impression on me as a kid, and mostly I thought she was right and that one day I would talk back to him too! He was OK of course, but strong opinions seem to be a part of our family. Back to my aunt: for the last 2 years she knew she was ill and would not live very long anymore. Her biggest wish, being able to live long enough to see her great-grandchild was given to her. Aunt Riet, rest in peace.

Catch up

2008-11-09T12:39:00.013-07:00

We hebben weer een tijdje niet geblogd dus er is wel weer wat te melden. Liesbeth is voor iets meer dan een week bij haar ouders geweest en ze is verleden week zondag al weer terug gekomen. Terwijl Liesbeth bij haar ouders was heb ik met plezier de tweede race van de cross-country serie (hard)gelopen, t.w. de Confederation Relay race. Ieder team bestaat uit 3 deelnemers en ik liep samen met Cen en Jason die ik beiden ken van de 10Km Roadrunners hardloopgroep. Ongeveer 100 teams deden mee zodat dit met zekerheid de cross-country race is met de grootste deelname. De race is echter een van de makkelijkere races omdat het parcours slechts 3.5 km lang is. Zo verscheen het echter niet voor mij. Het was namelijk koud, iets onder het nul punt, en reeds in het warmlopen had ik problemen met ademhalen, stramme spieren, etc., en wist ik dat het moeilijk ging worden. Ik startte als laatste loper in ons team en het duurde wel 1.5km voor ik warm was en ik mijn tempo een beetje op kon voeren. Net zoals de eerste cross country race, moesten de deelnemers ook nu twee keer door het water hoewel het nu twee kleine smalle beekjes waren zodat de nattigheid to (ver) beneden de knieen beperkt bleef. Mijn tijd was niet slecht maar ook niet opzienbarend. Na de race was er de gebruikelijk gezellige potluck met soep en dessert (vooral veel koekjes, en brownies!) en heb ik de rest van de zondag rustig aangedaan.
Jason en zijn vrouw Carol hadden me uitgenodigd voor een Halloween feestje bij hun thuis op Halloween avond, de 31ste oktober. Omdat mensen op dit feest verkleed komen deed ik navraag bij de mensen van de hardloop club waar ik dat het best kon doen. Carla vertelde mij dat zij altijd succes heeft bij Value Village. Zodoende besloot ik op de zaterdag voor Halloween daar heen te gaan maar dat was niet zo een goed idee omdat heel veel anderen dat idee ook hadden en ik houd er niet van om in de drukte te shoppen. Ik heb echter doorgezet en uiteindelijk gekozen voor een geest costuum (zie foto's). Ik heb erg genoten van het feestje ook al omdat dit mijn eerste Halloween feestje was. Jason en Carol hadden erg hun best gedaan om hun huis in Halloween stemming te brengen met engelenhaar, vleermuizen, lijken, en schilderijen met enge afbeeldingen erop. Dank voor de uitnodiging Jason en Carol!

Gisteren heb ik de derde race in de cross country competitie gelopen. Dit keer was het in Edworthy park, dichtbij de plek waar de 10km groep altijd traint. Liesbeth was had zich als vrijwilliger aangemeld en ze mocht dit keer bij de finish staan.
Dit was de eerste keer dat ik liep op schoenen met spikes. Wow, wat maakt dat een verschil als het om grip gaat. Het parcours was ijzig en modderig en bevatte veel scherpe draaien op smalle paden. Natuurlijk was er ook een zeer stijle helling die we moesten beklimmen. Het was lekker weer, zo'n 7 graden Celsius en ik vloog over het parcours. Ik behaalde mijn beste classering in een cross country race en het was ook de eerste keer dat ik Jason voor bleef in een dergelijke race.

We have a little catch up to do on the blog again. Liesbeth has been to her parents for a little more than a week and she came back last Sunday. More abouther trip below. During the time Liesbeth was with her parents I enjoyed running another roadrunners XC race, viz. the Confederation race. I run in the relay team with Cen an Jason. There were some 100 teams competing so this for sure is the biggest (in turn out) of all the XC races. However, it is only a mild 3.5 Km coarse at least that is how it appeared to me at first. The problem was that is was cold, just below freezing point, and already in the warm up I new it was not going to be easy for me. I had trouble breathing and fighting the cold. I started as the third person in our relay after Cen and Jason and it took me 1.5 km to get warmed up (going up hill does help here.) Like the first XC race, we had to go through water twice as well although this time it was only a small creek we had to pass. After the race we enjoyed the potluck and I relaxedfor the rest of the day.
Jason and his wife Carol invited me to their Halloween party on the 31st of October. I asked around where best to shop for some costume and Carla told me to go to Value Village and so I did on the Saturday before Halloween.

Not good, everybody else had the same idea and, hence, it was crowded and I do not like that very much. Anyway I committed myself to finding a nice costume and settled for a ghost costume (see pictures). I really enjoyed the party, the more since I never attended a Halloween party before. Jason and Carol had done their utmost best to transform their house into a scary place with bad mans, and spider webs, and scary images galore. The company of the other guests I enjoyed a lot too. Thanks for the invitation Jason and Carol!

Yesterday I ran the third race of the XC series, the Edworthy Park race. Liesbeth volunteered at the finish line. This race was the first I ran on spikes. Wow, what a difference that makes. The course was icy and muddy and the path had lots of sharp turns and, of course, a steep hill to climb. The weather was very nice (7 degrees Celsius) and I flew over the coarse. I achieved my best finish ranking of all the XC's I have participated in sofar and I managed to beat Jason for the first time in an XC race.

Happy thanksgiving!

2008-10-15T11:58:00.002-06:00

Afgelopen maandag, 13 oktober, hebben we thanksgiving gevierd bij Sander's collega Rob, zijn vrouw Annette en hun kinderen. Thanksgiving is hier een echt familiefeest, bijna net zo belangrkijk als kerstmis. Dat geeft heel wat gereis in zo'n groot land! Traditiegetrouw eet je een enorme kalkoen, aardappelpuree (van gewone of zoete aardappelen) en is er gravy (jus) en cranberry saus. Met appel of pumpkin pie (pompoentaart) als toetje. Er was nog veel meer op tafel afgelopen maandag, maar dit zijn de classics zo te zeggen. Annette wilde vast geen twee weken kalkoen eten en net als vorig jaar hadden ze Rob's collega's uitgenodigd voor het thanksgiving diner. En ik vind het heel knap, ze maakt kalkoen of ze al jaren ervaring heeft! Rob, Annette, nogmaals bedankt voor jullie uitnodiging en het inbrengen van de canadese tradities.
Wat trouwens voor ons heel vreemd is: wij kenden thanksgiving als een feestdag ergens eind november in Amerika. Het is tevens de start van het kerstmis shopping seizoen daar. Maar hier is het ruim 6 weken eerder, hoe dat verschil ontstaan is moeten we nog eens opzoeken op wikipedia of zo. In ieder geval heel goed, de traditie met al die lange weekends (vrije maandagen) hier, heel plezierig!

We had a great thanksgiving diner at the house of Sander's colleague Rob, his wive Annette en their children. Rob and Annette are dutch too, so it is marvellous how Annette cooks the traditional turkey diner for us, like she has been doing that all here life. Good job Annette! We were very happy that they did not want to eat turkey for two full weeks and therefore invited us/Rob's collaegues. It was already the second year we had thanksgiving at their house. Thanks again for inviting us!
We knew thanksgiving from our time living in teh States as a holiday in the end of novemeber, the christmas season shopping opener. We will have to look up on Wikipedia why Canada and America have these hlidays more than 6 weeks apart. You would think it is the same tradition and holiday. However, we love all these free mondays and long weekends they have over here. Great tradition Canada!

Rennen, rennen en rodeo. Running, running and rodeo.

2008-10-05T20:28:00.016-06:00

Hi, dit keer vooral veel foto's en ik zal proberen niet te langdradig te zijn met de tekst. Ten eerste, vorige week zaterdagochtehnd, in alle vroegte (!! 5.45 op, om 7.15 melden bij de start, het is dan net licht aan het worden) heeft Sander weer heel knap een halve marathon gelopen in iets meer dan 1 uur en 38 minuten. Hij was 'er in geluisd': het zou een makkelijk vlak parcours zijn, maar dat parcours was gewijzigd en bevatte nu heel wat geniepige kleine heuveltjes. Was dus heel zwaar, en daarom was die 1.38 een erg goede tijd.

Dit weekend eerst pa en ma opgebeld, die waren vandaag 57 jaar getrouwd. Ze hadden het zelf dit keer eigenlijk vergeten, pas 's middags kwamen ze erachter dat het hun trouwdag was. Verder begon deze zaterdag het cross country seizoen van de Calgary Roadrunners: 10 races over echt steil terrein in parken her en der in Calgary en omgeving. Iedere race is ongeveer 8 km, start gelukkig op een christelijke tijd (12 uur zaterdagochtend) en na afloop is er warme soep en een overvloed aan desserts (meest chocolade, koeken, cake en taartachtige dingen). Om te voorkomen dat ik in een overmoedige bui mezelf ook inschrijf voor de halve afstand had ik me vooraf als cours marshall aangemeld: ergens op het parcours een kruising bewaken en zorgen dat lopers niet een foute afslag nemen. Het parcours was echt leuk, ze moesten twee keer een snelstromende rivier over. Het water stond maar tot aan je kuiten maar de stroming is toch nog erg sterk. Echte croos-country dus, iederen nat, vies en modderig. Sander was ook nog gevallen bij het opklimmen van de steile kant, dus die was extra vuil. Kortom, veel vermaak en plezier gehad met alle anderen.

Vandaag, zondag, wilden we weer eens iets anders doen dan onze gebruikelijke sportieve bezigheden. We zijn naar de finale geweest van het Canadese rodeo kampioenschap, hier in Calgary. Van dichtbij gezien hoe de stoere mannen op de paarden en stieren klimmen voor de start, dat gebeurde pal onder onze neus. Verder worden er ook kleine kalfjes gevangen met lasso's of met de blote handen, er zjn wedstrijden koeien drijven, en de dames racen om het hardts om een parcours heen met een paar vaten. Tijdens de Stampede waren we nog nooit naar de rodeo geweest, dus dit was een uitgelezen gelegenheid. Er was erg veel variatie, wat een vakmanschap hebben die mensen. Het meest imposante is toch wel de twee mannen die de stieren afleiden als een deelnemer gevaar loopt. Terwijl de stier fanatiek probeert de op de grond liggende berijder flink op de horens te nemen gooit zo'n man zich daar gewoon tussen. Petje af hoor! Het was ook goed om te zien dat als er iets fout gaat men meteen klaar staat om een touw door te snijden om te voorkomen dat een dier stikt. Dat viel me honderd procent mee. Wist je trouwens dat dit soort wedstrijden ontstaan zijn omdat men in het begin van de vorige eeuw bang was dat deze oude vaardigheden zouden verdwijnen in het moderne tijdperk van auto's en machines? Nooit geweten voordat ik hier kwam wonen.

Hi, mainly pics this time. First of all, last week Sander finished another half marathon again, in a little over 1 hour and 38 minutes. We had to get up at 5.45 am, be there at 7.15, it was still not fully daylight. He was "tricked into this race": he was infomred it was a flat course, but the course was changed this year ... with lots of hilly sections! Pretty hard, so his 1.38 was a very good result.

This saturday, october 4th, my mom and dad celebrated their 57rh wedding anniversary. It wasn't until in the afternoon that they thought about this special day theirselves!
This day was also the start of the Calgary cross-country season: 10 trail races, often with steep hills in parks everywhere in and around Calgary. Each race is about 8 km, starts at a decent time (at noon, thank god!) and ends with hot soup and a huge selection of desserts. In order to prevent myself from registring for the half distance in a brave moment I had volunteered to be a course marshall. The course was a real cross-country with two Elbow river crossings, ankle to calve-deep. Even with the water being this low the pull of the river was very forcefull. So everybody ended the way you are supposed too: wet, dirty and muddy. Especially Sander, since he had trouble climbing the steep wall out of the river and fell in the mud. So, classic fun!

Today, sunday, we went to see the Canadian rodeo championship. We hadn't yet visited the rodeo during the Stampede, so this was a perfect opportunity. We were very close to the place where the cowboys got on their horses and bulls. So much craftmanship, and so much variation in one rodeo (saddle bronc riding, bare back riding, bull riding, rope tieing, barrel riding, catlle pending etc etc). We had a lot of respect for the two cowboys that district the bulls whenever a rider is in danger. While the bull tries really hard to horn the rider on the ground these guys just throw themselves in between rider and bull, how brave! It was also good to see that whenever something goes wrong the men try not to harm any animal. They were very fast cutting a rope to eliminate any danger of a little calf choking. That was a lot better tahn I had anticipated before hand. Before I came to Calgary I did not know that these races and stampedes were organized in the old days because people were afraid all this old craftmanship would be gone once cars and machines would rule!

Ons bezoek is weer verder gereisd. Our visitors hit the road again.

2008-09-25T19:55:00.003-06:00

Ons bezoek van afgelopen week, Fleur en Dirk, zijn vanmorgen weer vertrokken. Nog even de laatste foto, genomen net voor vertrek ...

Fleur and Dirk, our visitors of this week, have left this morning. Last picture before they took off ...